เสียงโทรศัพท์ดังแต่เช้า ตั้มรีบคว้ามาดู ทั้งหน้าจอและสายตาเต็มไปด้วยข้อความสีแดงจากแฟนสาวว่า “เมื่อคืนทำไมไม่รับสาย!” ตั้มถอนใจยาว น้ำเสียงในใจเต็มไปด้วยความกลัวผิด “แกะ เอ๊ย ทำไมกูต้องเจออะไรแบบนี้ทุกเช้าเลยวะ”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แกะ เพื่อนซี้ห้องข้างๆ โผล่เข้ามาแบบไม่เคาะประตู หน้าเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ “แฟนแบบนี้น่ะ เลิกเหอะมึง! เดี๋ยวกูจัดให้”
“เอาจริงดิ แกะ เลิกเหรอ เราคบกันมาตั้งสองปีนะเว้ย!” ตั้มพูดพลางเกียจคร้านจะโต้ แต่ความกังวลในใจเริ่มก่อตัว
แกะฉีกยิ้มแบบคนที่คิดว่าตัวเองจัดการทุกอย่างได้ “ไว้ใจแกะเถอะ วันนี้มึงแค่ทำหน้านิ่งไว้ เดี๋ยวที่เหลือกูจัดการเอง!”
เสียงแฟนตั้ม, พลอย, โทรเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้แกะกระตุกแขนตั้ม “อย่าเพิ่งรับ! ปล่อยให้เค้ารอ เดี๋ยวเราได้เปรียบ”
ตั้มสายตาสั่น “แต่ว่า…เค้าอาจจะโกรธกว่าเดิมก็ได้” แกะไม่ฟัง กระโดดขึ้นโซฟาทำท่า ‘ผู้เชี่ยวชาญสัมพันธ์’ ชี้ไม้ชี้มือข้างโต๊ะ “ขั้นที่หนึ่ง สงครามประสาท! หากมึงไว้ใจ นายพลแกะ”
เวลาผ่านไปถึงเจ็ดโมง แกะเริ่มแต่งตัวให้ตั้ม ซักซ้อมบทพูดแต่ละกรณี ตั้งแต่โมเมนต์อารมณ์หงุดหงิดไปจนถึงสายโหดเย็นชา ตั้มนั่งตัวเกร็งพูดแต่ “กลัวพังว่ะ” ทุกห้านาที
ก่อนออกจากหอ ตั้มมองแกะที่มั่นหน้า “ถ้าไม่รอดนี่เดี๋ยวมึงแก้ไขเองนะ” แกะพยักหน้า “มึงแค่เล่นตามบท กูคุมสถานการณ์!”
ในสวนข้างคอนโด แกะมุดหลังต้นไม้สังเกตการ ตั้มนั่งมุมเบนซ์ เหงื่อซึมเต็มหลัง เกลียดการปะทะแต่ดันมาอยู่กลาง ‘สนามรบ’ จริง ๆ พลอยเดินตรงเข้ามา ทำหน้ายุ่งเล็กน้อย เค้นเสียงถาม “เมื่อคืนทำไมไม่โทรกลับ?”
ตั้มอึกอัก แต่แกะพูดในไมค์บลูทูธลิงค์สีฟ้าในหูตั้ม “พูดเลย เพื่อนจะช่วย!” ตั้มพูดตรง ๆ “ก็ง่วง…” แล้วเว้นจังหวะผิด ทำให้พลอยคิ้วขมวดกว่าเดิม “แค่เนี้ย?”
แกะหน้าจอโน้ตบุ๊ก พยายามขยายบท “อธิบายเพิ่มๆ” ตั้มเริ่มตามบท “ก็ง่วง… แล้วก็…คิดว่า…ความสัมพันธ์เราอาจจะ…ต้องพักบ้าง” พลอยมองนิ่งไปสามวิ คาดเดาไม่ได้ว่ารู้ทันหรือยังงง
“พี่แกะอยู่ข้างหลังใช่มั้ย?” พลอยพูดขึ้นเฉียบพลัน ทั้งแกะทั้งตั้มสะดุ้ง แกะต้องย่องลง หลบซ่อนแบบเพนกวินเดิน
“เปล่าๆ ไม่มีใครทั้งนั้น” ตั้มตอบแบบเกรียดทุกคำ มาดเกือบจะโหดแต่กลับกลายเป็นคนกลัวๆ
ทันใดนั้น น้องบี เพื่อนข้างหอผู้เห็นทุกอย่างโผล่มาแทรก “อ้าวพี่ตั้ม พี่ทำอะไรกันตรงนี้ กลับบ้านดึกเหรอเมื่อคืน?” พลอยจ้องตั้มจนตั้มแทบละลาย
ตั้มแก้ตัวไปเรื่อย คนยิ่งมุงดูยิ่งเยอะ แกะเริ่มยกมือถือขึ้นบังหน้าตัวเอง แล้วทำเสียงกระซิบ “ขั้นที่สอง ตัดบทเร็ว!” ตั้มรีบพูดใส่พลอย “จริงๆ เรา…ขอโทษนะ แต่เรา…” หาคำไม่เจอ ปากสั่นกว่าตอนสอบสัมภาษณ์งานวันแรก
พลอยทำหน้าเรียบ “ถ้าจะเลิกก็บอกตรงๆ เถอะ ไม่ต้องซ้อมบทอยู่ข้างหลังต้นไทร” ตั้มขำแห้งๆ “คือ…แต่เราตัดสินใจเองจริงๆ”
แกะเข้าไปหา พลางหัวเราะแถ “คือพวกเราแค่…กำลังซ้อมละคร”
พลอยยิ้มมุมปาก “งั้นขอจบฉากนี้เลยมั้ยคะ” แกะกับตั้มมองหน้ากันแบบคนที่รู้ตัวว่าถูกจับผิดจนหมดเปลือกอย่างงามๆ
ระหว่างที่ตั้มกับแกะกำลังเก้อเขินเพราะละครชีวิตเจอคนดูไม่ตั้งใจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จู่ๆ เพื่อนชายอีกกลุ่มในหมู่บ้านก็วิ่งมาที่สวนพร้อมเสียงตะโกนใหญ่ “ตั้ม! เมื่อคืนมึงไปร้านเหล้ากับพวกกูทำไมไม่โทรบอกพลอย!”
