เสียงฝนตกพรำๆ เคล้ากับกลิ่นกระดาษเก่าในร้านหนังสือมือสองย่านเมืองเก่า วินัยยืนเหม่อมองหนังสือปกขาวที่มือ ลังเลจะแกะพลาสติกออกอ่านดีไหม ด้านหลังมีเสียงกระดิ่งดังแผ่ว สร้อยฟ้าก้าวเข้ามา ขยับแว่นตาเพ่งมองชั้นวรรณกรรม เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินเข้าไปลึกขึ้น ทุกอย่างเหมือนสโลว์โมชั่น หัวใจวินัยเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย แต่เขาค่อยๆ หันไปมองอีกทางอย่างไม่อยากให้ใครสังเกตได้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ขอโทษค่ะ…” สร้อยฟ้าเอื้อมมือเก็บหนังสือจากชั้นบนสุด แต่ตัวไม่สูงพอ เธอมองซ้ายขวา ลังเลนิดหน่อย วินัยยืนอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรทันที
จังหวะฝนตกหนักขึ้น เสียงกระทบหลังคาดังจนเธอลังเล “คือ… พอจะช่วยหยิบเล่มนั้นให้หน่อยได้ไหมคะ” ในแววตาเธอมีความเก้อเขินและความตั้งใจผสมกัน วินัยยิ้มจางๆ เอื้อมหยิบให้ช้าๆ หนังสือเล่มนั้นหล่นกับพื้น สองมือคว้าแทบพร้อมกัน นิ้วชนกันเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างหัวเราะแผ่ว ๆ อย่างเขินๆ
“ขอบคุณค่ะ” สร้อยฟ้าวางหนังสือไว้แนบอก มองหน้าเขาแวบหนึ่ง วินัยไม่ได้พูดอะไรนอกจากยิ้มรับแล้วเดินวนไปชั้นอีกด้าน ทั้งร้านมีแค่สองคนกับเสียงฝน
ภายนอก ร้านหนังสือส่งเสียงระฆังเบา ๆ ทุกครั้งคนเดินเข้าออก สร้อยฟ้านั่งรอรถเมล์ใต้ชายคา วินัยเดินออกมาพร้อมห่อหนังสือ “เอ่อ… จะกลับยังไงครับ ฝนน่าจะตกอีกสักพัก” เขาพูดตะกุกตะกักนิดหนึ่ง
สร้อยฟ้าหัวเราะเบา ๆ “ก็รอฝนหยุดค่ะ เดี๋ยวก็คงมีรถผ่านมา”
เขายกนาฬิกาข้อมือดูเวลา “ถ้ามีร่ม ผมเดินไปส่งที่ป้ายรถเมล์ก็ได้” เขาหลงลืมตัวพูดพลัน สายตาปะทะกับหน้าสร้อยฟ้า เธอชะงักก่อนคลี่ยิ้มอ่อน ๆ
“งั้นขอบคุณนะคะ” ฝนตกหนักขึ้น ทั้งสองวิ่งฝ่าสายฝนใต้ร่มเล็ก ๆ ของวินัย หัวเราะกับความเปียกปอน รอยยิ้มของทั้งคู่สะท้อนแสงไฟริมถนนบางเบา
วันต่อมา วินัยนั่งเล่นมือถืออยู่ร้านกาแฟ นิสัยเขาคือดื่มกาแฟขม ๆ อ่านข่าวเทคโนโลยี เรื่องฝันบางอย่างอยู่ไกลเกินเอื้อม เขาถอนใจนิดหนึ่งเมื่ออ่านข้อความตอบรับทุนจากต่างประเทศที่เขาส่งไว้ยังเงียบ
