ในบ่ายวันหยุดที่ดูเงียบจนได้ยินเสียงสัตว์สายลม ยอดชายเปิดประตูเข้า ‘หอพัก 4C’ พร้อมกระเป๋าเดินทางใบโตบนบ่า ถือข้าวของสารพัดด้วยท่าทางมั่นใจ – มั่นเกินกว่าคนปกติยามย้ายบ้านเสียอีก เขาเชื่อว่าตัวเองไม่ยากที่จะแจ้งเกิดในหอใหม่: ถ้าจัด ‘ปาร์ตี้ต้อนรับตัวเอง’ ให้ปังซะหน่อย เพื่อนใหม่ต้องต่อคิวมาคุยแน่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!พอจัดของเข้าห้อง 407 เสร็จ ยอดชายไม่รอช้า คว้ากล่องเพลงย้อนยุคออกมา ตั้งลำโพงตรงหน้าต่าง เปิดเพลงยุค 90 ดังกระหึ่ม พยายามให้ฟังดู ‘เฟรนด์ลี่’ ให้สุด แต่เสียงเครื่องเสียงกลับกวนใจนิรุกติ์ หนุ่มข้างห้อง 408 สุดเนี๊ยบผู้ไม่ชอบความวุ่นวายแบบสุดขีด
นิรุกติ์เดินมาตามกลิ่นปลาแห้งที่ยอดชายติดมาตั้งแต่บ้าน เดินเคาะประตูพร้อมทำเสียงนุ่มนวลแต่สีหน้ารำคาญ “ขออนุญาตนะครับ… เปิดเพลงเงียบกว่านี้ได้ไหม ห้องผมแพ้กลิ่นฉุน กับเสียงดังด้วย”
ยอดชายยิ้มแฉ่ง “โอ้ โทษทีพี่ชาย! กำลังฟิตสำหรับงานคืนนี้ เฮ้ย! สนใจมาปาร์ตี้เปิดตัวป่ะ?”
นิรุกติ์พยายามปฏิเสธแต่ยอดชายขยันลากต่อ “เดี๋ยวผมซื้อขนมปลาแผ่นมาเสริมด้วย” – ทำให้นิรุกติ์เงียบไปชั่วคราวก่อนถอยกลับห้องอย่างหมดทางสื่อสาร
ขณะที่ยอดชายหันไปชงน้ำปลาไว้จิ้มแตงกวาแบบเฉพาะตัว กลิ่นโชยไปถึงห้อง 409 ที่ดรีม – นักศึกษาสาวสายมู แอบเอาแมวตัวโปรดมาซ่อนในหอ (ทั้งที่ระเบียบห้ามเลี้ยงสัตว์) กำลังพยายามปิดกลิ่นของเจ้าเหมียวและน้ำปลาด้วยสเปรย์ปรับอากาศกลิ่นลาเวนเดอร์ แต่กลับยิ่งผสมกลายเป็นกลิ่นอะไรบางอย่างที่กระจายไปทั่วชั้น
บ่ายสี่โมงต้น ๆ ครบทีม: ปารวีเพื่อนข้างบน (ชั้น 5 ห้อง 507) โทรลงมา “ขอโทษนะ อะไรกลิ่นแรง ๆ กับเสียงเครื่องเสียงวะ ชั้นบนเหมือนได้กลิ่นอาหารทะเลไหม้!”
ยอดชายตอบกลับอย่างไว “เอ้ย! กำลังซ้อมเปิดตัวปาร์ตี้ ชั้นพี่สนใจมาร่วมไหมครับ ของกินๆ เพียบ รับรองประทับใจ”
ปารวีรู้สึกว่าคนพวกนี้เพี้ยน ๆ แต่เพราะหิวข้าวเลยตอบแบบขอไปที “ถ้าขนมจีนน้ำยามีออร์แกนิก จะลงไป”
ยอดชายเริ่มเพ้อถึงการเป็นคนดังประจำหอ พร้อมเดินออกไปตามเสียงหัวใจตัวเอง หอบใบปลิว (ที่ปริ๊นท์ผิดบนกระดาษครึ่งแผ่น) แจกหน้าหอละคนละแผ่น เน้นโฆษณา ‘ปาร์ตี้ใหญ่เพื่อเพื่อนใหม่’ แต่ดันพิมพ์ตก กลายเป็น ‘ปาร์ตี้ใหญ่ เปิดไพ่ทุกคืน!’
