กลางป่าหมอกควันเช้าวันหนึ่ง รถตู้สีขาวแล่นบนถนนลูกรังคดเคี้ยว เทียน เจริญรัตน์ อายุสิบหก ผมดำขลับ บุคลิกเงียบขรึม ดวงตาวาวเศร้า นั่งกอดกระเป๋าผ้าเก่า ๆ มองผ่านหน้าต่าง ภายนอกหมู่บ้านเคลื่อนห่างออกช้า ๆ ทุกสิ่งที่เทียนรู้จักกลืนหายสู่ม่านหมอก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ข้างกายคือคุณนพรัตน์ยายแท้ ๆ ผู้แข็งแกร่งแต่ใบหน้าอ่อนล้า หลังการจากไปของแม่ เทียนกลายเป็นเด็กกำพร้า สองยายหลานไม่ได้พูดอะไรกัน จนเสียงล้อรถบดทับกิ่งไม้แห้งกลบความอึดอัด
“เทียน ใจดี ๆ นะลูก ถึงแม่หนูจะไม่อยู่ แต่ยายจะอยู่ข้างหนูเอง”
เทียนพยักหน้า แต่สายตายังไม่ละออกจากหมอกที่เกาะหน้าต่าง
เมื่อถึงทางเข้าโรงเรียนอินเตอร์สไตล์ยุโรปกลางป่า ประตูเหล็กสนิมเขียวเปิดออกรับ เทียนถูกเจ้าหน้าที่หญิงต่างชาติพาเข้าไปในหอบริหาร เสียงพูดคุยภาษาแปลกประหม่าวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ ทุกอย่างดูยิ่งใหญ่ แต่กลับรู้สึกตัวเล็กลงทุกที
ห้องเรียนแรกของเทียนมีกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำหอม faint ๆ นักเรียนหลายเชื้อชาติจับกลุ่มคุยกัน เทียนเลือกนั่งริมสุดใกล้หน้าต่าง หญิงสาวลูกครึ่งผมสีน้ำตาลอ่อนคนหนึ่งยิ้มให้เธอ
“เราชื่อ ลอร่า เพิ่งย้ายมาใหม่เหรอ” เสียงนุ่มนวล แฝงความกล้าแกร่ง
เทียนตอบเบา ๆ “ใช่…เราชื่อเทียน”
“ดีเลย พวกเราต้องอยู่กลุ่มเดียวกันแล้ว” ลอร่าหัวเราะร่า ขณะโอบไหล่กระตุ้นเพื่อนใหม่
เสียงกริ่งดังขึ้น นักเรียนแยกย้ายขึ้นห้องพัก เทียนเดินตามลอร่าไปยังห้อง 213 ห้องเก่า ๆ มีเตียงเหล็กสองชั้น ข้าวของวางระเกะระกะ ผนังด้านหนึ่งมีเทียนไขปักอยู่จนละลาย
“เค้าว่ากันว่า ห้องนี้มีเทียนกลางคืน จะพาเราไปที่ลับ ๆ ของโรงเรียน” ลอร่าหัวเราะกลัว ๆ ก่อนปีนขึ้นเตียงบน เทียนแค่มองแล้วถอนใจ ไม่คิดอะไรกับตำนานเด็กนักเรียน
คืนนั้น ลมหนาวพัดแรง เสียงหวีดหวิวลอดเข้ามาในห้อง มืดสนิท เทียนนอนไม่หลับ ลอร่าเริ่มหลับฝัน เทียนพลิกตัว มองไปที่มุมผนัง ที่ซึ่งเทียนไขปักอยู่…มีแสงวาวริบหรี่ลอยออกมาเองอย่างช้า ๆ
เทียนกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง ลุกจากเตียง เงาเทียนบนพื้นค่อย ๆ พาเธอเลื่อนไปถึงหน้าต่าง ข้างนอกเป็นป่าทึบที่มองแทบไม่เห็นอะไรเลย
จังหวะนั้น เสียงประตูห้องเปิดอย่างแผ่วเบา หญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็งเดินเข้ามา ใบหน้าซูบเหลือบโหนกแก้มจนขึ้น เธอสบตากับเทียน
