เสียงเอะอะเสียงแรกที่ดังลั่นขึ้นในหอพัก “อาฮ่า! เสร็จเรา!” นั่นไม่ใช่สัญญาณคืนงานปาร์ตี้อะไร แต่เป็นติณห์ นักศึกษาปีสองผู้มั่นใจเกินเบอร์กำลังเรียกเพื่อนซี้ทั้งสอง บุ๋ม – สาวสายเป๊ะจัดตารางได้แม้กระทั่งเวลาเปิด-ปิดไมโครเวฟ กับต้นกล้า – หนุ่มที่ดูเหมือนขาดคาเฟอีนตลอดเวลา “วันนี้แหละที่ประวัติศาสตร์หอเราจะเปลี่ยน!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“หยุดเถอะติณห์ หมายถึงประวัติศาสตร์ในฐานะต้นเหตุป่วนหอรึเปล่า” บุ๋มกอดสมุดโน้ตแน่น “ครั้งก่อนกินหมูกระทะไฟไหม้สายไฟเก่า ยังไม่พอใจอีกเหรอ?”
ติณห์ยิ้มกว้าง “นั่นมันซ้อมใหญ่ วันนี้ของจริง งานเลี้ยงกลางวัน ไม่เดือดร้อนใคร!” เขากวัดมือให้ต้นกล้า “เอาแผนมา!”
ต้นกล้ายื่นกระดาษที่ตอนแรกดูเหมือนป้ายโฆษณาน้ำชา แต่พอพลิกด้านหลังกลับเป็นตาราง ‘ขั้นตอนงานเลี้ยง’ แบบคร่าว ๆ ที่เส้นขีดขวางกันวุ่นวาย “เราจัดตรงชั้นสอง ซ่อนอาหารไว้ใต้เตียง จัดเวรยามดูต้นทาง เคลียร์พื้นที่ ส่งซิกเมื่อผู้ดูแลเดินมา และ…”
“แล้วเราจะเชิญสาว ๆ ชั้นสามไง ไม่งั้นงานไม่ครบ!” ติณห์ขมวดคิ้วกดดัน
“เดี๋ยว ถ้าเขาไม่มา…” บุ๋มเริ่มอึดอัด “…คงไม่ต้องแอบปลอมตัวอะไรหรอกใช่ไหม?”
“แหม ความคิดบุ๋มนี่ล้ำเกิน!” ติณห์หัวเราะพลางสะบัดแผ่นกระดาษ “ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน!”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นพรึ่บ ทุกคนผวา ต้นกล้าทำกระดาษแผนงานหล่นพื้น “มาแล้วเหรอ!?”
แต่ประตูเปิดช้า ๆ และแทนที่จะเป็นผู้ดูแลหอ กลับเป็นซัน เด็กปีหนึ่งที่มีดีกรีขี้ระแวงระดับโลก
“พวกนาย…จับกลุ่มพูดอะไรกัน อยู่ดี ๆ หอก็เสียงดัง จะเล่นหมากฮอสกันเหรอ?”
“หมากฮอสอะไรล่ะซัน กำลังจะประกาศ… เอ่อ… กำลังคุยเรื่องการรีไซเคิลขยะต่างหาก” ติณห์รีบดัดจริต กลืนพูดเป็นมารยาทสุด ๆ
บุ๋มกับต้นกล้าพยายามช่วยแต่ยิ่งพูดยิ่งพัง “ขยะ… เพราะแถวนี้มี…เศษอะไรมากเลย” บุ๋มเสริมแบบลังเล ส่วนต้นกล้าเสริม “ใช่ ๆ เราควรชวนทุกคนคุยเรื่องการทิ้งขยะเป็นกลุ่ม!”
“อ๋อ…” ซันหรี่ตา “แต่ทำไมมีเสียงเหมือนมีใครปิ้งขนมปังใต้เตียง?”
“โอ้… เสียงนั้นน่าจะเป็น… เอ่อ… นาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้… กลัวลืมอ่านหนังสือ!” ติณห์หัวไวแบบผิด ๆ
“เข้าใจแล้ว…” ซันเดินจากไป แต่ความสงสัยยังอยู่ในสายตา ทุกคนเงียบงันสักพักก่อนที่ติณห์จะกวักมือ “เอาล่ะ ไม่มีอะไรมาหยุดเราได้!”
