เสียงกริ่งแสบรูหูดังขึ้นทั่วโรงเรียนมัธยมสันติบูรณ์ วันชุมนุมประจำปีกำลังจะเริ่ม และก็เหมือนทุกปี ป๋อมแป๋ม—คนที่ทุกคนเห็นว่ายิ้มเก่งแต่จริง ๆ แล้วเป็นพวกคิดมาก วางแผนชีวิตซับซ้อนจนคนอื่นงง—กำลังสะพายกระเป๋าเป้ พร้อมกระดาษโน้ตแผ่นใหญ่ ขีดคร่อมด้วยปากกาสีชมพูแสบตา “ภารกิจ: ปกป้องชมรมคนไม่มีชมรม!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นี่ป๋อมแป๋ม นายคิดจริงจังรึว่าสมัครชมรมนี้แล้วจะได้อะไร?” อาร์ม เพื่อนซี้มาดกวนที่พูดตรงทุกคำ ถามพลางกินขนมปังไส้กรอกแบบไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
“ฉันไม่อยากเข้าอะไรทั้งนั้นอะอาร์ม รู้มั้ย งานชุมนุมมันก็มีแต่คนอวดตัว พวกนั้นไม่รู้หรอกว่าคนอยากแค่เดินหายใจเฉย ๆ แบบฉันเยอะขนาดไหน” ป๋อมแป๋มพูดอย่างจริงจัง
“นายก็สมัครเลย ทำป้ายสิ ใครสนใจมาอยู่กับเรา!” ฟ้า สาวพูดเร็วทันใจที่นั่งถักเปียตัวเองพลางเสนอด้วยสายตาเป็นประกาย
“ได้! เอาหน้าต่างโรงอาหารเป็นฐานปฏิบัติการนะ แต่ต้องปกปิดอย่าให้ครูรู้ว่าเราตั้งชมรมนี้ขึ้นมาเล่น ๆ ไม่งั้นโดนเรียกไปอบรมแน่—“
ยังไม่ทันจบคำ เสียงประกาศจี้ดแหลมจากนายโก้ หัวหน้าห้องดังขึ้นข้างหลัง “ป๋อมแป๋ม! ครูใหญ่เรียก! ได้ข่าวว่าเปิดชมรมน่าสงสัยใช่ไหม!”
“ฉิบหายแล้ว…” ป๋อมแป๋มกระซิบ ฟ้ารีบรวบข้าวของ ส่วนอาร์มหยิบขนมปังยัดปากครั้งสุดท้าย ทั้งสามวิ่งหลบแบบไม่ติดดิน จนไปโผล่ข้างตึกเรียนภาษา
“เอาแผนลับที่นายเขียนไว้ซู้ดนี้ออกมาก่อน เผื่อมีใครมาเจอ!” ฟ้าสั่ง ป๋อมแป๋มมองกระดาษโน้ตแล้วเหน็บเข้าเสื้อนักเรียนอย่างเบามือ
“เรื่องมันจะซับซ้อนมั้ยคะป๋อมแป๋ม?” ฟ้าถามพลางมองหน้าอาร์มอย่างคาดหวัง
“ไม่รู้ว้อย! แต่ขอให้ไม่มีใครเข้าใจว่าเราทำอะไรแปลก ๆ ก็พอ…”
แต่โชคชะตาเล่นตลก เมื่อซินดี้ นักเรียนแลกเปลี่ยนจากต่างประเทศโดนป๋อมแป๋มชนจนโอวัลตินหกเลอะเสื้อ ซินดี้อุทานเสียงดัง
“You! What’s that paper? Is it… a secret club? Spy club?!”
ป๋อมแป๋มกับฟ้ามองหน้ากันนิ่ง ส่วนอาร์มพูดขึ้นทันควัน “ใช่! We’re the ‘No Cl… Err, Science Spy Club! ชมรมสายลับวิทยาศาสตร์!”
“Oh my god! Can I join?” ซินดี้ตาโต ออกอาการตื่นเต้นทันที ฟ้ายิ้มเจื่อน ๆ กระซิบบอกป๋อมแป๋มว่า “นายบอกเค้าไปเถอะ อย่าให้แตกตื่น”
กลางวันนั้น ข่าว “ชมรมสายลับวิทยาศาสตร์” แพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนอย่างกับไฟลามทุ่ง มีคนแอบเข้าแถวรอสมัครจนยาวถึงหลังห้องพยาบาล ป๋อมแป๋มหนักใจสุดขีด “จะทำยังไงให้มันจบง่ายที่สุดวะเนี่ย…”
ในขณะที่ป๋อมแป๋มกำลังจะประกาศปิดรับสมัคร ท่านผู้อำนวยการเดินมาอย่างภูมิฐาน “ขอสัมภาษณ์หัวหน้าชมรมสายลับวิทยาศาสตร์หน่อย!”
อาร์มพูดไม่คิดทันที “ครับ! พวกเราเชี่ยวชาญการสืบสวนมากครับ ผอ.จะลองไหมครับ?” ผ.อ.หัวเราะ พลางหยิบแบบฟอร์มให้ “ฝากดูแลเด็กแลกเปลี่ยนกับเด็กที่ไม่สังกัดชมรมด้วยนะ!”