“ยังไม่นอนอีกเหรอลูก แถวนี้ถ้ายังไม่นอน อะไรไม่ดีอาจเข้ามาหา”
“หนู…เห็นแสงเทียน…อยู่ตรงนี้ค่ะ”
หญิงคนนั้นนิ่งไปครู่ ก่อนจะยิ้มเศร้า ๆ แล้วหยิบเทียนไขขึ้นมา เดินนำเทียนออกจากห้อง
“ตามมาสิ เดี๋ยวจะพาไปดูของจริง”
สองคนสาวเดินฝ่าความมืดลงบันไดไม้เก่า ในโถงทางเดินแสงเทียนกะพริบราวกับนำทางไปสู่บางสิ่ง ทุกฝีก้าว เทียนหายใจถี่ขึ้นเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
ห้องใต้ดินที่หญิงคนนั้นนำมาเป็นห้องเก็บของโบราณ มีตู้ไม้เก่า ๆ และหนังสือปกสลักลายสวย เทียนมองเห็นภาพแม่ในวัยสาวในรูปถ่ายขนาดเล็กที่ฝาผนัง จ่าชื่อเดียวกับนามสกุลของตนเอง
“แม่ของเธอเคยเป็นที่นี่มาก่อน…เธอรู้ไหม” หญิงคนนั้นพูดขึ้น
เทียนอึ้งไป จู่ ๆ ความรู้สึกคล้ายจะร้องไห้ก็พุ่งขึ้นในอก เธอส่ายหน้า มือกำชายเสื้อแน่น
“อยากรู้ไหมว่าทำไมแม่ของเธอถึงหายตัวไป”
เทียนเงียบเฉียบ ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ เงาเทียนวูบไหวค้างในอากาศอยู่ตรงหน้า
เสียงลอร่าตะโกนไกล ๆ จากบันได “เทียน! ไปไหนอะ!”
เทียนหันควับ น้ำตาเอ่อเต็มขอบตา หญิงปริศนาวางมือเย็น ๆ บนไหล่ เธอหันกลับมาก่อนจะเอ่ยเสียงเบา ๆ “ขอโทษนะที่ต้องให้เจออะไรแบบนี้…แต่หนูคือผู้สืบทอดตัวจริงของที่นี่”
พรุ่งนี้เช้า ชีวิตในโรงเรียนยังคงหมุนเวียนต่อ เทียนเริ่มกลายเป็นจุดสนใจเล็ก ๆ เพราะข่าวลือว่าเมื่อคืนเธอหายไปในป่า ลอร่าถามตลอดเช้า “ตกลงเมื่อคืนไปไหน เราฝันร้ายมากเลย เหมือนมีอะไรพาไปที่มืดๆ น่ากลัว”
เทียนเลี่ยงตอบ จดจ่อกับความรู้สึกค้างคาในใจ ตลอดวันเธอมองแสงเงาเปลี่ยนไปบนกำแพงโรงเรียน จนเย็นวันหนึ่ง ลอร่าชวนไปเดินในสวนเทียนที่ลือว่าผีออก
ทั้งสองแอบออกไปสวนข้างโรงเรียน ท่ามกลางต้นไม้และกลิ่นเทียนไขเก่า ๆ นักเรียนเก่าบางคนวางเทียนเป็นแถวราวกับพิธีกรรม เทียนหอบหายใจเร็ว เห็นเงาเคลื่อนไหวในเงื้อมไม้ ไฟเทียนปลิวล้อสายลม
ลอร่าถามเบา ๆ “เราว่างเปล่าบ้างไหมเทียน เวลามองเทียนไข พอดับไป รู้สึกโล่งปนเศร้า”
เทียนหลบตา เสียงเงียบคล้อยในอากาศ ก่อนเธอจะตอบว่า “ทุกครั้งที่แม่ดับเทียนให้ตอนเราเด็ก ๆ มันเหมือนเขาทิ้งเงาไว้ในใจเรา”
ลอร่ากุมมือเทียน “เราอยู่ข้าง ๆ ได้ไหม”
แสงเทียนสุดท้ายลอยวูบเมื่อสายลมแรง เทียนกลั้นน้ำตา พยักหน้าเบา ๆ ภายในใจปริ่มขอบพรั่นไหว
