“แจ็ค! มีกระเป๋าใครไม่รู้วางหน้าห้องอ่ะ” เสียงพลอยกระซิบบอกแจ็คด้วยน้ำเสียงที่ทั้งตื่นเต้นทั้งกลัวกลัว เหลือบสายตาไปทางกระเป๋าดำใบใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าห้องหอพักนักศึกษาชั้น 4 ยามฟ้ายังไม่สว่าง หัวใจของบ้านี้ไม่มีใครกล้าขึ้นมาเอาหรอก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พลอย อย่าจับนะ เผื่อมันจะเป็น…อะไรสักอย่างที่ไม่น่าไว้ใจ!” แจ็คพูดจบก็ถอยหลังสองก้าวพลางหันไปหยิบโทรศัพท์ในพริบตา
ไมตรีเดินออกจากห้องน้ำผมเปียกหมาด สบตาพลอยกับแจ็คแล้วพูดเสียงเซ็งๆ “คือแก…เค้าอาจทำหล่น หรือรอเดี๋ยวเขากลับมาเอาก็ได้นะ”
“แต่อย่างน้อยเราควรจะดูว่าข้างในมีเบอร์โทรมั้ย เผื่อคนลืมไว้ ตอนเช้าคงรีบไปสอบกันวุ่น” พลอยยืนกราน
เสียงประตูห้อง 402 เปิดดังปัง เติ้ลออกมาสภาพสะลึมสะลือเพราะยังไม่ตื่นเต็มตา “ใครเสียงดัง…เอ้า กระเป๋าอะไรน่ะ พวกนายแอบเข้าชมรมลับอะไรกันตอนกลางคืนเหรอ?”
แจ็คเบะปาก “ชมรมอะไรลับๆ มันจะวางของหน้าห้องประกาศขนาดนี้เหรอ เติ้ล!”
พลอยถอนใจ หันซ้ายทีขวาที “โอเค พวกนายจะกลัวไปไหน แค่เปิดดูหน่อยก็จบ เราจะได้รู้ว่าต้องไปคืนใคร”
ไมตรีมองเติ้ล “แต่ถ้าเปิดแล้วมันทำงานขึ้นมาเลยไง หรือเป็นกับดัก?”
ทุกคนจึงยืนล้อมดูหน้ากระเป๋า ยืนนิ่งประหนึ่งวงล้อมอารยธรรมมนุษย์สมัยกลัวไฟ ไม่มีใครกล้าแตะ
“สรุป…เราจะไม่เปิด มองให้มันระเบิดเอง?” เติ้ลถามติดตลก แจ็คกลืนน้ำลาย พลอยถอนหายใจ
จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ไมตรีดัง “ขอโทษค่ะ ฝากใครเห็นกระเป๋าคาดำๆ หน้า 404 ไหมคะ?” ข้อความจากกลุ่มไลน์หอพักเด้งมาให้ทุกคนสะดุ้ง
แจ็ครีบตอบในกลุ่มแชท “มีครับ ตอนนี้อยู่หน้าห้อง 404 ครับ”
พลอยพลันตาลุก “เอ้า! งั้นก็ไม่ต้องคิดมาก รอเจ้าของมาก็จบ”
แต่จู่ๆ “โอ๊ย! ขอโทษค่ะ แต่…เมื่อกี้ถามใหม่ ขอหลังเที่ยงคืนนะ เพราะเมื่อเช้าชั้นยังไม่ได้กลับหอเลย” ข้อความใหม่เด้งเตือนอีกครั้ง คราวนี้ทุกคนมองหน้ากันงงกว่าเดิม
“เจ้าของมันไม่ได้อยู่หอเหรอ?” แจ็คขมวดคิ้ว “ทำไมฝากหลังเที่ยงคืน แล้วใครเป็นคนเอามาวาง?”
เติ้ลหาวเสียงดัง “มันต้องมีความลับแน่ๆ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ของผี…แต่ของใครก็ไม่รู้”
ไมตรีหยิบสำเนาทะเบียนหอมาไล่ทีละชื่อ “ไม่มีใครชื่อเหมือนในไลน์เลยนี่หว่า แล้วใครฝากกระเป๋าให้ใครอีกที หรือมันเป็นแค่เรื่องของ ‘ใครซักคน’?”