แกะขมวดคิ้ว “เฮ้ย มึงเพื่อนหรือฟ้าประทาน?” พลอยขมวดคิ้วมากขึ้นจนตาแทบจะเป็นขีด “อ๋อ กลับบ้านดึกจริงเหรอ?”
ตั้มตาโต “เปล่านะ! เมื่อคืน…คุยกับแกะ…” แกะยกมือเสริม “ใช่ เราคุยกันเรื่อง…งานกลุ่ม”
กลุ่มเพื่อนแซว “งานกลุ่มเรื่องเบียร์ใช่ไหมพี่?”
บรรยากาศเริ่มลงเหว ตั้มพยายามอธิบายแต่ก็เหมือนโดนดันยอดเขาเข้าไกล้หน้าผา พลอยพูดเบาๆ “จริงๆ พลอยเข้าใจว่าตั้มเหนื่อย พลอยแค่ไม่อยากโดนโกหก”
แกะนึกแผนใหม่ “งั้นวันนี้เลิกกัน… เอ๊ย หมายถึง…พักผ่อนกันก่อน พรุ่งนี้ค่อยคุย” พลอยถอนใจยาว แต่ก็เดินไปช้า ๆ ทิ้งกลิ่นอารมณ์ไม่แน่ใจไว้เบื้องหลัง
ตั้มหันไปหาแกะด้วยสายตาเหมือนจะร้องไห้ “กูขอโทษนะ แกะ กูทำพังจริงๆ เหรอวะ?”
แกะพยายามปลอบ แต่แววตามีความรู้สึกผิดครั้งแรกในชีวิต “มึงอาจจะควรคุยเอง”
ขณะที่ทั้งสองยืนลังเล น้องบีเดินกลับมาพร้อมกาแฟสองแก้วยื่นให้ “พี่ตั้ม พี่แกะ อยากฟังปัญหามั้ย เดี๋ยวหนูแนะนำวิธีจีบใหม่ให้” แกะกับตั้มหันมองหน้ากันเป็นสัญญาณตกลงแบบกลายๆ
ระหว่างทางกลับเข้าหอ ทั้งคู่ถกเถียงกันเรื่องแผนความรักและวิธีบอกเลิกแบบไม่เจ็บตัว แกะมั่นใจ “ถ้ามึงตั้งใจพูดและพูดความจริง ทุกอย่างโอเค!”
ตั้มถอนใจ “แต่ถ้าพูดแล้วโดนทิ้งล่ะ?” แกะตบหลัง “ก็เริ่มจีบใหม่กับน้องบีไปเลย!” ตั้มทำหน้าเหมือนปีนหน้าผาลงไม่ได้
รุ่งเช้าวันต่อมา ตั้มรวบรวมความกล้า ขอคุยกับพลอยอีกครั้ง คราวนี้แกะเพียงยืนให้กำลังใจไกลๆ
“พลอย ถ้าพูดตรงๆให้ฟังจะได้ไหม?” ตั้มพูด “เรารู้สึกว่า ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เราไม่ได้เกลียดกันหรอก เราแค่ต่างคนต่างกลัวเสียใจกันเอง”
พลอยนิ่งไป นานผิดปกติ “ขอบคุณที่พูดตรงๆ วันนี้พลอยก็อยากขอเวลาทบทวนตัวเองเหมือนกัน”
หลังจากคุยเสร็จ ทั้งคู่ไม่ได้เลิกกันแต่เลือกจะเว้นระยะให้ต่างคนได้โตขึ้น ตั้มเดินกลับมายิ้มเบา รู้สึกโล่งใจ แกะเข้ามาหาแบบภูมิใจ “บอกแล้วว่าเพื่อนช่วยได้!”
ตั้มยิ้มกร่อย “มึงทำให้เรื่องบานปลายสามเท่าเลยเว้ย” แกะหัวเราะ “แต่อย่างน้อยมึงก็ไม่ต้องบอกเลิกผ่านไมค์อีก!” ตั้มจิ๊ปากเบาๆ “แต่ครั้งหน้ากูบอกเองแล้วกัน”
เสียงโทรศัพท์น้องบีดังขึ้น “พี่ตั้มสู้ ๆ นะคะ ถ้ามีปัญหาแผนจีบใหม่ทักมา หนูเชี่ยวชาญ!” ตั้มหันไปชนแกะ แล้วยิ้มหัวเราะทั้งคู่พร้อมสายลมยามเช้าอันอบอุ่นของเพื่อนซี้