สร้อยฟ้าเข้ามาในร้านเดียวกันด้วย ผมเปียกฝน หอบโน้ตบุ๊กเข้ามา เธอเห็นเขาก่อน ลังเลว่าจะทักดีไหม หรือเขาจะไม่จำกันได้ เธอยิ้มบาง ๆ แล้วเลือกโต๊ะริมกระจก เขาเงยหน้าขึ้นสบตา สองคนยิ้มให้กันเพียงเล็กน้อย
เสียงช้อนคนกาแฟของสร้อยฟ้าดังในความเงียบ เธอเปิดโน้ตบุ๊กตั้งใจทำงาน แต่มือสั่นกับประโยคในจอ สายตาเหลือบไปมองวินัย เขาหยิบหนังสืออ่านแต่ไม่ได้เปิดจริงจัง เธอสูดลมหายใจ “วันก่อน… ขอบคุณอีกทีนะคะ” เสียงยังแผ่วเหมือนเกรงกลัวสิ่งใดพังทลาย
“ไม่เป็นไรครับ ผม…” เขาหยุดคิดชั่วครู่ “ชอบบรรยากาศร้านนั้น เหมือนเวลาเดินช้าลง”
เธอยิ้มตาม “ฟ้าว่าก็ดีนะคะ แต่บางทีก็ทำให้คิดถึงเรื่องเก่า ๆ” เงียบไป วินัยมองเสี้ยวหน้าสร้อยฟ้า จ้องนิ้วมือที่วางทาบกับแก้วกาแฟของเธอ
ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรมาก แต่นั่งเงียบด้วยกัน เจือแววสบายใจขึ้นมาอย่างน่าแปลกใจ
วันเวลาผ่านไป ทั้งสองเจอกันบ่อยขึ้นที่ร้านหนังสือบางวัน หรือร้านกาแฟบ้าง วินัยรู้สึกถึงบางอย่างที่ค่อยๆ งอกงาม เสียงหัวเราะของสร้อยฟ้า กลายเป็นความคุ้นเคยของเขาทีละน้อย เธอชอบนั่งเขียนนิยาย ระบายความคิดกับกระดาษ เธอเคยเผยว่าฝันอยากตีพิมพ์นวนิยายจริงๆ สักครั้ง แต่ไม่เคยกล้าส่งต้นฉบับ
“ไม่กลัวถูกปฏิเสธเหรอ” เขาถามวันหนึ่ง
สร้อยฟ้ายิ้มเอียง “กลัวสิคะ แต่ถ้าไม่ลองคงไม่รู้อะไรเลย ฟ้าก็เคยตัดสินใจไม่ส่ง เพราะกลัวมากเกินไป… บางทีเราก็แพ้ให้ความกลัวของตัวเองเหมือนกัน”
วินัยนิ่งคิด เขาเองก็กลัวเหมือนกัน กลัวจะไม่ได้ทุน กลัวจากบ้านไปแล้วเหลวไหลหรือเปล่า ฝันใหญ่เกินไปสำหรับเด็กผู้ชายจากครอบครัวธรรมดา
เย็นหนึ่ง ทั้งคู่เดินเลียบคลอง สนทนาเสียงแผ่วกลางแสงไฟสะท้อนน้ำ อากาศเย็น สดชื่น ทุกอย่างเหมือนง่าย วินัยถาม “คุณมีนิยายเรื่องไหนที่อยากให้มีคนอ่านมากที่สุดไหม”
สร้อยฟ้าลังเล “มีค่ะ…แต่เป็นเรื่องความกลัวและความฝันของตัวเองมากกว่า ฟ้าไม่แน่ใจว่า…มันจะพอมีความหมายกับใครบ้าง”
วินัยหัวเราะในลำคอ “บางทีแค่เรายังไม่กล้าพอ…เหมือนผมเองก็ยังไม่กล้าบอกใครเหมือนกันว่ากำลังรอลุ้นทุน” เขารู้สึกเหมือนเบาสบายขึ้นหลังพูดจบ
ความสัมพันธ์ของทั้งสองพัฒนาอย่างค่อยเป็นค่อยไป จากคนแปลกหน้ากลายเป็นเพื่อน พูดคุยปรึกษากันเรื่องเล็กน้อยในชีวิต แม้กระทั่งกังวลในหัวใจที่ไม่กล้าเอ่ยถึง