เมื่อแผนเริ่มเดินหน้า ติณห์กับต้นกล้าช่วยกันย้ายอาหารละลายแช่แข็งใส่กล่องพลาสติก ส่วนบุ๋มรับบททูตเฟซไทม์ ส่งข้อความเชิญคนในกลุ่มไลน์หอ
แต่แล้ว… ข้อความบุ๋มส่งผิดกลุ่ม! พลาดส่งไปกลุ่ม “หอแม่บ้าน” แถมเขียนข้อความคลุมเครือสุด ๆ ว่า “วันนี้บ่ายรวมตัวงานใหญ่ มีของกินเพียบ ขอต้นทางช่วยดึงเข้าห้องด้วยนะ”
แล้วยิงอีโมจิขนมเค้กกับตาเขม็งปริศนาอีกอัน
ไม่นาน… เสียงไลน์ดังรัว บุ๋มหันหน้าซีด “ติณห์! ฉัน… ส่งผิดกลุ่ม…แล้วดูนี่…” เธอโชว์หน้าจอที่สมาชิกกลุ่ม ‘หอแม่บ้าน’ กำลังตอบกันครึกครื้น บางคนถาม “ต้องเตรียมน้ำยาถูพื้นเพิ่มมั้ย?” พร้อมส่งอีโมจิกวาดห้อง
ติณห์หัวเราะฝืด “แล้วจะเป็นอะไร… ปล่อยให้เขาคิดเองก่อน แผนเราค่อยเดิน!”
ต้นกล้าขนประตูไม้ระแนงมาทำเซ็ตติ้งเวทีดนตรี ทั้งที่ยังหาคนเล่นกีตาร์ไม่ได้ ทุกอย่างเริ่มวุ่น เริ่มแจ้งเตือนเครื่องจับควันในหอร้องเตือน ทั้งที่ยังไม่มีใครเปิดเตาอะไรด้วยซ้ำ
เสียงเคาะประตูอีกแล้ว คราวนี้กลายเป็นคุณดวงพร ผู้ดูแลหอ ผู้มีจมูกไวเรื่องผิดระเบียบขั้นเทพ กับสายตาเหมือนตรวจจับโกหก
“เธอสามคน มีอะไรจะบอกไหม?”
ติณห์ยิ้มปลอม แม้ภายในใจเริ่มสั่น “ไม่มีครับ เรื่องปกติ… ดูแลความสะอาดเฉย ๆ”
บุ๋มหยิบสมุดโน้ตขึ้นมากันตาย พูดแบบตั้งใจ “เรากำลังจะ…จัดประชุมเรื่องวินัยการทิ้งขยะค่ะ”
“แต่ทำไมกลิ่นหมูปิ้งโชยออกมาจากใต้เตียงล่ะ?”
ต้นกล้าตาโต พึมพำ “กลิ่นจากขนมปังปิ้งกับหมูปิ้งมัน…บูมเมอแรงกลับมาเลย”
คุณดวงพรคิ้วขมวด “ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบบอกนะ อย่าให้จับได้ทีหลัง!” ก่อนเดินจากไป ชาวหอทั้ง 3 หายใจโล่งอกชั่วครู่
“เอาไงต่อติณห์ แผนจะเดินต่อมั้ย?” บุ๋มถาม
ติณห์ตั้งท่าคิด “ขอเวลาแพลนใหม่… แต่คืนนี้เราจะไม่แพ้!”
ซันแอบแง้มประตูสอดสายตาดู พึมพำกับตัวเอง “พวกนี้ต้องมีอะไร… ฉันต้องรายงานแม่บ้าน… หรือจะรายงานในกลุ่มหอแม่บ้านดี?”
ติณห์เริ่มจัดเตรียมอาหารใหม่ คราวนี้ไปแอบใส่กล่องในโถงใต้บันได หวังเลี่ยงสายตาคุณดวงพร แต่ทุกย่างก้าวกลับทิ้งร่องรอยกลิ่นอาหารไว้จนซันเดินตามฟุดฟิดต่อไปเหมือนนักสืบหมาเกเร
บุ๋มสร้างกลุ่มไลน์ใหม่ หวังไม่ให้ซันรู้ความลับ แต่ดันพิมพ์ชื่อกลุ่มผิดเป็น “งานเงียบสงบ” …แต่สมาชิกกลับเผลอเชิญคุณดวงพรเข้ามาด้วย!
“อุ๊ย… วิกฤต เกือบพัง!” บุ๋มถอนหายใจหนัก
ต้นกล้าเสนอ “เราควรรวมกิจกรรมเข้ากับประชุมรีไซเคิล สองงานควบ ปะปนกันไปเลย!”
ติณห์เห็นแววตาร้อนรนของทีม เพื่อน ๆ เริ่มไม่อยากเสี่ยง ตนเองเลยตัดสินใจ “โอเคถ้าพัง ก็ต้องพังแบบลูกผู้ชาย กลางวันเราประชุมเรื่องรีไซเคิลจริง! แต่ค่ำนี้ งานปาร์ตี้กรรมลับ!”
