หิมะปกคลุมหมู่บ้านแอลโลนในค่ำคืนที่ลมแรงแทรกผ่านซอกหน้าต่างไม้ ชาวบ้านส่วนใหญ่ปิดบ้านในตอนหัวค่ำ ยกเว้นหนึ่งเดียว—ชายชื่อชล ช่างซ่อมบ้านผู้ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว เขาจิบชาในครัวเล็ก ๆ เสียงแกรกกรากของหลังคาที่มีหิมะทับถมทำให้เขาต้องลุกไปตรวจสอบสายลม พอเปิดหน้าต่างออกมา เสียงหัวเราะแหลมเสียดหูดังแว่วขึ้นจากทิศใต้ของหมู่บ้าน ชลขมวดคิ้ว ปิดหน้าต่างทันที แล้วปล่อยลมหายใจเบา ๆ อย่างไม่เข้าใจว่านั่นคืออะไร
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ตอนเช้า หิมะยังคงโปรยปราย ชลเดินสวนกับชาวบ้านที่ไปซื้อของฝากจากเมืองใกล้ ๆ เสียงพูดคุยหยุดชะงักเมื่อเห็นเขา เช่นเคย ทุกคนต่างรู้ว่าเขาเป็นคนเก็บตัวหลังจากภรรยาเสียไปในคืนหิมะถล่มเมื่อสามปีก่อน เขามักถูกมองด้วยสายตาสงสารปนกังวล บางครั้งชลยิ้มให้บ้าง บางครั้งเขาก็ดูห่างเหินมากเสียจนคนไม่กล้าทัก
เด็กชายตัวเล็กชื่อเกวียนวิ่งข้ามถนนหิมะปลิว วางของเล่นไม้อายุยี่สิบปีใต้กำแพงบ้าน ทันใดนั้นของใหม่บนถนนถูกดีดกลับมาโดยแรงลมหรืออะไรก็ไม่รู้ เกวียนร้องเสียงหลง “ใครเตะของผม!” ไม่มีใครแถวนั้น เป็นเพียงรอยเท้าเล็ก ๆ บนหิมะที่หายไปในอากาศ เกวียนตัวแข็งแล้วรีบวิ่งกลับบ้าน
คืนถัดมา ชลกำลังจัดเครื่องมือซ่อมบ้านที่กระจัดกระจาย เสียงหัวเราะแปลกประหลาดดังก้องในความเงียบอีกครา คราวนี้เหมือนใกล้บ้านเขาเสียด้วย ชลมองไปรอบห้อง หัวใจเต้นรัวพลางพูดกับตัวเอง “นี่ผีหรือเด็กแกล้งแน่?” ก่อนที่ลมจะพัดหน้าต่างปิดโครม เสียงหัวเราะหยุดกะทันหัน ห้องเงียบวังเวงจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
รุ่งเช้า ชลถือถ้วยชาขึ้นมาตามติดเส้นทางเสียงเมื่อคืน เจอรอยเท้าเล็ก ๆ จมหิมะลึกตรงจุดที่เขาคิดว่าเสียงมาจากนั้น รอยนี้สิ้นสุดที่กำแพงวัดเก่า ชลไปถามหลวงลุงผู้ดูแลวัด “เมื่อคืนมีใครเข้ามาไหมลุง?” ลุงตอบช้า ๆ “นอกจากแมวก็ไม่มีใครนะโยม แต่…วัดนี้เคยมีเด็กหายเมื่อสิบปีก่อน” ประโยคนี้ทำให้ชลขนลุกซู่แบบไม่รู้ตัว
เย็นวันเดียวกัน ชลลงมือสำรวจหมู่บ้านทีละจุด พบว่ามีของเล่นเล็ก ๆ วางอยู่ตามขอบหน้าต่างบ้านแต่ละหลัง ชลเก็บขึ้นมาดู ทุกชิ้นมีสัญลักษณ์เด็กยิ้มวาดด้วยชอล์ก เกวียนเดินผ่านมาเห็น “ของเล่นของผม! เด็กผีเอาไปแน่!” เขากลัวจนหน้าเสีย ชลแตะบ่ากล่าว “เดี๋ยวพี่ช่วยดูให้เอง”
หลังอาหารค่ำ ความเงียบปกคลุมบ้าน ชลนั่งเพ่งสายตาไปยังมุมมืด เสียงขีดเขียนเบา ๆ ดังขึ้น เขาคว้าไฟฉาย เดินฝ่าความมืดไปพบเด็กชายร่างโปร่งใสกำลังวาดรูปยิ้มบนกำแพง เด็กผีหันหลังกลับ หยุดวาด ทั้งสองสบตากันอย่างตกใจ ชลก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว เด็กชายยิ้มเศร้า ๆ “อย่าไล่ผมเลย ผมแค่เบื่อหนาว”
“นายชื่ออะไร” ชลถามเสียงต่ำ เด็กชายยิ้มอีกครั้ง “เรียกผมว่าไก่…ผมอยู่ที่นี่นานแล้ว ทุกคนลืมผมหมดแล้ว”