“หรือมันคือภารกิจลับจากใครสักคนจริงๆ?” แจ็คเริ่มคิดมาก “เราต้องสืบแล้ว” พลอยถอนใจ แต่ไมตรีกับเติ้ลหันมาสบตากันอย่างคึกคัก ไม่รู้ตัวเลยว่าความวุ่นวายกำลังแผ่ขยายรุ่งอรุณวันใหม่
พลอยคิดในใจ ‘พวกผู้ชายบ้านี่ แค่หยิบไปคืนเจ้าของก็จบ ต้องทำให้มันซับซ้อน!’ แต่ยังไงเธอก็ยังไม่กล้าทิ้งกระเป๋าไว้นอกห้องจึงตัดสินใจร่วมสืบกับเพื่อนๆ ทั้งที่ไม่เคยคิดว่าเรื่องนี้จะบ้าบอขนาดนี้
“โอเค! ถ้าอยากจะสืบ งั้นเริ่มเลย จะได้รีบจบ ฉันจะได้อ่านหนังสือ!” พลอยลั่น
แจ็คหัวเราะ “ยัยนักวิชาการของกลุ่มนี่เอง” เติ้ลเติม “ไม่ใช่ เพราะอยากรู้ว่าในกระเป๋ามีทองหรือเงินล้านหรอกเหรอ?”
ไมตรียัน “ถ้ามีทอง ฉันจะลาออกจากวิศวะไปเปิดร้านทองเอง”
ทุกคนหัวเราะ ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย พลอยคว้าถุงมือ พลางค่อยๆ เปิดซิปกระเป๋า ทันทีที่เปิด ความจริงก็เฉลย…ข้างในมีแค่กองหนังสือเรียน เสื้อกันหนาวเก่าๆ กับจดหมายติดโปสการ์ดรูปหมา! ทุกคนเงียบ 5 วินาที
แจ็คทำท่าผิดหวังอย่างแรง “นี่เราตื่นเต้นเพราะชุดนักศึกษากับโปสการ์ดหมาจริงเหรอ?”
เติ้ลหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง “ถ้าคนในโปสการ์ดคือตัวจริง แล้วหมากลับมารับกระเป๋าคืนล่ะ?”
ไมตรีชี้ป้ายชื่อที่เย็บติดเสื้อกันหนาว พยายามใช้มือถือส่องไฟ “ชื่อ ‘แพท’ แพทไหนวะ? หอเราก็ไม่มีชื่อแบบนี้ตรงๆ สักคน”
พลอยถอนใจเสียงยาว “แต่กลุ่มไลน์เมื่อกี้ เจ้าของที่ขอให้ตามหาก็ไม่ชื่อแพท”
เสียงจากชั้นล่างเล็ดลอดขึ้นมา “ใครอยู่ข้างบน เปิดประตูด้วย!” ทุกคนสะดุ้ง
ทั้งหมดเงียบกันอีก ช่วงเวลานี้คือสงครามประสาทใครจะลงไปดี แจ็คบ่น “ขอให้มันเป็นคนมาเอากระเป๋า ไม่ใช่เจ้าหน้าที่นะ….”
ไมตรีผายมือ “เชิญแจ็คผู้นำภารกิจ”
แจ็คจำยอมต้องเดินนำหน้าลงไป เจอผู้หญิงผมหยิกแก้มแดงกับกล่องโดนัท “สวัสดีค่ะ เห็นกล่องโดนัทมั้ย? เพื่อนเราฝากไว้ผิดชั้นหรือเปล่า?”
แจ็คหน้าเหวอ “เอ่อ…เราเห็นแต่กระเป๋า…”
ผู้หญิงงง “กระเป๋าอะไรกันคะ…” เธอหันไปมองกล่องโดนัทในมือ เอ๊ะ หรือกระเป๋าอยู่ในนี้?
เติ้ลโผล่มาสมทบ “ขอโทษนะ เมื่อกี้พวกเราเจอแต่กระเป๋าหน้าห้อง ยังไม่ได้กินโดนัทเลย!”
พลอยสะกิดไมตรี “นี่มันเริ่มพังเพราะใครคิดคนแรกนะ” ไมตรียิ้ม “เราเอง!”
แจ็คขอโทษผู้หญิงแล้วรีบกลับขึ้นมาห้อง ทันทีที่เข้าไปทั้งสี่คนเริ่มถกเถียงกันหนัก
“ทำไมไม่คืนให้ยามไปเลย?” พลอยเริ่มเสียงเข้ม แจ็คแก้ตัว “เคยดูข่าวไหม ยามหออยู่กับกระเป๋าแปลก สักพักเอะอะขึ้นมาแล้วจะซวยทั้งสาย…”
เติ้ลสวน “นั่นมันในละคร เราอยู่มหา’ลัยนี่ เดี๋ยวก็มีเซลล์มาขายอะไรตอนเช้าแล้ว กระเป๋าคงโดนลากเข้าตู้เก็บของหาย!”
ไมตรีเสนอแนวคิดใหม่ “งั้นแผนสอง เราติดโปสการ์ดหมากับเบอร์โทรปริศนาแปะไว้บนประตูห้อง 404 เผื่อคนมารับจะโทรหา”
“เบอร์ไหน” พลอยถามกลับ “ไม่มีเบอร์ มีแต่ ‘หมา’”
แจ็คตาโต “ถ้าโพสต์ในกลุ่มว่าเจอหมา กลัวคนจะมารุมกันทั้งหอ…”
เติ้ลหยิบโพสอิท เตรียมเขียน “ถ้าจะหาเจ้าของ คนหอก็ต้องเป็นสายสืบ สืบจากโปสการ์ดหมา!”
