เสียงฝนจากฟ้าครามดูคล้ายกับเสียงนาฬิกาปลุก—เงียบแต่วูบวาบ ปลายฤดูร้อนในกรุงเทพฯ กับกลิ่นอายชื้นของถนนเพิ่งเปียก อิงฟ้าหลบฝนอยู่ใต้ชายคาร้านกาแฟใกล้บริษัท เธอก้มมองรองเท้าผ้าใบสีขาวที่เปื้อนโคลน กัดริมฝีปาก ท่ามกลางความหงุดหงิดใจตั้งแต่เช้า โทรศัพท์สั่น แจ้งเตือนประชุมด่วนครั้งที่สิบของเดือนนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!บรรยากาศในบริษัทบัญชีขนาดเล็กดูเหมือนปกติ แต่ความตึงเครียดแทรกซึมไปทุกโต๊ะ อิงฟ้าเดินผ่านโต๊ะเล็ก ๆ ของภาณุ เขาเพิ่งเข้ามาได้สามเดือน แต่เธอกลับรู้สึกว่าเขาคือคนที่อ่านใจได้ยากที่สุดในที่ทำงาน
“เช้านี้ฝนตกอีกแล้วเนอะ” ภาณุเอ่ยขณะที่วางแก้วกาแฟไว้ข้างแฟ้มเอกสาร สีเสียงเขาดูเรียบ แต่ตาเหมือนซ่อนอะไรไว้
อิงฟ้าพยักหน้า “มันทำให้เราช้าทุกอย่างเลยค่ะ” เธอไม่ได้สบตา พยายามบังคับตัวเองให้ทำงานต่อ
ภาณุเหลือบมอง ก่อนหันกลับหาคอมพิวเตอร์ หยาดฝนข้างนอกไหลลงกระจกเป็นทาง ความเงียบเข้าครอบงำจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
“ถ้าโปรเจกต์นี้ล้ม เราทั้งคู่คงต้องหางานใหม่” เสียงเบา ๆ ของเขาดังขึ้นมาระหว่างความเงียบ อิงฟ้าหันขวับมา ดวงตาทั้งทระนงทั้งหวาดกลัว
“ทำไมพูดแบบนั้น?”
เขาขยับปากเหมือนจะอธิบาย แต่สุดท้ายก็เงียบ “ไม่มีอะไร ผมหมายถึง…อยากให้มันสำเร็จแค่นั้นน่ะครับ”
ความตึงของบทสนทนาในเช้าวันนั้นนำไปสู่การจับคู่พวกเขาในทีมงานโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องสรุปบัญชีประจำปีสำหรับลูกค้าเก่าแก่ อิงฟ้ารู้สึกเหมือนเดินเข้าเขาวงกตแห่งความกดดัน เธอไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ โดยเฉพาะคนที่เหมือนหลบซ่อนอะไรไว้เสมอ
คืนวันศุกร์หลังเลิกงาน ฝนตกหนักกว่าทุกวัน อิงฟ้ามองนาฬิกา รถกลับบ้านยาก เธอจึงนั่งอยู่กับแฟ้มงานในห้องประชุมเล็ก ๆ สักพัก ภาณุเดินเข้ามาเงียบ ๆ
“ยังไม่กลับเหรอ”
“ฝนตกค่ะ… รถติด ไปยังไงก็ติด” เธอถอนหายใจ
เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม เปิดโน้ตบุ๊กของตัวเองขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการอยู่ด้วย ไม่ใช่แค่ทำงาน ภาณุมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วเอ่ยเบา ๆ “ผมชอบเสียงฝนนะ มันทำให้ใจเย็นลง”