หลังจากคืนที่ได้พบ ชลกับไก่กลายเป็นมิตรจำเป็น ไก่พยายามช่วยชลซ่อมบ้าน แต่ทุกครั้งที่หยิบจับอะไร อุปกรณ์ในมือกลับลอยละลิ่วหรือแตกหักเสียมากกว่า ชลห้ามเสียงขำ ๆ ไก่ประหลาดใจ “นายหัวเราะกับผี?” ชลแค่พยักหน้า “นายไม่ได้ตั้งใจทำบ้านฉันพังนี่นา” ทั้งคู่หัวเราะ กลิ่นเศร้าเบาบางลงเป็นครั้งแรกในหลายปีสำหรับชล
ไม่นานเสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้นอีกในหมู่บ้าน บางรายบอกเป็นเสียงเด็กที่ตายแล้ว บางรายว่าเป็นปีศาจเก่าแก่ บางคนเอ่ยว่า “อาจแค่ใครบางคนอยากให้หมู่บ้านนี้ยังมีเสียงหัวเราะอยู่” เกวียนได้ยินก็กลัวจนพูดไม่ออก
คืนหนึ่ง หมู่บ้านถูกปิดตายเพราะหิมะถล่ม ชาวบ้านนั่งสุมไฟกลางบ้าน ชลเดินเข้าไปแจ้ง “ผมจะลองสืบว่าเสียงนั่นมาจากไหน ใครสนใจไปด้วยไหม” ทุกคนเงียบ ชลเห็นแววตาสยองของคนรอบตัว คำพูดของเขาเจือความกดดันว่าใครจะกล้าออกไปล่า ‘เสียงหัวเราะ’ กับเขา
เกวียนพร้อมเพื่อนอีกสอง เด็กวัยรุ่นชื่อจุนและน้ำฟ้า ตัดสินใจตามไปด้วย ทั้งสี่เดินดุ่มๆ ไปตามรอยเสียงหัวเราะในคืนอึมครึม หิมะตกหนักจนมองเห็นกันแต่เงา ถึงเขตวัดเก่า เสียงหัวเราะโหยหวนลอยออกมารอบตัว น้ำฟ้าเริ่มร้องไห้ กลุ่มหยุดฝีเท้าแล้วมองหน้ากัน
ทันใดนั้น เงาดำเล็ก ๆ พุ่งฝ่าหิมะเข้ามาซุกในพุ่มไม้ ทุกคนขวัญเสีย ชลตะโกน “ไก่! ออกมาได้แล้ว ไม่ต้องกลัว!” ไก่ค่อย ๆ เดินออกมา ดวงตากลมโตหลบตาเด็กทั้งสาม “ผม…แค่อยากมีเพื่อนเล่น”
เกวียนกลืนน้ำลาย “แต่นายเป็นผี!” ไก่ตอบเสียงอ่อย “ผมไม่เคยทำร้ายใคร ผมอยากให้ทุกคนยิ้มแค่นั้นเอง” จุนถามย้ำ “แล้วเสียงหัวเราะเมื่อคืน ๆ ล่ะ นายทำจริงเหรอ?” ไก่พยักหน้าช้า ๆ
น้ำฟ้าเช็ดน้ำตา “นายเหงามากเหรอ” ไก่ไม่ตอบ มองลงดิน สักพักเขาก็ร้องไห้เสียงดัง “ผม…อยากกลับบ้าน อยากให้พ่อแม่ฟังเสียงหัวเราะผมสักที!” ความเงียบตกตะกอน ชลเดินเข้าไปโอบไหล่ไก่เบา ๆ “นายไม่ได้อยู่คนเดียว”
วันต่อมา หมู่บ้านถกเถียงกันวุ่นวาย บางคนพูดถึงผี บ้างขอให้จัดพิธีไล่ผี บ้างพูดว่าควรถอยห่างบ้านชล หลวงลุงเรียกชลมาคุยส่วนตัว “เราควรให้เด็กคนนั้นไปสู่สุคติ เขาติดอยู่เพราะความโดดเดี่ยว” ชลลังเล ใจหนึ่งอยากปล่อยไก่ไป อีกใจอยากรั้งเขาไว้ เพราะรอยยิ้มไก่มอบความสุขให้บ้านเขามากกว่าสิ่งใดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
คืนนั้น ก่อนประกอบพิธีไล่ผี ชลพูดกับไก่สองต่อสอง “ถ้านายเลือกไป ฉันเข้าใจ…แต่นายเปลี่ยนชีวิตฉันนะ นายทำให้ฉันยิ้มได้อีกครั้ง” ไก่นั่งนิ่ง ไม่ยอมสบตา ในเปลือกตาเปียกน้ำตา
เช้ามืด หิมะหยุดตก ชาวบ้านร่วมพิธี จุดตะเกียงรอบวัด สวดมนต์ส่งไก่สู่สุคติ เสียงหัวเราะสุดท้ายของไก่ลอยแว่ว เพราะเบาอย่างกับฝัน “ขอบคุณที่ให้ผมกลับบ้านได้…ขอบคุณที่ผมไม่เหงาอีกต่อไป” รอยยิ้มสุดท้ายของเขาอยู่ในใจทุกคน
วันนั้น ชลยืนกลางหมู่บ้าน ท่ามกลางพวกเด็ก ๆ ที่หัวเราะเบา ๆ เขายิ้มอย่างอ่อนโยนเป็นครั้งแรกโดยไม่ฝืนใจ เสียงหัวเราะของผีเด็กได้กลายเป็นตำนานใหม่ของหมู่บ้านหิมะ—ที่ใคร ๆ ก็พูดถึง พร้อมกับรอยยิ้มเมื่อฤดูหนาวมาเยือน…
