เสียงร้องของเด็กกลุ่มหนึ่งดังก้องกลับเข้ามาในซอยแคบกลางวันอาทิตย์อันร้อนระอุ “เฮ้ย ศาลเจ้าตรงหัวซอยมันมีอะไรกันแน่ ไม่มีอะไรจริงซักอย่างหรอก!” เจ้าปุ้น เด็กปากแซ่บวัยสิบสอง กึ่งวิ่งกึ่งเดินลากเพื่อนๆ ผ่านศาลเจ้าเก่า โนรายืนอยู่ใต้ต้นโพธิ์ สบตาพีทที่กำลังยืนดื่มน้ำอัดลมข้างๆ ก้มหน้าทำเฉย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โนรา: “พีท! ทำไมชาวซอยต้องยอมให้เด็กแสบมาดูหมิ่นศาลเจ้าประจำหมู่บ้านเรา!”
พีท: (ถอนหายใจ เบือนหน้า) “ก็เด็กมันพูดนะ ใครสน”
โนรา: (ตาเป็นประกาย เริ่มจริงจังเกินเหตุ จับแขนพีทแน่น) “แต่ฉันสน! ศาลเจ้านี่เคยช่วยพ่อฉันขอฝนจนได้ฝน! วันนี้เราต้องพิสูจน์ให้เห็น!”
พีท: “…เราจะพิสูจน์อะไรครับ”
โนรา: (ยิ้มกว้าง มั่นใจ) “จะหาทางโชว์ปาฏิหาริย์กลางวันแสก ๆ! เอาให้เด็กพวกนั้นเงียบไปเลย!”
พีท: “เท่าที่รู้ของขลังสุด ๆ ของศาลเจ้าคือแมวแก่กับลุงแป๊ะแก่กว่าแมว”
โนรา: “หยุดประชด! นายต้องช่วยฉัน!”
ฉากข้างถนน เด็ก ๆ ได้ยินแผนโนรา ยิ่งฮือฮา ชาวบ้านบางคนรวมกลุ่มกันซุบซิบ “อยากดูเหมือนกันว่าศาลเจ้าจะมีอะไร!” ลุงแป๊ะผู้อ้างตนเป็นผู้ดูแลศาลนั่งยิ้มกวน ๆ “รู้หรือเปล่า ใครถากค้าถากคายกับศาลต่างหากจะซวยกลับตัวกลับใจไม่ทัน…”
พีทหันไปขอคำแนะนำลุงแป๊ะ ลุงตอบแบบขำ ๆ ว่าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด “ถ้ามีของดีจริง มันต้องช่วยแล้วแหละ เธอกับโนราเดี๋ยวก็เข้าใจเอง”
โนรากลับบ้านคุยกับแม่ที่กำลังวุ่นเตรียมน้ำชาเตรียมขนมไว้รับแขกในซอยทันที แม่รีบสอดแทรก “ลูก ไปยุ่งอะไรกับศาลเจ้า! อย่าให้เป็นเรื่องใหญ่!” แต่โนรามั่นใจ “หนูเชื่อในศาลเจ้า!”
พีทเองกลับบ้าน พ่อผู้เคร่งขรึมถามเสียงเข้ม “อะไรของลูก ช่วยโนราทำอะไรอีก” พีทอึกอัก “เอ่อ งานพิสูจน์ศาลเจ้าครับ…” ผู้เป็นพ่อยักคิ้วขมวด “อีกแล้วเหรอ?”
วันถัดมา โนราพร้อมพีทเริ่มแผนปฏิบัติการขั้นแรก คิดจะสร้างเหตุการณ์แปลก ๆ โดยไม่บอกใคร ค้นหาข้อมูลจากหนังสือเก่าเว่อร์ ๆ ในบ้าน พีทอ่านเจอว่าสมัยก่อนมีพิธีขอฝน โนรา: “เราเอาน้ำมาสาดดีไหม คนจะคิดว่าศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์!” พีทส่ายหน้า “เด็กมันไม่โง่ขนาดนั้นมั้ย?”
โนรา (ยิ้มเจ้าเล่ห์) ตัดแปะไอเดียจากอินเทอร์เน็ต ลองปั้นลูกแก้วปลอมเป็นลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ วางไว้ในศาลแล้วเล่าให้ทุกคนว่า ‘คืนนี้จะมีเรื่องอัศจรรย์ เกิดขึ้นแน่!’
ฉากค่ำวันนั้น บ้านทุกหลังลือเรื่องลูกแก้วพลังศักดิ์สิทธิ์ กลายเป็น Talk of the Soi แมวแก่ของศาลเจ้าเดินวนไปมากัดเศษลูกแก้วพลาสติกที่โนราปั้น ทุกคนเข้าใจผิดคิดว่าแมวได้รับ ‘อิทธิฤทธิ์’ เริ่มจุดธูปกันทั้งซอย
พีทยืนมองเหตุการณ์ รู้สึกสงสัยแต่ไม่กล้าขวางโนรา คอยกันเด็ก ๆ ไม่ให้มุงมากเกินไป น้าหนิง แม่บ้านสุดขี้สงสัยของซอย เข้ามาถาม “โถ่ น้องพีท นี่เธอเอาปาฏิหาริย์ปลอมมาหลอกพวกป้ารึเปล่าเนี่ยะ?”