คืนหนึ่งขณะเทียนหลับสนิท ภาพฝันนำทางให้เธอเดินตามเงาเทียนไปยังป่ามืด ด้านในมีเงาร่างผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าคล้ายแม่ เรียกเธอเบา ๆ “ลูก… กล้าพอจะตามแสงนี้ไปไหม”
เทียนตื่นกลางดึก เหงื่อท่วมตัว เธอเดินออกนอกตัวตึก แสงเทียนลายริ้วนำพาไปจนถึงศาลาเก่า หลังโรงเรียน ใต้หลังคามุงหญ้าที่พรุน เสียงลมหายใจสีเงินในอากาศ
หญิงชุดขาวโผล่มา “ถ้ากลัวจะรู้ความจริง อย่ามองแสงเทียนให้ลึกเกินไป”
เทียนนิ่งงัน ใจอยากหนีแต่ขาไม่ขยับ เธอทวนคำ “แล้วทำไมฉันถึงต้องเห็นมันซ้ำ ๆ… ทำไมต้องเป็นเรา”
หญิงชุดขาวเอื้อมมือมาใกล้ หยดน้ำตาไหลจากดวงตาคู่นั้น “เพราะในโลกนี้ มีคนเดียวที่กล้าทำให้ความทรงจำกลับมา สายน้ำตากับเปลวเทียนจะพาเธอกลับสู่ความกล้า”
เงาเทียนวูบดับ ความมืดโรยตัว เทียนทรุดตัวร้องไห้อย่างสุดกำลัง ลอร่าตื่นขึ้น เจอเทียนนั่งคุกเข่าอยู่หน้าศาลา ลอร่ารีบกอดเพื่อนแน่น
หลังคืนหนักหน่วง เทียนกลายเป็นเป้าคำซุบซิบ ผู้ปกครองโรงเรียนเริ่มจับตาเธอ หญิงปริศนาในโรงเรียนเริ่มโผล่มาบ่อยขึ้น ทุกครั้งที่เธอใกล้ไขความลับเกี่ยวกับแม่ เสียงกระซิบในความมืดใกล้ขึ้นในทุกฝัน
เทียนเริ่มกล้าเผชิญหน้ากับผู้บริหารโรงเรียน “ถ้าแม่เคยอยู่ที่นี่ ทำไมไม่มีใครบอกความจริง”
ครูใหญ่ยิ้มเย็น “บางเรื่อง ความรู้ไม่ได้มาฟรี ๆ ต้องแลกกับความกล้า และ…การยอมเสียใจ”
ลอร่าเงียบเคียงข้าง “ไม่ว่าความจริงจะเลวร้ายยังไง เราอยู่กับนาย”
ในคืนพิธีจุดเทียนประจำปี เทียนถูกเลือกให้เป็นผู้นำขบวน หญิงในความฝันเดินเคียงข้าง เปลวเทียนในมือเทียนวูบไหวเหมือนจะดับ เวลานั้น ภาพอดีตพรั่งพรู—ภาพแม่กำลังอุ้มเด็กผู้หญิงวิ่งหนีชายชราหน้าตาโกรธเกรี้ยวในป่าแห่งนี้เอง
หยดน้ำตาร่วงเปื้อนด้ามเทียน ขณะเงาเทียนผลักดันให้เธอเอ่ยว่า “แม่…แม่ไม่ทิ้งเทียนใช่ไหม”
เสียงหญิงปริศนาตอบจากเงามืด “แม่จากไปเพราะรัก ไม่ใช่เพราะกลัว”
ลอร่าจับมือเทียนแน่น เทียนตัดสินใจไม่วิ่งหนีอดีตอีกต่อไป เธอก้าวผู้นำขบวนจุดเทียนด้วยความกล้า สุดท้ายแสงเทียนจุดเลียบผ่านโถงยุโรปโบราณ ทุกคนในโรงเรียนร่วมเปล่งเสียงเพลง
ในห้วงเวลานั้น เทียนรับรู้การเปลี่ยนแปลงในตัวเอง เธอกล้าพูดกับยายทางโทรศัพท์ “ตอนนี้เทียนไม่กลัวความมืดอีกแล้วนะยาย เทียนจะอยู่ที่นี่ให้ดีที่สุด”
ฤดูฝนมาถึง เทียนเดินจูงมือลอร่ากลางมวลหมอกบาง ลมหายใจของเธอมั่นคงมากขึ้น เธอเหลียวหลังไปยังเส้นทางในป่าที่เคยเต็มไปด้วยความกลัว มันยังอยู่ แต่วันนี้เธอเลือกจะเดินต่อ—ด้วยเทียนไขเล่มใหม่ในหัวใจ
