เสียงออดโรงเรียนลั่นขณะฝนเริ่มตกปรอยๆ นักเรียนกำลังแตกตื่นวิ่งหลบฝน ‘แทน’ ก้มหน้าเขียนข้อความลงบนกระดาษแผ่นเล็ก ขมวดคิ้วและสะบัดลายมือเหมือนมีอะไรในใจ เพื่อนข้างโต๊ะ ‘ปอ’ แอบมองแล้วกระซิบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แกเขียนไรมันวะ ดูซีเรียสมาก”
แทนเงยหน้ามองรอบข้าง พูดติดๆ ขัดๆ
“ป่าว สาระไม่มีหรอก เอ่อ…แบบไดอะรี่”
ปอจ้องสังเกต ใบหน้าที่แกล้งไม่แคร์แต่แววตากำลังแอบลุ้นสุดๆ ผลักแก้มแทนเบาๆ “แกแอบเขียนถึงใครแน่ๆ กำลังเขียนจดหมายสารภาพรักล่ะสิ!”
เติ้ลเพื่อนตัวอ้วนเดินมาตรงพอดี ยิ้มกว้างถามทันที
“สารภาพรักเหรอ? เดี๋ยวนี้กล้าขนาดนี้แล้วเหรอวะ แกจะส่งให้ใคร ฟ้า หรือทิวา?”
แทนตกใจจนมือสั่นปากกาแทบร่วงรีบปฏิเสธ เสียงตะกุกตะกักและหน้าแดงเล็กๆ เผยพิรุธสุดขีด “ไม่มี๊! ไม่มีใครทั้งนั้น!”
ปอยักไหล่ “แต่ถ้าฟ้าได้จดหมายแกนี่ฮือฮาแน่ เดี๋ยวได้มีข่าวลืออีก”
เติ้ลขัด “แกจะคิดทำอะไรไม่ขอปรึกษาเลยนะ”
แทนนิ่งไปครู่ ดวงตากระพริบเพราะคิดไม่ตก แต่อีกใจก็อยากให้เพื่อนช่วย
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปอกรอกตา ถอนหายใจ “แม่อีกแล้ว บอกให้กลับบ้านตรงเวลา วันนี้ขออยู่ช่วยงานชมรมดนตรีก่อนนะ”
เติ้ลมองแล้วถอนใจ “บ้านนี้มีแต่คนวุ่นวาย”
ทันใดนั้น ‘ทิวา’ เดินเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อนหญิง หัวเราะคิกคัก เธอหยุดทัก “อ้าว แทน ทำไรมุมนี้ลับล่อเชียว”
แทนเก็บจดหมายแทบไม่ทัน ปอรีบตัดบท “คุยเรื่องสภาพอากาศน่ะ เดี๋ยวฝนตกเดี๋ยวแดดออก”
ทิวายิ้มงงๆ “จริงจังมากเลยเนอะพวกนี้”
ทิวาดึงสมุดลายมินิม่อลของตัวเอง ถามต่อ “ดูเหมือนหาใครนานแล้ว ใครเห็นหมีฟ้าบ้าง?”
เติ้ลแกล้งตอบ “หมีฟ้าหรือหมูฟ้า?”
ทิวาหัวเราะเจื่อนๆ “ล้อกันอีกแล้วนะ ขอโทษที มีธุระรีบไปก่อนนะ”
เมื่อทิวาเดินห่างออกไป ปอมองแทน “แกนี่เขินจริง หรือเขินเล่น?”
แทนอ้ำอึ้ง “แล้วแต่จะคิด…”
เติ้ลบ่น “จะสารภาพรักก็ให้มันตรงๆ ไปสิ ไม่เห็นยาก”
แทนส่ายหน้า “ตรงๆ ไม่ได้ เดี๋ยวถ้าเขารู้ก่อนวันสอบล่ะจะวุ่น ปล่อยเป็นคำใบ้ แล้วรอดูปฏิกิริยาดีกว่า”
ปอส่ายหัว “วิธีนี้มีแต่พังกับพัง”
เติ้ลพลางเคี้ยวขนมดังกร๊อบ “แกจะใส่อะไรไว้ในจดหมาย?”
แทนยื่นกระดาษให้เพื่อนอ่าน ทั้งคู่ขมวดคิ้วกับคำว่า ‘มาก่อนสายตาเราเสมอ’ และสัญลักษณ์รูปรอยเท้า
เติ้ลขมวดคิ้ว “นี่บทกลอนหรือประกาศตามหาหมา?”
