เสียงกริ่งดังลั่นโรงเรียนในตอนเช้า ฟางเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมสีหน้ากังวล เธอเอาแต่พึมพำกับตัวเองเหมือนกลัวอะไรสักอย่างแต่ไม่แน่ใจว่าคืออะไร ดิว—เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่แล้ว ยิ้มกว้างและเคาะโต๊ะเรียก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มีไรอีกฟาง หน้าตาเบี้ยวเป็นกุ้งแห้งเลยวันนี้?”
ฟางถอนหายใจ “แก เราต้องเริ่มโครงการชมรมขนมลับแลแล้วนะ ถ้าไม่รีบ เดี๋ยวมีใครลอกอีเดียแน่ๆ ฉันฝันร้ายว่าชมรมเราโดนจับได้!”
ดิวหัวเราะ “ชมรมขนมลับแลใครจะจับ! ฉันเป็นคนคิดเองกับมือ งานนี้ต้องดัง ชัวร์!”
เสียงประกาศจากอาจารย์ฝ่ายปกครอง ทำเอาฟางสะดุ้ง “ขอให้นักเรียนทุกคนไปลงทะเบียนกิจกรรมชมรมด้วยครับ… ใครไม่ลง โดนภาคทัณฑ์นะจ๊ะ”
ดิวลุกพรวด “โอ๊ย ของกล้วยๆ เดี๋ยวฉันไปจัดการเอง ฟาง แกอย่าคิดเยอะ เดี๋ยวกระเพาะจะกรด”
ฟางเดินตามดิวไปด้วยสภาพลังเล “แกอย่าไปคุยกับอาจารย์เทพชัยนานนะ เขาชอบจ้องมองคนแปลกๆ ฉันฝันว่าเขาเป็นสายลับจับชมรมลับ!”
ดิวสะพายกระเป๋าแนบอกอย่างมั่นใจ “เฮ่อ มโนมาก ฉันไปส่องดูตารางลงชมนุมก่อนดีกว่า”
แผ่นใบประกาศชมรมแปะเต็มบอร์ด บางอันชื่อแปลกเช่น ‘ชมรมเคี้ยวหมากฝรั่งสายลม’ หรือ ‘ชมรมลูบหัวเงียบๆ’ แต่ที่ชวนให้ยิ้มคือป้ายฟางเขียนเอง ‘ชมรมขนมลับแล’ ด้วยลายมือขยุกขยิก
เสียงกระซิบมาจากกลุ่มเด็กปีสอง “ขนมลับแล? ขายขนมเถื่อนรึเปล่าวะ?”
ดิวกวักมือเรียกคนมาสมัคร “ใครอยากกินขนมฟรีบ้าง คิวยาวจัด!”
ฟางค่อยๆ ดึงดิวกลับมา “แก ไม่กลัวอาจารย์เทพชัยผ่านมาเหรอ?”
ทันใดนั้นเอง อาจารย์เทพชัยเดินมากะทันหัน ท่าทางนิ่งขรึม ฟางลน “บอสมาแล้ว ดิว แกซ่อนขนมเร็ว!”
ดิวดึงซองขนมขึ้นมา “นี่ขนมญี่ปุ่นหายากนะ!” แต่ฟางแย่งไปแล้วซุกหลังเสื้อพละตัวเก่า
อาจารย์เทพชัยมองทั้งสองแล้วพูดเสียงเข้ม “พวกเธอตั้งชมรมอะไร?”
ฟางหน้าแดง “เอ่อ ชมรม…เรียนรู้…วัฒนธรรมอาหารว่าง…ค่ะ…”
ดิวตอบทันที “ชมรมสร้างสรรค์ไงครับ สร้างความสุขด้วยขนม!”
อาจารย์เทพชัยนิ่งอยู่ครู่ “พวกเธอ…ชักน่าสนใจนะ”
ฟางสะดุ้งคิดไปไกล “หรือเขาจะมาแฝงตัวจับ?”
ดิวกดไหล่ฟาง “ใจเย็น แกคิดมากไปแล้ว!”
ในห้องประชุมชมรมแห่งแรก ฟางนั่งจดรายชื่อสมาชิก ประกอบด้วย แมว(เด็กม.4จอมเงียบที่ชอบกลิ่นขนม), ปิง(เด็กปีหนึ่งถ่ายรูปขนมเป็นอย่างเดียว), และ แอน(สาวสายวิชาการที่มาด้วยเพราะโดนบังคับ)
ดิวแจกบิสกิต “ดูดขนมไปคิดไอเดียไป!”