อิงฟ้านิ่ง คำของเขาสะกิดอะไรบางอย่าง เธอไม่ตอบ แต่เริ่มเปิดแฟ้มงานค้างต่อ ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง
“ผม… ผมเคยทำผิดพลาดเพราะใจร้อน” ภาณุพูดขึ้นมาราวกับฝืนความเงียบให้แตกออก “มันเปลี่ยนชีวิตผมไปเลย”
อิงฟ้าชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตา เธอเห็นความเศร้าซ่อนอยู่ในรอยยิ้ม “ฉันเองก็เคยผิดพลาดเหมือนกัน” เธอเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะหันไปสนใจตัวเลขในแฟ้มอีกครั้ง
ความสนิทระหว่างทั้งสองค่อย ๆ พัฒนาจากคืนฝนพรำ ภาณุเริ่มช่วยอิงฟ้าแก้โจทย์งานที่เธอติดขัด สายตาเขาติดตามอารมณ์เธออย่างอ่อนโยน อิงฟ้าเริ่มยิ้มได้มากขึ้นแม้ในวันที่ต้องเถียงเรื่องตัวเลข
บ่ายหนึ่งวันจันทร์ การประชุมเครียดขึ้นเรื่อย ๆ เจ้านายพูดเหน็บแรงเรื่องตัวเลขคลาดเคลื่อน อิงฟ้ารู้สึกเหมือนถูกบีบ ภาณุเอื้อมมือดันแก้วน้ำให้เธอเบา ๆ
“สู้ ๆ นะ” เสียงเขาคล้ายกระซิบ ขณะที่เธอกำลังต้องการมันจริง ๆ
หลังการประชุม อิงฟ้าลุกออกมาก่อน เดินเร็ว ๆ ไปที่ห้องน้ำ เธอเปิดน้ำล้างหน้า ใจยังสั่น ภาณุยืนรออยู่ตรงโถงทางเดิน พอเธอออกมา เขาไม่พูดอะไร แต่เดินเคียงข้างส่งเธอกลับโต๊ะ คำพูดสายตา—มากกว่ายิ้มแรกในความสัมพันธ์
มีวันที่ต้องออกไปหาลูกค้าด้วยกัน ระหว่างทางในรถแท็กซี่ติดฝน ภาณุหยิบร่มในกระเป๋าขึ้นมา “ในกรณีฝนตก…เผื่อคุณต้องใช้”
อิงฟ้ายิ้มอ่อน ขอบคุณเบา ๆ มือจับร่มนั้นไว้แน่น เหมือนมันเป็นสัญลักษณ์ของพื้นที่ปลอดภัยชั่วคราว
เย็นวันหนึ่ง ภาณุเผลอทำงานผิดพลาดครั้งใหญ่ เอกสารส่งผิดทำให้โปรเจกต์เกือบพัง อิงฟ้าถูกเจ้านายตำหนิด้วย เธอเดินเลี่ยงไปดาดฟ้า ภาณุตามออกมา เขานิ่งอยู่นานก่อนพูด
“ขอโทษที่ทำให้คุณเดือดร้อน ผมไม่น่าประมาทเลย”
อิงฟ้ามองเขาด้วยความผิดหวังแฝงสงสาร “เราเป็นทีมเดียวกัน เวลาผิดพลาดเราต้องแก้ด้วยกันไม่ใช่เหรอ”
ภาณุพยักหน้า สายตามีบางอย่างคล้ายถามขอโทษแต่หยุดไว้เพียงนั้น
สัปดาห์ผ่านไป โปรเจกต์ใกล้เสร็จ อิงฟ้ากับภาณุเริ่มหวั่นใจว่าความใกล้ชิดจะจบแค่ในงาน เธอขอเวลาดื่มกาแฟหลังเลิกงานเป็นข้ออ้างคุยกันเรื่องส่วนตัว