วันหนึ่ง ณ ริมแม่น้ำ วินัยอ่านข้อความในมือถือ ใบหน้าเคร่งเครียด เขาเงียบไม่พูดกับใครมาหลายวัน กระทั่งเช้าวันอาทิตย์ที่ร้านหนังสือ สร้อยฟ้าเห็นเขานั่งอยู่คนเดียว ในมือมีจดหมายตอบรับทุนจากมหาวิทยาลัยในอังกฤษ
เธอเดินเข้าไปอย่างลังเล “คุณโอเคไหมคะ”
วินัยเงยหน้าสบตา ก่อนจะยื่นจดหมายให้เธอดู เงียบไปครู่หนึ่ง “ผมได้ทุน… แต่ต้องไปอยู่ที่นั่นอย่างน้อยสองปี”
สร้อยฟ้าถอนหายใจ ไม่แน่ใจว่าต้องดีใจหรือเสียใจ สีหน้าเคลือบแฝงหลากหลาย “ยินดีด้วยค่ะ… นี่คือสิ่งที่คุณหวังนี่นา”
วินัยยิ้มจาง ๆ “ใช่ แต่… ผมไม่แน่ใจว่าผมพร้อมจริง ๆ ไหม กลัวหลายอย่าง กลัวจะคิดถึงบ้าน กลัวจะผิดหวัง…”
เงียบอยู่นาน เขามองหน้าสร้อยฟ้าเหมือนจะพูดบางอย่างแต่หยุดไว้ เสียงฝนข้างนอกยังตกปรอย ๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยคำที่ไม่ได้พูดออกมา
“แล้วคุณล่ะ” วินัยเปลี่ยนเรื่อง “จะส่งต้นฉบับพิมพ์ไหม”
สร้อยฟ้าส่ายหน้า “ฟ้าก็ยังกลัวเหมือนเดิม… แต่ฟ้าคิดว่าจะพยายามอีกครั้ง”
วินัยหัวเราะเบาๆ “งั้นเรามาเดิมพันกันไหม ว่าใครจะกล้าก่อนกัน”
เธอยิ้ม ยอมรับ “ตกลงค่ะ”
เวลาแห่งการจากลาค่อย ๆ เข้ามาใกล้ วินัยมีเวลาไม่นานก่อนบิน เขาชวนสร้อยฟ้าออกไปเดินเล่นตามถนนเก่า ๆ ที่ต่างคุ้นเคย หัวใจทั้งคู่เต็มไปด้วยความลังเล จังหวะจะพูดบางอย่าง แต่ก็หยุดไว้แค่รอยยิ้มในแววตา ทุกอย่างเหมือนจะเปลี่ยนไป แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยข้ามเส้นนั้นเสียที
วันสุดท้ายก่อนเขาขึ้นเครื่องบิน ร้านหนังสือเล็ก ๆ กลายเป็นที่นัดพบ เงียบงัน มีเพียงเสียงฝนโปรยปราย วินัยนั่งจ้องหนังสือในมือโดยไม่เปิดอ่านจริง สร้อยฟ้าเดินเข้ามา หอบหายใจจากการวิ่งฝ่าฝน เธอหยุดยืนตรงหน้า วางหนังสือของขวัญลงบนโต๊ะ
“เดินทางดี ๆ นะคะ” เสียงสั่นเครือ วินัยยิ้มแต่สายตาเต็มไปด้วยอะไรบางอย่าง “ขอบคุณสำหรับทุกๆ อย่าง”
ทั้งสองต่างนิ่ง วินัยอยากพูดบางอย่างแต่กลืนมันกลับลงไป เสียงฝนดังมาแทนคำลา รอยยิ้มบาง ๆ เป็นสิ่งสุดท้ายที่ให้กันก่อนจาก