แอนโต้ “ไม่ได้เข้ามาเพราะอยากกินขนมนะ แต่อยากเอาภาพกิจกรรมใส่แฟ้มผลงาน!”
ปิงยกกล้องขึ้น “ขนมแบบต้องถ่ายมุมไงให้เรียกยอดไลค์?”
แมวพูดเบาๆ “ขนมมันต้องหอมก่อนนะ…”
ฟางดูเคร่งเครียด “งั้นเราต้องจัดกิจกรรมลับสุดยอด ที่ไม่มีใครรู้เมนู โอเคไหม?”
ดิวชูนิ้วโป้ง “สุดจัด! งั้นวันนี้หาเมนูต้องห้าม!”
แอนถอนหายใจ “ขอให้ไม่น้องหมูหยองอีกนะ…”
อึดใจหนึ่ง ปิงพูด “แสงในห้องมันเหลืองไปว่ะ…”
แมวมองฟาง “ถ้าเอาขนมวางบนหน้าต่าง กลิ่นจะกระจายไหม”
เสวนาระหว่างจัดกิจกรรมราวกับจะหารสูตรขนมพิศวง “เอาอย่างนี้ ฉันจะปรุงขนมเม็ดบัวเงียบเสียง!” ฟางประกาศ ทำเอาแอนถึงกับงง
แอน “นั่นมันขนมอะไร?”
ดิวปิ๊งไอเดีย “เอาขนมวุ้นหมีกับน้ำยาหมึกปลามายำรวมสิ เดี๋ยวดังแน่นอน!”
แอน “นาย…คือ…ไปกินเองเถอะ!”
บ่ายวันต่อมา สมาชิกชมรถขนมลับแลมารวมตัวในห้องปฏิบัติการ(จริงๆ คือห้องสมุดที่ไม่มีใครเข้า) ดิวและฟางแบ่งหน้าที่—ฟางคิดสูตร ดิวเตรียมเรื่องโปรโมท ปิงถ่ายภาพ แอนบันทึกสถิติ และแมว…แอบดมขนมทุกครั้งที่มีโอกาส
ขณะผสมขนม ฟางอ่านข้อความในโทรศัพท์ “อาจารย์เทพชัยจะเดินตรวจชมรมวันนี้!” หน้าซีดทันที
ดิว “โหย รีบปิดขนมวุ้นหมีก่อน!”
ทุกคนกรูซ่อนขนมจนห้องรก เหลือปิงยืนถ่ายภาพ “เอาอีกที มุมนี้ชนะ!”
อาจารย์เทพชัยเดินเข้ามาช้า ๆ “ชมรมลับแลพวกเธอ…ทำอะไรอยู่?”
ฟางตาโต “เอ่อ…วิจัยกลิ่นขนมค่ะ!”
แมวพยักหน้า “กลิ่นทุกเม็ดต้องผ่านจมูกฉัน”
อาจารย์นิ่งอยู่ครู่ “ถ้าเห็นขนมผิดระเบียบ ฉันต้องรายงานนะ”
แอนกระซิบกับฟาง “ว่างั้น ชมรมจะถูกยุบไหมเนี่ย?”
ฟางหน้าตื่น “ดูสิ เขาหมายตาเราแน่!”
หลังอาจารย์เทพชัยไปทุกคนหันมาประชุมแบบเร่งด่วน ฟางเสนอแนวคิด “เราต้องแอคติ้งเป็นชมรมวิชาการ อย่าให้เขาจับได้เด็ดขาด”
ดิว “แต่มันชมรมกินขนมปะ?”
แมวเสนอเสียงเบา “อาจจะต้องปลอมตัวเป็นชมรมปลูกต้นไม้ แล้วซ่อนขนมในกระถาง”
ปิง “แล้วจะถ่ายขนมยังไงดีอะ? ในกระถางต้นไม้ไฟมันสะท้อน”
แอน “แก…นวัตกรรมมาก”
เหตุกาณณ์เริ่มวุ่นวายนับแต่วันนั้น ทุกคนผลัดกันคิดวิธีซ่อนขนม ยิ่งปกปิด ยิ่งทำให้มีข่าวลือไปทั่วโรงเรียนว่า ‘ชมรมลับแล’ คือองค์กรลับขายขนมเถื่อนข้ามจังหวัด ฟางกับดิวทะเลาะกันเรื่องการซ่อนขนม ดิวหัวเราะ “ถ้าทำตรงไปตรงมาแบบฉัน ป่านนี้ดังทั้งโรงเรียนแล้ว”
ฟางเถียง “แต่ถ้าไม่ระวัง โดนจับแน่!”