ขณะระหว่างเตรียมงาน ซันก็แอบไปแจ้งแม่บ้านโดยไม่ได้ตั้งใจ พูดวกไปวนมา กลายเป็นประโยคทำให้แม่บ้านเข้าใจผิดว่า จะมีการอบรมเรื่อง “การรีไซเคิลสร้างสรรค์” เฉพาะกลุ่ม
เมื่อถึงเวลางาน พระเอกทั้งสามแยกบทบาทจริงจัง ติณห์ปั้นหน้าครูใหญ่สอนเพื่อนในหอเรื่องแยกขยะ บุ๋มแจกใบปลิวอย่างกับงานอีเวนต์ ส่วนต้นกล้าตั้งเครื่องเสียงเปิดเพลงคลาสสิกเพื่อสร้างบรรยากาศ
ผู้ดูแลหอเดินเข้ามาเห็น ตื่นเต้นกับความขยัน “นี่แหละอนาคตของหอเรา!” ขณะเดียวกัน เหล่าแม่บ้านมองซ้ายขวาเตรียมหิ้วถุงขยะมาเพิ่ม เตรียมเข้าร่วมเต็มที่
แผนปาร์ตี้กลายเป็นประชุมรักษ์โลกชั่วคราว ทุกอย่างเหมือนจะราบรื่น… จนซันถือกล่องขนมแอบมาแจกเพื่อนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “ขนมเหลือใครกินเอาเลย ผมซ่อนไว้ให้…”
ทันใดนั้น ไฟดับหอทั้งตึกจากสายไฟเก่าที่อดีตเคยรอดจากหมูกระทะครั้งก่อน คราวนี้ทุกคนวุ่นวายหาทางเปิดไฟ ติณห์พยายามเป็นฮีโร่ ปีนขึ้นหาทางซ่อมสายไฟแต่กลับทำขนมล้มใส่หัวเอง
บุ๋มหัวเราะ “ซ่อมไม่เก่งยังกล้าเล่นใหญ่”
ต้นกล้าล้วงหาไฟฉาย เจอแต่กล่องชาเย็นหนึ่งโหล พร้อมๆ กับเพื่อนหออีกหลายคนวิ่งกรูกันเข้ามาช่วย ถือไฟฉายคนละดวง ส่งเสียงถามหาสายไฟกับเลือกหาทางบางอย่างที่มั่วสุด ๆ
จนคุณดวงพรทนไม่ไหว ยิ้มมุมปาก “จริง ๆ ต้องโทรแจ้งช่างแล้วค่ะ เอ้อ… แต่พวกเธอตั้งใจจริง ฉันไม่เอาความอะไรหรอก ไฟมาแล้วมีขนมมากินต่อเลยมั้ย?”
ติณห์หัวเราะกลบเกลื่อน “จริง ๆ เราตั้งใจให้ทุกคนสนุก ยังไงขอบคุณทุกคนที่ไม่โกรธกันนะครับ”
งานกลายเป็นมื้ออาหารสำหรับคนทั้งหอ ปิ้งขนมปังทีละสองชิ้น ไฟกระพริบกระพือ ต้นกล้าทำชาเย็นแจก ระหว่างนั้นเสียงหัวเราะรอบตัว กับบทสนทนาจากเรื่องราวซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าครั้งนี้ดีที่ยังไม่ต้องดับไฟด้วยหมูกระทะรอบสอง
บุ๋มถอนใจนิด ๆ แต่ยิ้มกว้าง “อย่างน้อยก็ไม่ต้องเก็บขยะคนเดียวแล้ว…”
ซันลอบยิ้ม เพราะสุดท้ายได้แท็กทีมกับเพื่อน ๆ แบบที่ไม่เคยทำ
ก่อนจบงาน ติณห์เงียบลง briefly “รู้ไหม… ถ้าไม่มีเพื่อน ๆ ป่านนี้ผมคงไม่มีเรื่องเล่าในหอเลยซักตอน”
กลุ่มเพื่อนต่างสบตากัน หัวเราะ รู้ว่าแม้ทุกอย่างเริ่มจากความวุ่นวาย แต่จบลงด้วยความสุขใจ สายสัมพันธ์ป่วน ๆ ในหอพักที่ไม่มีใครอยากย้ายออก และยังเหลือเรื่องเล่าวุ่น ๆ รอวันต่อไป
ก่อนจาก บุ๋มเอ่ย “ติณห์ รอบหน้า งานเลี้ยงห้ามไฟดับนะ” ติณห์ยืดอก “รับรอง! รอบหน้ามีเทียนไขสำรองสองลัง!”
เสียงหัวเราะก๊ากปิดท้ายงาน พร้อมบทเรียนว่าแผนไหนก็พังได้ถ้าใจพร้อม… และมีเพื่อนพร้อมพายิ่งวุ่น!