พีท: “ผมเปล่าหรอกครับ ป้าก็… คิดไปเอง”
ขณะเดียวกัน มีเสียงวุ่นวายอีกฝั่งซอย ลุงบุญ ชาวซอยผู้ขี้รำคาญ ตะโกนดัง “เมื่อคืนขโมยขึ้นบ้านฉันแน่ ๆ! หรือพลังศาลเจ้าทำให้ของหาย!” ทุกคนเริ่มประสานเสียง “ใช่เลย! ฉันว่านะ พลังศาลเจ้านี่แหละ!”
โนราตกใจ รีบกระซิบพีท “เรายิ่งทำแผน ยิ่งซวย!” พีทตอบ “เห็นไหม ไม่ต้องพิสูจน์อะไรเลย ศาลเจ้าก็ศาลเจ้าเถอะ”
แต่โนราไม่ยอมแพ้ ประกาศกลางวงสนทนาว่า คืนนี้จะมี ‘ปาฏิหาริย์ครั้งใหญ่’ แล้วตั้งตู้บริจาคพิเศษไว้ใต้ศาล
เช้าวันต่อมา มีคนลือว่าตู้บริจาคได้รับพลังงานบางอย่าง ทุกบ้านเกิดเรื่องเล็ก ๆ ประหลาดขึ้น เช่นของหายแล้วกลับมาเอง อาหารที่ทิ้งไว้จู่ ๆ ก็เพิ่มขึ้น (เพราะแมวของศาลแอบคาบอาหารบ้านคนอื่นมาไว้หน้าโต๊ะบูชา) ทุกคนเริ่มสับสนวุ่นวาย เด็ก ๆ เงียบไปครู่แต่ก็เริ่มแซวอีก “ของขลังหรือแค่แมวขโมยกันแน่!”
ลุงแป๊ะ ผู้ดูแลศาล สังเกตเห็นว่าความวุ่นวายของซอยทำให้คนหันหน้ามาคุยกันเป็นครั้งแรกในรอบปี นั่งอมยิ้ม “ดูซิ ความศักดิ์สิทธิ์ของศาล บางทีมันอาจไม่ใช่แค่เรื่องลี้ลับนะ”
คืนนั้น โนรามีแผนขั้นสุดท้าย จะเปิดพิธีขอโชคชะตา กลางศาลเจ้าต่อหน้าทุกคน “คืนนี้จะเกิดปาฏิหาริย์แน่ ๆ!” แต่ด้วยความตื่นเต้น เธอพูดผิดคิดว่าได้บอกใครต่อใครหมดแล้วเรื่องแผนปลอมทั้งหมด แต่จริง ๆ เธอแค่บ่นอยู่กับพีทสองคน ใครต่อใครดันได้ยินออกมาแบบเข้าใจผิดว่าคืนนี้เป็นคืนพิเศษแน่ ๆ
ขณะกำลังจุดธูป พีทเดินมาสะกิด โนรา “ถ้าโป๊ะแตก นายจะทำไง?” โนราอึกอัก “ก็… ต้องยอมรับแหล่ะ แต่ขอโอกาสสุดท้ายสิ!” ทั้งสองแอบซ่อนขนมไว้ด้านหลังศาล เพื่อจะให้เด็ก ๆ เจอในตอนท้าย คิดว่าจะทำให้เด็กหันมาเชื่อเรื่องดี ๆ ของศาลเจ้าแทน
แต่แผนดันผิดพลาดอย่างแรง จู่ ๆ ฝนโปรยลงกลางฤดูร้อน ซึ่งไม่มีใครคาดคิด ทุกคนในซอยตกใจ ดีใจ ร้องเฮ ปรบมือ เฉลิมฉลองกันจนบ้านแตก ต่างเชื่อมั่นว่าเป็นผลจากศาลเจ้าและพิธีโดยโนราและพีทเต็มที่
โนราอ้าปากหวอ “นี่…เรายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ?” พีทถอนหายใจ “บางที ไม่ต้องทำอะไร เรื่องดีก็เกิดขึ้นได้เอง”
และเด็ก ๆ กลุ่มเดิมก็วิ่งเข้ามาหาโนรา ยืนตรง สารภาพ “เราว่า…ศาลเจ้าก็ดีเหมือนกันอะ เพราะพวกเรากินขนมแล้วก็ไม่มีใครป่วย!” ทุกคนหัวเราะ โอบไหล่กัน พ่อแม่คนแก่ในซอยหันมาคุยกันเสียงดังเปิดใจมากขึ้น
ลุงแป๊ะเดินมาหัวเราะ “สุดท้ายแล้วนะ ความศักดิ์สิทธิ์ของศาล อาจจะเป็นแค่สิ่งที่ทำให้เรายิ้มได้เวลารวมตัวกัน เธอว่าไหม?”
โนราหัวเราะออกมาดัง ๆ พีทยิ้มขำ “แผนดี ๆ ที่พังกลายเป็นของขลังไปซะงั้น”
เสียงหัวเราะ เสียงคุยกันและกลิ่นขนมอบอุ่นกระจายไปทั่วบ้านซอยเล็กนี้ ความศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงก็อาจจะไม่ใช่ปาฏิหาริย์แปลกตา…แต่คือการที่บ้านหลังน้อยหลังนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มและมิตรภาพที่แน่นแฟ้นมากกว่าเดิม
ก่อนแยกย้ายกลับบ้าน พีทถามโนรา “คราวหน้าถ้ามีแผนอะไร บอกฉันก่อนนะ ขอเตรียมใจหน่อย” โนราหัวเราะแกล้งๆ “สัญญา…แต่ไม่แน่นะ!” ทั้งคู่หัวเราะในความวุ่นวายแบบเพื่อนซี้อีกครั้ง