เดือนเวลาผ่านไป วินัยอยู่อังกฤษ เมืองหนาว หิมะตกหนัก เขาอ่านข้อความแชตจากสร้อยฟ้า เธอส่งภาพหมาในสวนหลังบ้านมาให้ มีคำบรรยายขำ ๆ สิ่งเล็กน้อยกลายเป็นความอบอุ่นช่วงไกลบ้าน การพูดคุยทางไกลทำให้เขารู้สึกเหมือนไม่ได้หายไปไหนไกลเท่าไร เธออัปเดตข่าวต้นฉบับที่ส่งออกไปบ้าง มีโดนปฏิเสธแต่เธอยังคุยต่อไปเรื่อย ๆ
ความห่างทางกายกลายเป็นบททดสอบ ความเหงาและความกลัวค่อย ๆ สร้างกำแพงสายตา การพูดคุยน้อยลงตามเวลาที่ต่างกัน วินัยเริ่มทุ่มเทกับการเรียนจนเหนื่อยล้า สร้อยฟ้าก็เงียบไปหลายวัน บางครั้งจะเห็นแต่ข้อความ “วุ่นวายกับต้นฉบับอยู่”
คืนหนึ่ง วินัยนั่งเงียบอยู่ในห้องพัก เปิดมือถือดูภาพเก่า ๆ ที่เคยถ่ายคู่สร้อยฟ้า เขายิ้มเศร้า หัวใจแน่น เขากดโทรศัพท์หาเธอขณะตีสี่ที่อังกฤษ เสียงปลายสายรับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
“โทษทีนะ… เราไม่ได้คุยกันนานเลย” วินัยกล่าวอย่างมีความรู้สึกผิด
“ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้าเข้าใจ” สร้อยฟ้าตอบเบา ๆ เสียงเงียบไปนาน “ฝันคุณเป็นยังไงบ้าง”
วินัยถอนหายใจ “มันยากกว่าที่คิด แต่ก็ยังพยายามอยู่ คุณล่ะ…”
“ก็ยังกลัวอยู่ แต่ฟ้าก็ยังไม่ถอดใจ” เสียงเธอสั่น ๆ วินัยอยากจะกอดเธอ แต่ระยะทางนั้นเป็นกำแพงเงียบ ๆ
เช้าวันหนึ่ง สร้อยฟ้าได้รับจดหมายจากสำนักพิมพ์ แจ้งว่าต้นฉบับของเธอได้รับเลือกตีพิมพ์ เธอไม่รู้จะโทรบอกใครดี นั่งเงียบไปนานจนตั้งใจส่งข้อความหา วินัยว่าเธอได้ตีพิมพ์แล้ว มันคือความภูมิใจที่เหน็บหนาว
วินัยอ่านข้อความแล้วยิ้มกว้าง ไม่เคยเห็นอะไรทำให้เขามีความสุขเท่านี้ เขาพิมพ์ตอบ “ดีใจด้วยจริงๆ ฟ้า แสดงว่าคุณชนะเดิมพันแล้วนะ”
แต่หลังจากนั้น การติดต่อเริ่มห่างกันมากขึ้น งานและชีวิตแต่ละคนกดดัน ทั้งสองต่างยุ่งกับฝันของตัวเองมากขึ้น บางทีแชตหลายวันกว่าจะตอบ สายโทรศัพท์ไม่ทันรับบ่อยขึ้น ความเหงาและความกลัวในใจวินัยเริ่มเติบโต เขาถามตัวเองว่าสิ่งที่มีอยู่เป็นความผูกพันหรือแค่ความทรงจำดี ๆ
ช่วงฤดูใบไม้ผลิ วินัยกลับมาเมืองไทยชั่วคราวเพื่องานวิจัย เขาตั้งใจจะไปหาสร้อยฟ้า แต่เมื่อติดต่อกลับ กลับพบว่าเธองานยุ่งกับรอบเซ็นหนังสือและกิจกรรมต่าง ๆ เขารู้สึกแปลกแยกในเมืองเก่าของตัวเอง