ปอหัวเราะ “เขินจริงสมชื่อแทนเลย”
แทนเกาหัว “ช่วยคิดเพิ่มสิ จะให้มันล้ำขึ้นอีกหน่อย ต้องดูฉลาดแบบเป็นปริศนา”
ปอถอนใจ “เออ เดี๋ยวช่วย”
เสียงออดอีกครั้ง ครูธีร์เดินเข้ามา ชะเง้อมองพวกแทน
“กลุ่มนี้นั่งคุยอะไรกันเสียงดัง เดี๋ยวจะหมดเวลาพักกลางวัน ช่วยกันเก็บโต๊ะด้วยนะ”
แทนรีบเก็บกระดาษยัดกระเป๋า ปอหัวเราะเบาๆ “แค่เริ่มก็จะโดนแล้ว ไหนว่าจะลับๆ”
เติ้ลลุกขึ้นยืน ยักคิ้ว “ลับดีจะตาย มีแต่คนสงสัยเนี่ยแหละ”
หลังเข้าเรียน แทนเริ่มเดินวนไปมาอย่างไม่มั่นใจ ปอยืนกอดอก “จะวางไว้ล็อกเกอร์ยังไง?”
แทนนิ่งไปพักหนึ่ง “ฝากใครไม่ได้ กลัวหลุด แต่ถ้าแอบวางเอง อาจจะมีคนเห็น”
เติ้ลเสนอ “ให้เราแอบวางให้ไหม?”
แทนลังเล “ก็….ได้”
ปอชี้ “แต่อย่าเผลอวางผิดล็อกเกอร์นะ เดี๋ยวคนอื่นได้ไปยุ่งแน่”
เติ้ลหรี่ตา “เอาน่า เราแม่นยิ่งกว่า GPS”
ปอมองสีหน้าก็ไม่มั่นใจนัก
ในห้องโถง ‘ฟ้า’ เพื่อนร่วมห้องซึ่งเป็นดาวโรงเรียน เดินเข้ามาทักทาย เพื่อนๆ มุงกันอยู่ เติ้ลลอบวางจดหมายแอบ ก่อนหันไปตบท้ายเพื่อน
“ภารกิจสำเร็จ!”
แต่แล้ว…เสียงอื้ออึงจากมุมห้อง ป้าหมวย แม่บ้านประจำโรงเรียน กำลังเก็บของ เจอกระดาษแผ่นหนึ่ง หยิบขึ้นมางงๆ แล้วเดินตรงไปหาคุณครู อารมณ์ดี
อีกฟากหนึ่ง ‘ฟ้า’ เดินไปที่ล็อกเกอร์ เจอจดหมายปริศนาพอดี งงและหยิบมาอ่าน
ทันทีที่ฟ้าอ่านจบ เธอหน้าสงสัย ยื่นให้เพื่อน “ใครส่ง? ลายมือเหมือนของแทนนะ”
ปอเห็นเดินผ่าน ตาลีตาเหลือก “เอาแล้ว…วางผิดแน่เลยเติ้ล!”
เติ้ลหน้าซีด “GPS พังแล้วเนี่ย”
แทนแทบล้ม “นี่คือเหตุผลที่ไม่ควรให้ใครช่วย”
เสียงซุบซิบในกลุ่มนักเรียนเริ่มดังขึ้น “แทนแอบชอบฟ้าเหรอ?”
แทนกลืนน้ำลาย ปอรีบกระซิบ “ต้องไปเคลียร์ ด่วน!”
ระหว่างนั้น ครูธีร์ก็ได้รับจดหมายซ้ำจากป้าหมวย แกะอ่านยิ่งงง “มาก่อนสายตาเราเสมอ…ใครเขียนให้ผมนะ?”
นักเรียนแห่ซุบซิบ ครูเดินตามหาผู้ส่ง
แทนแอบเว้าแหว่งใจ กำลังจะเดินไปสารภาพ แต่เติ้ลดึงไว้ “เดี๋ยว! วิธีซ่อนตัวเมพๆ คืออย่าไปสารภาพงี้ แต่ทำเนียนไปก่อน”
ปอลังเล “แล้วไงต่อ แกจะปล่อยให้ฟ้าเข้าใจผิดไปก่อนเหรอ?”
แทนมองหน้าสลับกัน ลมพัดแรงพอดี กระดาษอีกแผ่นปลิวจากล็อกเกอร์สู่กลางทางเดิน ทิวาเดินผ่านมาเก็บไปอ่าน สายตาสงสัย หันมาหาพวกแทน
“อันนี้ใครเขียน?”