ตอนแรกไม่มีใครใส่ใจ แต่ป้าทิพย์ – แม่บ้านประจำหอ ซึ่งสายตาดีเกินห้าสิบ เข้าใจผิดว่าเด็กพวกนี้กำลังเปิดบ่อนการพนันขึ้นในหอ เพราะดันไปเจอป้ายใบปลิว ‘เปิดไพ่ทุกคืน’ หล่นอยู่หน้าประตู
ขณะเดียวกันดรีมเจ้าของแมว ก็พยายามหาวิธีซ่อนเจ้าเหมียวจากป้าทิพย์ที่เดินตรวจหายามค่ำ เธอแอบกระซิบกับยอดชายผ่านโทรศัพท์ว่า “พี่ดูดอกไม้ปลอมเตรียมไว้บังแมวให้หน่อย” แต่ยอดชายเข้าใจผิด ไปหาดอกไม้สดมาไว้เต็มห้อง ทำให้ห้องเขายิ่งเหม็นกลิ่นผสมมั่วกว่าเดิม
เย็นวันนั้น ป้างานเทศกาลลอยกระทงใกล้ถึง ในหอเริ่มปั่นป่วนเพราะทุกกลุ่มต่างอยากจัดปาร์ตี้ของตัวเอง แต่อารมณ์ของนิรุกติ์กลับสวนทางกับทุกคน เมื่อกลิ่นอาหารทะเลตีกับสเปรย์หอมเข้ามาในห้องจนเขาจามรัว ๆ ไม่หยุด
คืนนั้นยอดชายพยายามตกแต่งห้องใหม่ ติดลูกโป่งธงชาติประเทศต่าง ๆ คลาสสิคแบบที่เขาคิดว่าทำให้ดู ‘อินเตอร์’ ขึ้น แต่ธงกลับไปขวางแสงไฟหน้าบ้าน ทำให้ไฟวูบทั้งชั้นโดยไม่ตั้งใจ ทุกคนเลยต้องวนหาต้นตอไฟดับ
ดรีม – ผู้จริงจังกับแมวและหมอดู – สั่งทุกคนในไลน์กลุ่มหอ “อย่าใช้ปลั๊กพ่วงเกินสี่รู เดี๋ยวไฟไหม้นะ” แต่ทุกคนตีความว่าไฟไหม้แล้ว ไม่ใช่กำลังเตือน! นิรุกติ์วิ่งออกจากห้องพร้อมผ้าขนหนูคลุมหัว ปารวีตะโกนตาม “จับแมวแล้วลี้ภัย!”