เย็นวันหนึ่ง เขาเดินเล่นริมทางเท้าย่านที่สองคนเคยเดินด้วยกัน มองร้านหนังสือเดิมที่เปลี่ยนเป็นร้านกาแฟ น้ำฝนโปรยลงมาเหมือนวันแรกที่เจอ เงียบเหงาและขัดแย้งในหัวใจตนเอง
สุดท้าย เขาตัดสินใจโทรศัพท์หาเธอ “ฟ้า… ผมกลับมาแล้ว อยากเจอ อยากเล่าเรื่องหลาย ๆ อย่างให้ฟัง”
ปลายสายเงียบนาน ก่อนจะตอบเสียงเบา “ขอโทษนะคะ วุ่นจริง ๆ ขอเวลาอีกหน่อยนะ”
วินัยใจหาย ทำได้แค่ส่งข้อความ “ไม่เป็นไร แล้วไว้เจอกันนะ”
คืนหนึ่งระหว่างฝนตกหนัก วินัยนั่งคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา เขาย้อนอ่านแชตเก่า ยิ้มเศร้าให้กับความทรงจำ มันไม่ง่ายเลยที่จะรักษาอะไรไว้ตลอดเวลา
จนวันที่วินัยต้องบินกลับอังกฤษอีกครั้ง เขาทิ้งข้อความสุดท้ายถึงเธอว่า “ขอโทษนะ ฟ้า ผมคงไม่ได้รอเหมือนเดิมอีกแล้ว ดูแลตัวเองนะ”
เวลาผ่านไป สร้อยฟ้านั่งอ่านข้อความนั้นในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง น้ำตาคลอ เธอพยายามกดโทรกลับแต่ลังเล ประโยคคาอยู่ในใจมากมายแต่พูดไม่ออก
เธอย้อนนึกถึงวันที่เจอกันครั้งแรก วันที่กลัว วันที่หัวเราะ วันที่เป็นเพื่อน วันที่เกือบได้พูดทุกอย่าง แต่ทุกอย่างกลายเป็นความเงียบ
หลายเดือนผ่านไป ทั้งคู่ต่างใช้ชีวิตบนเส้นทางของตัวเอง วันหนึ่งในงานเปิดตัวนิยายของสร้อยฟ้า วินัยบินกลับมาเซอร์ไพรส์ เขาเดินเข้ามาช้า ๆ ระหว่างที่ทุกคนวุ่นวาย สร้อยฟ้ามองเห็นเขาในฝูงชน น้ำเสียงขาดหาย เธอยืนนิ่งอยู่นาน
วินัยเดินเข้าไปอย่างชัดเจนกว่าเดิม “ฝันของคุณสำเร็จแล้ว ผมดีใจกับคุณจริง ๆ”
เงียบชั่วขณะหนึ่ง สร้อยฟ้ายิ้มออกมา น้ำตาซึม เธอเอื้อมมือแตะเบา ๆ ที่แขนเขา “แล้วฝันคุณล่ะ?”
“ผมยังอยู่บนเส้นทางนั้น…แต่ตอนนี้ผมคิดว่าความกล้าสำคัญกว่าฝัน ฝันที่ดีคือฝันที่เราไม่ต้องเดินคนเดียว”
สายตาทั้งคู่สบกัน นิ่งนานเป็นพิเศษ รายละเอียดของบทสนทนายังลอยฟุ้งในอากาศ
“เรายังมีเวลาสำหรับกันอยู่ไหม” วินัยเอ่ยขึ้นด้วยเสียงพร่า ๆ
สร้อยฟ้ายิ้มและน้ำตาก็ไหล “ถ้าคุณยังอยากเริ่มใหม่กับฟ้า…”
ชายหนุ่มนิ่งชั่วครู่ แล้วพยักหน้าเบา ๆ ทั้งสองยืนหัวเราะในน้ำตา ท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มโปรยลงมาตามฤดูกาล ความกล้า ความเติบโต และหัวใจที่ยังอยู่ใกล้กันแม้จะผ่านระยะห่างมาแสนไกล