ปอหน้าเสีย เติ้ลหันมามองแทน “จะกลายเป็นข่าวทอล์คออฟเดอะโรงเรียนไหมล่ะคราวนี้…”
ทิวาหน้าเรียบ “ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงดีใจ แต่นี่คือกลอนตามหาหมาหรือ?”
เติ้ลอมยิ้ม ปอสบตาแทน พยายามแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน
กลุ่มเพื่อนๆ กับครูใหญ่ที่กำลังเดินผ่านเข้ามา เจอสถานการณ์แบบนี้ ครูธีร์พูดขึ้น “เด็กพวกนี้ดูมีความลับเยอะดีนะ”
แทนหลบตา พยายามจะหลบออกไป แต่ฟ้าและทิวาตามมา
ฟ้าถาม “ตกลงนี่หมายถึงอะไร? แทนอยากบอกอะไรใคร?”
แทนอ้ำอึ้ง “มันแค่…มันคือกลอน…กลอนธรรมดา”
ทิวาทำหน้าสงสาร “งั้นเราก็จะไม่ถามอะไรแล้วกัน”
ขณะที่กลุ่มครูและเพื่อนๆ หัวเราะเบาๆ กับความวุ่นวาย ป้าหมวยเดินออกมาจากห้อง เก็บไม้กวาด ยื่นจดหมายอีกแผ่นให้แทน “เห็นแกวุ่นวายทั้งวัน เอานี่ไปเผาละกัน จะได้จบเรื่อง”
ปอแกล้ง “เผาเลยเหรอ ป้ากลัวข่าวลือเยอะหรือกลัวไฟไหม้?”
เติ้ลขำ “หรือข่าวรักกุ๊กกิ๊กมันแรงกว่าการไฟฟ้า”
แทนรับมาเก็บไว้ในกระเป๋า ถอนหายใจยาว สายหมอกยามเย็นเริ่มลอยเข้ามา เหตุการณ์ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาคิด เพื่อนๆ ยืนล้อมรอบเป็นกำลังใจ
ปอมองหน้าแทน “สรุปจะบอกไหม?”
แทนยิ้มแห้ง “คงต้องปรับแผนใหม่…ความรักไม่ง่ายอย่างที่คิดเนอะ”
เติ้ลตบบ่า “โครงการต่อไป ส่งจดหมายผิดบ้านพักครูไหมล่ะ?”
ปอหัวเราะ “รอบหน้าขอไอเดียแฟนตาซีกว่านี้นะ อย่ามี GPS แบบเติ้ล”
แทนมองฟ้าที่ยังสงสัยอยู่เล็กน้อย แต่รอยยิ้มของเพื่อนที่เข้าใจและให้กำลังใจ ทำให้เขาใจชื้นขึ้นมา
เย็นวันนั้น กลุ่มเพื่อนซี้ยังนั่งเมาธ์กันไม่เลิก ต่างคนต่างขำเรื่องที่ดูเหมือนเล็กแต่กลายเป็นเรื่องวุ่นใหญ่จนมีคนทั้งโรงเรียนรับรู้ สุดท้ายแม้จะไม่มีการสารภาพรักอย่างจริงจัง แต่ความสนิท ความไว้ใจ และความวุ่นวายในวันนี้ก็ทำให้ทุกคนสนุกจนหัวเราะไปทั้งกลุ่ม
ก่อนจะกลับบ้าน เติ้ลทำหน้าจริงจังที่สุดเท่าที่เคยเป็น
“เอาจริงๆนะ รอบหน้าสารภาพตรงๆ ดีกว่ามั้ย?”
แทนหัวเราะ “ขอดูสถิติการรอดจากรอบนี้ก่อนเหอะ!”
ปอยักไหล่ “ดีนะที่เรื่องนี้ไม่กลายเป็นข่าวหน้าโรงเรียน”
แต่ทันใดนั้น มีประกาศเสียงตามสายดังขึ้น “ขอให้นักเรียนแทนมาพบครูใหญ่ด้วยครับ มีจดหมายซาบซึ้งถึงใจรออยู่…”
กลุ่มเพื่อนมองหน้ากันแล้วหัวเราะจนลั่นห้อง สุดท้ายแทนก็ต้องเดินไปห้องปกครอง พร้อมเพื่อนๆ ที่เดินตามไปแกล้งล้อ ทั้งสามหัวเราะออนไลน์ต่อแบบไม่สิ้นสุด ทิ้งท้ายด้วยมุกจิกกัดว่า “คราวหน้าประชาสัมพันธ์อะไร ขอแบบอ้อมๆ อีกมั้ย?”