ไมตรีเริ่มเรียงหนังสือในกระเป๋า พบว่าเป็นของคณะมนุษย์ แจ็คเสนอ “ถ้าเอาไปฝากห้องคณะมนุษย์ตอนเช้า เผื่อมีคนจะรับไปเอง”
พลอยทำหน้าเหนื่อย “โอ๊ย ตอนนี้รู้สึกเหมือนรับภารกิจตามล่าหาของวิเศษในเกมมากกว่าช่วยเหลือคนจริงๆ แล้วนะ”
ทุกคนหัวเราะออกมา สุดท้ายก็ตกลง “รุ่งเช้า เดี๋ยวเอาไปฝากบนโต๊ะประชาสัมพันธ์คณะ”
แต่ใครจะไปรู้ว่ารุ่งเช้า ทุกอย่างจะไม่ได้ง่ายเหมือนแผนเลย…
เช้ามืดหอพักไฟสลัว พลอย แจ็ค ไมตรี และเติ้ลมาพร้อมกับกระเป๋า ไปถึงโต๊ะประชาสัมพันธ์ ปรากฎว่าโต๊ะยังปิดสนิท! มีโปสเตอร์กิจกรรมแปะเต็ม ‘รับสมัครสโมสรคณะ เย็นนี้’
“จะให้เราปีนเข้าไปวางกระเป๋ามั้ยล่ะ” เติ้ลเปรย
แจ็คถอนหายใจ “พอเถอะ ยิ่งทำยิ่งดูผิดกฎหมาย”
พลอยตัดสินใจ “ไหนๆ มาทั้งที ไปถามพี่ที่อยู่ฝ่ายประชาสัมพันธ์นักศึกษาเลย”
รับช่วงเช้า พี่แนน ฝ่ายประชาสัมพันธ์ รับกระเป๋าไปดู พร้อมรอยยิ้ม “ชื่อในเสื้อคือ ‘แพท’ อ้อ! นั่นลูกสาวอาจารย์หอมแก้ว เพิ่งย้ายเข้ามาเมื่อวาน คนยังไม่รู้จัก นี่เองที่หาของไม่เจอ”
ทุกคนต่างโล่งอก ตอนแรกเหมือนจะจบแล้ว แต่แจ็คยังสงสัย “แล้วใครไปวางกระเป๋าหน้าห้องเราตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง?”
พี่แนนหัวเราะเบาๆ “เมื่อคืนหอไฟดับ เกือบทุกชั้น ของชั้น 5 ก็ถูกหยิบลงมาใส่ชั้น 4 เตรียมล้างพื้น พี่แม่บ้านสะดวกวางไว้หน้าห้องที่เห็นแสงไฟง่ายๆ”
พลอยหัวเราะเปราะ “สุดท้ายเราเกือบทำกระเป๋าเขาหายกว่าเดิมอีก”
เติ้ลแทรก “แต่ไม่เสียแรงที่ได้โอกาสตื่นเช้า ได้สัมผัสกับความสับสนของชีวิตนิสิต”
แจ็คพึมพำ “คราวหน้าใครเจอของใคร ฝากไว้ในห้องเติ้ลหมด!”
ไมตรีสรุป “แผนเราไม่ค่อยได้ผล แต่พวกเราก็ยังอยู่ครบดี” ทุกคนหัวเราะใหญ่ เดินกลับหออย่างผ่อนคลาย
ตกเย็น แจ็ค ไมตรี พลอย เติ้ล เจอ ‘แพท’ ตัวจริงที่ห้องสมุด แจ็คแทบเก็บอาการไม่ได้ “ขอโทษ เอ่อ…พวกเราผจญภัยกับกระเป๋าเธอมาทั้งคืนเลย” แพทงงแต่ยิ้มกว้าง “ขอบคุณมากๆ ค่ะ คนแถวนี้ก็น่ารักดีเนอะ!”
ทั้งสี่กลับไปนั่งร้านน้ำชา เติ้ลติดตลก “วันไหนว่าง เรารับจ้างหาของปริศนาเป็นอาชีพเสริมมั้ย?”
พลอยเสริม “เออ ประมาณช่วยป่วนชีวิตคนอื่นโดยไม่ตั้งใจ”
แจ็คปิดท้าย “ขอแค่ไม่ต้องตื่นเช้าแบบวันนี้ก็พอ”
ไมตรียิ้ม “เห็นมั้ย สุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดราม่า ภารกิจลึกลับ และเสียงหัวเราะ”
ทุกคนหัวเราะแซวกันเอง บรรยากาศฟีลกู๊ดเต็มร้านน้ำชา ท้องฟ้าเปลี่ยนสีจากเทาเป็นส้มสวย จบเรื่องราวพร้อมอรุณใหม่ของความวุ่นวายแบบเพื่อนซี้