เหตุเข้าใจผิดบานปลายเมื่ออาจารย์เทพชัยยืนฟังพวกเขาคุยเรื่อง ‘ขนมผิดระเบียบ’ เลยเข้าใจว่าเด็กๆ กำลังตั้งแก๊งค์ลับจริงๆ สุดท้ายก็มีการประชุมใหญ่เรียกชมรมขนมลับแลและชมรมอื่นๆ ทุกชมรม ให้มาอธิบายกิจกรรม
วันที่ทุกคนต้องนำเสนอ ฟางหน้าเครียด ใช้สูตรลีลา ‘โลกสวย’ “ในฐานะชมรมศึกษาวัฒนธรรมขนม เรา…นำเสนอ…ความอบอุ่น…”
ดิวแทรก “กินให้เต็มที่นะครับอาจารย์”
เสียงหัวเราะเบาๆ จากเสี้ยววงกลมเพื่อนชมรม ปิงถ่ายรูปตลอดเวลา แมวถือขนมหอมๆ ใกล้จมูก แอนอ่านรายการคุณค่าทางโภชนาการฟังแต่ไม่มีใครฟังจริง
อาจารย์เทพชัยถาม “แล้วขนมนี้ได้จากแหล่งไหน?”
ดิวรีบตอบ “ดิวคิดสูตรเอง…เอ่อ บางทีก็ยืมสูตรฟางนิดหน่อย…”
ฟาง “ปกติเราศึกษาตำรับจากหนังสือกับทดลองกลิ่นค่ะ”
อาจารย์นิ่ง “เข้าใจแล้ว ไอเดียแปลกดี…แต่ถึงยังไง ขนมที่ผลิตควรได้รับอนุมัติ ถึงจะประกาศแจกได้”
ฟางกับดิวหันมองหน้ากัน (บ่นในใจพร้อมกัน “ซวยแล้ว…”)
หลังการนำเสนอ ทุกคนกลับมานั่งรวมกันที่ห้องชมรม ฟางถอนหายใจ “หมดกัน ฉันทำให้ชมรมพัง!”
ดิววางมือบนไหล่เพื่อน “ไม่หรอก เราแค่ต้องนำเสนอดีขึ้น รอบหน้าก็แค่ขออนุญาตให้ถูกต้อง”
แอนยื่นกระดาษแบบฟอร์ม “เอ้า กรอกเลย ดีลได้แน่”
แมวขยับเข้ามากระซิบ “ถ้าได้กลิ่นใหม่ๆ มาบอกบ้างนะ”
ปิงยังถ่ายรูปต่อ “ขออีกภาพนะ คราวนี้เพื่อนอมขนมในปาก!”
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ชมรมขนมลับแลได้รับอนุญาตอย่างถูกต้อง สมาชิกทุกคนเติบโตขึ้น—ฟางลดความคิดมากกลายเป็นคนลงมือกล้าทำ ดิวเรียนรู้ฟังคนอื่นมากขึ้น ทุกคนมีบทบาทและเป้าหมายที่ชัดเจนยิ่งขึ้น
ปิดท้ายในวันประชุมใหญ่ประจำเดือน ดิวเอาขนมออกมาเสิร์ฟทุกคน ฟางพูดช้า ๆ “ชมรมของเราถูกกฎหมายแล้ว…แต่ขนมลับรสซ่า ใครจะลอง?”
ทุกคนหัวเราะ แมวกล่าวสั้นๆ “ขอหอมก่อน…”
แอนแซว “คราวหน้าก็อย่าทำนวัตกรรมแปลก ๆ ล่ะ”
ดิว “นวัตกรรมใหม่คราวหน้า—อย่าคิดมากนะฟาง!”
ฟางยิ้มรับ “ครั้งนี้คิด…แต่จะลงมือก่อนกลัวแล้ว!”
แสงแดดยามเย็นส่องชายคาชมรมใหม่ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน แล้วปิงถ่ายรูป หมายภาพสุดท้ายของวัน วุ่นวาย…แต่มีความสุข