ป้าทิพย์ได้ที บุกเข้ามาตรวจค้นโดยคิดว่ากำลังจับบ่อน! ในขณะที่ยอดชายพยายามอธิบายว่าทุกอย่างแค่ปาร์ตี้ต้อนรับ ไม่เกี่ยวกับไพ่หรือการพนันใด ๆ เลยสักนิด แต่ป้ายังไม่เชื่อ เพราะพบไพ่ป๊อกที่ดรีมฝากไว้ให้ซ่อนเป็นของที่ระลึกจากแม่ของเธอ (ซึ่งเจ้าตัวไม่ได้บอกใคร)
ทุกอย่างวุ่นเข้าไปอีก – นิรุกติ์ถึงกับประกาศ “ผมลาออกจากกลุ่มแชทหอแล้ว ใครจะไปต่อก็สุดแล้วแต่!” ขณะที่ดรีมร้องขอความเห็นใจ ยอดชายหน้าซีดเข้าใจผิดว่าเรื่องจะถึงตำรวจ เลยโทรตามเพื่อนต่างมหา’ลัยให้มาช่วย ‘เคลียร์คดี’
ภายในไม่กี่นาที บรรยากาศหอ 4C กลายเป็นเหมือนกองละครกระจาย คนแปลกหน้าวิ่งเข้าออก ปารวีเดินลงบันไดมาดูเรื่อง ทั้งที่ใส่หน้ากากอนามัยและชุดนอนกบ เข้าร่วมวงสนทนามั่วซั่วที่ฟังไม่รู้เรื่อง
เพื่อดับกลิ่นเจ้าเหมียวกับกลิ่นน้ำปลา ดรีมเทน้ำหอมปรับอากาศจนพื้นลื่นนิรุกติ์เดินลื่นล้ม (แต่ไม่เจ็บ ไม่ขายขำ) ก่อนหันไปบ่นเสียงดุ “ปาร์ตี้อะไรเนี่ย กลายเป็นงานรวมหมอยันต์… กลิ่นยันต์ลอยฟุ้งหมดแล้ว”
ยอดชายรีบตบหลังนิรุกติ์พลางพยายามอธิบายแผนการของตัวเอง ที่ฟังแล้วแต่ละคนยิ่งสับสนมากขึ้น วงสนทนาแตกเป็นสองฝั่ง – ฝั่งผู้เชื่อว่าอาจเป็นบ่อน (ป้าทิพย์, ปารวี) กับฝั่งมั่นใจว่านี่คือปาร์ตี้ประหลาด (ดรีม, นิรุกติ์)
ปิดท้ายด้วยความเข้าใจผิดใหญ่หลวง เมื่อป้าทิพย์ตัดสินใจโทรแจ้งเจ้าของหอว่า ‘เด็ก ๆ เปิดบ่อน เปิดซ่อง เปิดอะไรไม่รู้’ ขณะเจ้าของหอรีบเดินเข้ามาตรวจ ทั้งหมดต้องรวมพลังอธิบายเรื่องราวอันแสนประหลาดที่แต่ละคนเล่าต่างกันไปคนละเรื่อง — ยอดชายบอกเรื่องปาร์ตี้, ดรีมเล่าว่าแค่ซ่อนแมว, นิรุกติ์ฟ้องกลิ่นน้ำปลา, ปารวีถามหาขนมจีนน้ำยา
แต่นาทีที่ทุกคนคิดว่าจะต้องโดนไล่ออกจากหอ เจ้าของหอที่มีอารมณ์ขันมากกว่าที่ใครคิด กลับหัวเราะเบา ๆ แล้วถามคำถามเดียว “พวกเธอ… ลืมชวนฉันเหรอ?” บรรยากาศเปลี่ยนทันที – เจ้าของหอหยิบไพ่ขึ้นมาขอดูว่าใบไหนเป็นของที่ระลึก ก่อนแซว “ถ้าขนมจีนน้ำยามาเมื่อไหร่ ขอแวะมาแจมด้วย”
กลุ่มหอ 4C หัวเราะลั่น ยอดชายถอนหายใจโล่งอก ก่อนสรุปบนโต๊ะว่า “ต่อไปถ้าจะทำใบปลิว ขอยืมสมองเพื่อนช่วยตรวจด้วยนะ!” ปารวีตบไหล่ยอดชาย “ขอแค่ปาร์ตี้หน้าไม่มีกลิ่นปลา เราโอเค” ดรีมหันมายิ้ม ยื่นแมวให้เจ้าของหอดู “แมวหนูไม่ใช่แมวใต้ดินนะคะ” นิรุกติ์เติม “ของดเล่นไพ่ แต่อยากเล่นหมากฮอสแทน”
ตกค่ำกลุ่มเพื่อนใหม่รวมตัวกันรอบโต๊ะอาหาร มิตรภาพเริ่มต้นกลางปาร์ตี้ที่ไม่ได้ตามแผนแต่ดันอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ – เสียงหัวเราะเบา ๆ ทิ้งท้ายในห้อง 407: “ปาร์ตี้หน้า ขอน้ำปลาแบบไม่มีปลาได้ไหม?”
