เสียงฝนกระทบหลอดไฟนีออนเหนือทางเดินคดเคี้ยวของนิคมใต้ดินเมืองศิวิไลเซียน กลิ่นยาและสนิมปะปนลอยขึ้นในลมหายใจ วิน โน้มตัวหลบเงาดำของราวเหล็ก ร่างสูงในเสื้อกาวน์ปรับแว่นตาพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือซึ่งเนยเหลวเริ่มหยดลงซึมขอบสายรัด—หกโมงเย็นแล้ว ฤดูฝนที่ไม่เคยสิ้นสุด คราวนี้ฝนดูจะหนักเป็นพิเศษ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ทันที่ฝ่าเขาวงกตของทางเดินแคบถึงปากห้องเยียวยาจิตใจเสียงจอแจของผู้ป่วยด้านในร้องประสานกันรัว เหมือนสายน้ำที่ขาดตอนและพลุ่งพล่าน วินดึงลมหายใจเข้าลึก ยื่นมือไปแตะลูกบิดเย็นเฉียบ นั่นคือหน้าที่หลักของเขา—และสิ่งที่เขาอยากหนีที่สุด
ข้างใน แสงไฟขาวหม่นเพียงฉายกรอบเงาเรียวยาวบนเตียงผู้ป่วย—ชายคนหนึ่ง นั่งกอดเข่า ผิวซีดเหมือนกระดาษ เงาตาบนโหนกแก้มลึกจนเหมือนแสงจันทร์ส่องทะลุผ่าน เขายกตาขึ้นเมื่อวินเดินเข้าใกล้
“คุณชื่ออะไร” วินถาม เว้นจังหวะนิ่ง เห็นชายแปลกหน้ากระตุกลมหายใจ
ความเงียบข้นคลั่กคล้ายควันกรุ่น
“ภีม” เขาตอบเสียงกลัวแผ่ว ริมฝีปากบางสั่นเหมือนถูกสายลมผ่ากลางใจ
“คุณมาทำอะไรที่นี่”
ภีมหลุบตา ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูดแต่หยุดมือเปล่าไว้กลางเข่า “ต้องตามหา…ดอกไม้ตะวัน ผมหลงเข้ามาในโลกที่ไม่มีเงา…”
วินชะงัก เขาจ้องดวงตาคู่นั้น—เต็มไปด้วยความว่างเปล่ากับบางอย่างคุกรุ่นเข้าใจยาก
“คุณหมายถึงอะไร โลกที่ไม่มีเงา ดอกไม้ตะวัน?” เสียงเขาเย็นแต่ปลายประโยคสั่นไหว
“ถ้าเจอดอกไม้ตะวัน ผม…จะได้กลับบ้าน ทุกอย่างจะเริ่มใหม่”
ลมหายใจในห้องแคบลงเหมือนเวลาหยุดกลั้น วินเขียนบันทึก รู้สึกถึงบางอย่างที่จริงเกินจะเป็นเพียงอาการหลอน
ราตรียาวเกือบไร้สิ้นในเมืองใต้ดิน ฝุ่นและเศษสนิมเกาะตามขอบประตู วินเดินลงบันไดวนลึกกว่าเดิม เรดาห์ฝันร้ายในหัวเขาวูบขึ้นรูปแม่ในความทรงจำ ทุกครั้งที่เขาใกล้ “ห้องโล่ง” ความเย็นวาบจะจับตัวเขาจนต้องกลั้นหายใจ
เสียงแว่วกลางบันได เสียงเพรียกเบาแหลมต่ำ “ดอกไม้ตะวัน” วินชะงักหันไป—แต่มีเพียงเงาของตัวเอง สะท้อนบนกระจกเก่าซีด ๆ
เขาถือแฟ้มเดินย้อนกลับ สายตาเหลือบเห็นแฟ้มผู้ป่วยภีม ไม่มีชื่อ ไม่ปรากฏวันเข้า ไม่มีข้อมูลญาติ เขาขิ้งแฟ้มค้นซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่ผลคือลมว่างเปล่า
วินแอบฟังเสียงสนทนาในห้องแพทย์ที่เหล่าเจ้าหน้าที่พูดถึงการสูญหายลึกลับของผู้ป่วยห้ารายในเดือนนี้ บางคนกล่าวถึง “เงา” บางคนพูดถึง “ห้องปลอดเงา” วินรีบกลับห้องจิตบำบัด คราวนี้ ภีมนั่งมองเพดานน้ำตาคลอ
“ทำไมคุณต้องหา ‘ดอกไม้ตะวัน’?” วินถามเสียงขรึม
“ในฝั่งโน้น ถ้าใครสูญเสียแสง เดินผ่านประตูเงา จะเหลือแค่ความคิดถึง ถ้าได้ดอกไม้ตะวัน ถึงจะฝืนกลับมาได้ ผม…ผิดเองที่ปล่อยให้เธอหลงมานี่”
เสียงคำว่า “เธอ” แทรกซึมเข้ากลางอกวิน ไม่รู้เพราะความสงสารในเสียงนั้น หรือเพราะติดอยู่ในห้องนี้เพียงสองคนและคำโกหกในใจของเขาเอง
“ใคร?”