“แล้ว…ถ้าโปรเจกต์นี้จบ คุณจะอยู่ต่อไหม” เธอถามขณะคนกาแฟในแก้ว
“ยังไม่รู้ เรื่องในอดีตผม…ยังติดค้างบางอย่างที่บ้าน” เสียงเขาแผ่วลงอย่างจริงใจ
“บอกได้ไหม” อิงฟ้าถามเบา ๆ แต่เมื่อเห็นสายตาเขาลังเล เธอก็เปลี่ยนเรื่องทันที
ความสัมพันธ์เข้าสู่ช่วงเงียบงันระหว่างสองคน ต่างคนต่างเว้นระยะห่างโดยไม่รู้ตัว อิงฟ้าทำงานล่วงเวลาเลิกเร็วขึ้น ภาณุกลับบ้านตรงเวลา ไม่ไลน์หากันเหมือนก่อน
คืนวันหนึ่ง ฝนตกหนักมาก อิงฟ้านั่งรอแท็กซี่ใต้ตึก เธอฉวยไปร่มที่ภาณุเคยให้ไว้ น้ำตาเล็ดโดยไม่เข้าใจเพราะอะไร เขาเดินผ่านมา มองเธออย่างแปลกใจ หยุดยืนข้าง ๆ แล้วพูดเบา ๆ
“ผมคิดถึงบรรยากาศแบบนี้ ทุกอย่างเหมือนย้อนกลับไปตอน…ที่ผมเคยเสียคนสำคัญเพราะผมกลัว” เขามองฟ้าเมฆต่ำ
“ถ้า…เราเลือกพูดความจริงตั้งแต่แรก ทุกอย่างจะเป็นยังไงก็ไม่รู้” อิงฟ้าพึมพำ
ภาณุหันมาสบตา เธอมองเขา เห็นความเจ็บปวดในท่าที “ผมเสียพ่อเพราะไม่กล้าขอโทษ…เสียแฟนเก่าเพราะไม่กล้าบอกว่าเหนื่อยกับชีวิต จนสุดท้ายก็เหลือแค่ผิดพลาด”
อิงฟ้านิ่ง มือบีบร่มแน่น พูดอะไรไม่ออก “ฉัน…เคยทิ้งแม่ไว้ลำพัง เพราะกลัวอดีตเหมือนกัน”
ฝนยังซัดกระหน่ำ เสียงในร่มเงียบกริบ ทั้งคู่ได้ยินเพียงลมหายใจตัวเอง
เวลาผ่านไป โปรเจกต์จบลงด้วยความสำเร็จ อิงฟ้าได้รับการโปรโมต ส่วนภาณุได้รับข้อเสนอที่บ้านต่างจังหวัด เขาต้องตัดสินใจว่าจะกลับบ้านไปดูแลแม่หรืออยู่ต่อในกรุงเทพฯ
คืนวันสุดท้ายก่อนเขาตัดสินใจ ฝนตกพรำ อิงฟ้าเดินไปที่สะพานลอยใกล้บริษัท เธอยืนนิ่งมองเมือง ผู้คน ชีวิตก้าวไปข้างหน้าราวกับฝนที่ไหลไม่มีวันหยุด
ภาณุเดินตามมา หยุดข้าง ๆ “ถ้าผมต้องกลับ…คุณโอเคไหม”
เธอเงียบ ก่อนหัวเราะเบา ๆ “ถ้าคุณยังไม่ไป ฉันคงไม่กล้าเปลี่ยนแปลงอะไรเหมือนกัน”
“ผมกลัวการเริ่มต้นใหม่…แต่จะกลัวกว่าถ้าไม่มีคุณในชีวิต”
อิงฟ้าสบตาเขา น้ำเสียงสั่นแต่แน่วแน่ “เราไม่จำเป็นต้องตัดสินใจให้หมดในคืนเดียวหรอก… ฉันพร้อมจะเดินช้า ๆ ไปพร้อมคุณ”
ทั้งสองยิ้มให้กัน ฝนโปรยลงมาเบา ๆ พวกเขายืนอยู่ใต้ร่มเดียวกัน เงียบเช่นนั้นจนฝนซา ไม่มีคำสัญญาตลอดไป มีแต่หัวใจที่เติบโตพอจะยอมรับอดีต ยอมให้อภัย และกล้าเดินไปข้างหน้าด้วยกัน