ฟ้ามองหน้าเพื่อนทั้งสอง “แกแก้ยังไงดีเนี่ย ยิ่งแก้ยิ่งยุ่งนะป๋อมแป๋ม”
ป๋อมแป๋มกุมขมับ “แผนเก็บตัวอยู่เฉย ๆ กลายเป็นต้องเปิดกิจกรรมสาธิตวิทยาศาสตร์เฉยเลย…”
ขณะนั้น แก๊งโรงเรียนอื่นที่แวะมาแซวงานวันชุมนุมแอบได้ยินเรื่องสายลับวิทยาศาสตร์ เข้าใจว่าที่นี่จะมีการเปิดเผยโปรเจกต์สุดลับ เลยสอดแนมซุ่มดู ทำให้ความวุ่นวายยิ่งทวีคูณ มีเด็กม.ต้นเดินชนกล่องป๊อปคอร์นคว่ำใส่กลุ่มสมัครชมรม สถานการณ์เริ่มคุมไม่อยู่
ทั้งสามรีบจัดประชุมลับหลังตู้เก็บจานโรงอาหาร อาร์มพูดก่อนใคร “พรุ่งนี้จะมีโชว์วิทยาศาสตร์! ใครไม่โชว์ = ผิดสัญญา!” ป๋อมแป๋มพูดเสียงแผ่ว “ใครมันไปสัญญาแบบนั้นวะอาร์ม!” ฟ้าโวย “ขอโทษนะ แต่ตอนนี้มีชื่อนายในตารางงาน ผ.อ.แล้ว!”
ป๋อมแป๋มหายใจลึก คิดเองเออเอง “โอเค! ฉันจะทำการทดลองง่าย ๆ ละกัน ให้น้ำกับแป้งมันเป็นก้อนเด้ง ๆ” ฟ้าค้อนใส่ “ไม่พอแน่ ฉันจะเล่นมายากลควบไปเลย!” อาร์มเอาปากกาเสียบขาเก้าอี้แล้วพูด “เดี๋ยวฉันเป็นพิธีกร”
ถึงวันโชว์ ชาวชมรมสายลับวิทยาศาสตร์ (จริง ๆ คือชมรมคนไม่มีชมรม) ยืนหลังอุปกรณ์เด็กๆ ที่ยืมมาแบบงง ๆ มีคนมุงกันล้นโรงอาหาร ซินดี้ตื่นเต้น “This is so cool!”
ผ.อ.นั่งยิ้มอยู่หน้าเวที อาร์มเปิดเวทีด้วยมุก “ท่านผู้ชม…ชมรมสายลับนี้ ลับมากจนบางทีก็ลืมว่ากำลังโชว์อะไรอยู่!” เด็ก ๆ ขำ มีผู้ปกครองปรบมือแปะ ๆ
ฟ้าหยิบขวดเซรามิคเทน้ำแล้วแป้งกลายเป็นของเหลวหนืด กระเด็นเข้าตัวเอง อาร์มรีบหยอด “วิทยาศาสตร์ไม่ใช่ของเล่น แต่เป็นสิ่งที่เล่นแล้วเลอะเทอะได้!” ทุกคนฮา ผ.อ.ก็ยังยิ้ม
ซินดี้เสนอมายากล “I can make memories disappear!” ว่าแล้วก็หยิบสมุดจดโน้ตของป๋อมแป๋มขึ้นมา “Whose is this?” อาร์มเหงื่อตก “อย่าบอกนะ…”
ฟ้าแย่งกลับมา ป๋อมแป๋มรีบพูด “โน้ตนี้ของผมเอง เขียนว่า อยากได้เพื่อน ไม่ใช่แผนลับอะไรจริงจังหรอกครับ แค่คนที่ไม่มีชมรมมารวมกัน” ผ.อ.ปล่อยหัวเราะเสียงดัง “มีความคิดสร้างสรรค์ดีนี่!”
กลุ่มชมรมสายลับมหัศจรรย์กลายเป็นจุดเด่นประจำงานวันชุมนุม จากชมรมที่ตั้งใจจะเงียบ ๆ กลายเป็นชุมชนของเด็กขี้อาย เด็กเก็บตัว และเด็กที่คิดว่าตัวเองไม่เก่งอะไร
เย็นวันนั้น ป๋อมแป๋มนั่งขอบหน้าต่างกับอาร์มและฟ้า อาร์มเคาะโต๊ะ “สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่นิ่งอย่างที่แกคิดเลยนะ” ฟ้ายิ้ม “แต่แกก็เพื่อนตัวจริงของคนแปลก ๆ ละกัน” ป๋อมแป๋มยิ้มเขิน “ต่อไปนี้ถ้าใครไม่มีชมรม แค่แวะมากินขนมที่โต๊ะเราได้นะ!”
ฟ้าตบหัวอาร์มเบา ๆ อาร์มสวน “ระวังนะ เดี๋ยวชมรมเรากลายเป็นชมรมชิมขนม!” กลุ่มเพื่อนหัวเราะเบา ๆ พลางมองพระอาทิตย์ตกหลังโรงอาหาร เสียงหัวเราะยังดังเบา ๆ ยาวไปจนถึงเวลาปิดโรงเรียน ชมรมคนไม่มีชมรม…ที่มีแต่เพื่อนจริงใจ