ภีมหลบตา ไม่ตอบ มีเพียงรอยยิ้มแผ่วเหมือนปล่อยใจให้ลอยละลายไปกับความฝัน
วันต่อมา สายฝนไม่เว้นแม้วันเดียว ข้อมูลผู้ป่วยล่องหน วินพบว่าหลายแฟ้มไม่มีตัวตนจริง เขาตามรอยชนวน ชวนภีมแอบเดินลัดไปยังพื้นที่ต้องห้ามของชั้นใต้สุด เสียงเหล็กเสียดแทงเท้า มีกลิ่นเสียดหูของลมหายใจกลัว
“แน่ใจนะว่าต้องลงต่อ?” วินถามขณะมือลูบกำแพงเย็นเยียบ ภีมพยักหน้าหยุดหายใจ มือสั่น เหมือนกลัวจะถูกกลืนลงไปในร่องรอยความมืด
“ถ้าไม่เจอ ผมก็จะหายไปอีกเหมือนเดิม” ภีมตอบสั้น ๆ หายใจแรงจนสะท้อนในคนเดียวกันนั้นเอง
ทั้งสองมาถึงห้องลับประตูสองชั้น ป้ายเก่าเขียนว่า “ผู้สูญหาย” ในห้องปรากฏเพียงกล่องไม้กลิ่นแปลกตา…
วินเงียบมอง ภีมหยิบกล่องขึ้น—ขนนกเล็ก ๆบางสีทองล่วงหล่น เขาสั่นมือแล้วค่อย ๆ เปิด เจอเศษดอกไม้แห้งสีเหลืองเข้ม
“นี่ใช่ดอกไม้ตะวัน?” วินถาม หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
“มัน…แค่เศษหนึ่งของเธอ” ภีมพึมพำ ดวงตาเศร้าสลบ
จู่ ๆ ไฟในห้องดับ วินคว้ามือภีมแน่น—เย็นจนเหมือนมือคนตาย เสียงกระพือปีกดังในความมืด ตามมาด้วยไฟวาบกลับมา ภีมทรุดตัวลงร้องไห้ “เธอมาที่นี่จริง ๆ”
เสียงฝีเท้าบนบันได ผู้หญิงผมสั้นตากลมโตเดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าเสียขวัญกับเส้นเลือดแดงบนมือเธอชื่อ “คราม” ท่าทางว่างเปล่าเหมือนคนเพิ่งข้ามเวลามาด้วยกัน
“พวกคุณ…ปล่อยฉันออกจากความฝันนี้ที” ครามเสียงพร่า ดวงตาสั่น วินแลกสายตา ภีมน้ำตาไหลเงียบ
“ดอกไม้ตะวันของเธออยู่ไหน?” วินกระซิบกับภีม
ตาของภีมเปล่งราวปีศาจ “อยู่ในใจเธอ แต่ผมเอามันออกมาเองไม่ได้”
ครามก้มหน้ากัดริมฝีปาก มือที่สั่นประสานเศษดอกไม้แห้งกลีบเหลืองใส่มือวิน “ช่วยฉัน…ให้เราได้กลับบ้าน”
เสียงร้องดังขึ้นข้างประตู วิงวอนขอให้หยุดเสียง—แต่เสียงนั้นเป็นของวิน คนละวัย คนละเสียง—“ช่วยเขาด้วย วิน อย่าปล่อยมือ!”
เวลาหยุดนิ่ง เงาบนผนังห้องขยับอ้อยอิ่ง ชั่วครู่หนึ่งวินย้อนวาบความจำตอนเด็ก คืนที่แม่หลงเหลือแต่เงาบนเตียงโรงพยาบาล เขาไม่เคยกล้าจูงมือเธอกลับบ้าน
วินกระชับมือภีมกับคราม “เราออกไปด้วยกัน” เขาพูดเสียงสั่น น้ำตามารวมกันทั้งสามคน
เสียงฝนหยุด โลกภายนอกห้องพลันเปลี่ยนสี—มีแสงแดดแรกในรอบปีลอดกรอบกระเบื้องลงมา ครามยิ้มท่วมท้นน้ำตา ภีมเบิกตากว้างแล้วทรุดกอดขากางเกงวินไว้แน่น
แต่รอยยิ้มวูบพลันจางวับ—เสียงหมอนามิ แพทย์ประจำแผนก โผล่มาในห้อง “บันทึกไว้ว่าคนไข้ออกจากความฝันแล้ว”
คราม ภีม วินและหมอ ร่วมกันเปิดกล่องสองชั้น เจอเศษกระจกและเศษความทรงจำ กระจกแตกเผยให้วินเห็นตัวเอง—ในสีหน้าเด็กชายขี้กลัว กำลังจูงมือแม่ออกจากฝันร้าย
เสียงหัวใจ วินเต้นแรง เขาสบตาภีม คราม พวกเขาไม่ใช่คนไข้ ไม่ใช่หมอ—แต่คือผู้เฝ้าประตูแห่ง “โลกที่มีเงา” กับ “โลกที่ขาดแสง”
“ดอกไม้ตะวัน” แบบดั้งเดิมไม่ใช่แก่นแท้ของการหลุดพ้น—แต่อยู่ในการยอมรับบาดแผลและชี้ทางความรักให้ตัวเอง
กระแสฝนข้างนอกเปลี่ยนเป็นดอกไม้ลอยละล่องในแสงเหนือเมืองใต้ดิน ภีมกับครามหลับตา แสงแดดอุ่นเปียกชื้นใจ
วินยืนเบือนหน้ารับแสงจาง ก้าวออกจากห้องเงามืดเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี—กล้าที่จะขอโทษและให้อภัยตัวเองที่ปล่อยให้เงาอดีตตามหลอกหลอน
เสียงหัวใจอ่อนโยนโอบรับกันในโลกที่มีเงา ดอกไม้ตะวันปิดท้ายทุกความทรงจำ เจือจางทุกบาดแผล และเปิดประตูสู่วันพรุ่งนี้ที่งดงามแต่เจ็บปวดอย่างมนุษย์จริง ๆ
