เสียงฟ้าร้องทะลุหน้าต่างกระจกบานใหญ่ สายฝนตกกระหน่ำกรุงอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด ข้าวฟ่างยืนพิงผนังกระจก ตาจับจ้องหยดน้ำที่เกาะบนต้นไม้ริมรั้วออฟฟิศ เธอกำลังกัดริมฝีปากล่าง ถอนหายใจเงียบ ๆ ก่อนสะดุ้งเมื่อเสียงโทรศัพท์ปลุกจากภวังค์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ข้าวฟ่าง อยู่ไหน ถึงเวลานัดประชุมแล้วนะ!” เสียงดุกึ่งห้วนของติณห์ดังผ่านปลายสาย
“กำลังไปค่ะ” เธอพึมพำแทบไม่ได้ยิน รีบคว้าสมุดบันทึกและวิ่งฝ่าสายฝนบาง ๆ ขึ้นไปยังห้องประชุมชั้นสาม
ติณห์ นั่งตัวตรง เม้มปากแน่น คิ้วขมวดมองนาฬิกาข้อมือโต๊ะด้านหน้าเต็มไปด้วยเอกสารโปรเจกต์ เขาไม่ชอบเวลาถูกขัดจังหวะ ไม่ชอบสายฝน ไม่ชอบเสียงฝีเท้าล่าช้าของคนที่เขาต้องพึ่งพา
ข้าวฟ่างผลักประตูเข้าไปอย่างลังเล หายใจหอบเพราะวิ่งขึ้นบันได “ขอโทษค่ะ รถติด บวกกับฝน…” เสียงเธอเบาลงเมื่อสบสายตาคมกริบของติณห์
“มันคือหน้าที่ของคุณไม่ใช่เหรอครับ? ฝนตกก็ต้องเผื่อเวลา ผมไม่ต้องการข้อแก้ตัว” ติณห์กล่าวโดยไม่เงยหน้าจากกระดาษ ริมฝีปากเม้มสนิท
“ค่ะ…” ข้าวฟ่างก้มหน้าไปนั่งตรงมุมโต๊ะ จดบันทึกเสียงประชุมอย่างเงียบ ๆ
ช่วงเวลาแรกของการทำงานร่วมกันเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบ แม้จะมีเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ แต่บรรยากาศเหมือนมีเงาหนักทับลงบนความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอ
“ผมต้องการวางแผนทั้งหมดในคืนนี้ ขอข้อมูลจากคุณก่อนสี่ทุ่มนะ” ติณห์พูดขณะเก็บของ ข้าวฟ่างพยักหน้าโดยไม่เถียง
เย็นนั้น ข้าวฟ่างนั่งอยู่คนเดียวในร้านกาแฟแสงจ้า คำพูดของติณห์ยังวนเวียนในหัว เธอถอนหายใจ คิดถึงเวลาที่เธอเคยกล้าแสดงความคิดเห็น แต่ทุกครั้งกลับกลายเป็นทะเลาะกัน เธอรู้สึกเหมือนแค่ใส่หน้ากากคนตั้งใจดีที่ไม่เคยดีพอสักครั้ง
ติณห์เองมองเอกสารในห้อง เงียบขรึม เขานั่งคนเดียวบนโซฟาหนังเก่า ๆ ในน้ำตาเงียบที่ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว รู้สึกถึงแรงกดดันจากครอบครัวและอดีตที่ยังกัดกินใจ—ความผิดพลาดครั้งก่อนที่เขาไม่เคยให้อภัยตัวเอง
วันถัดมาพวกเขาต้องออกไปเก็บข้อมูลวางโปรเจกต์นอกสถานที่ ฝนยังคงตก ติณห์เอ่ยเสียงเรียบ “มีร่มไหม?” ข้าวฟ่างส่ายหน้า มุมปากยกยิ้มบางเบา “เอามาครับ” เขายื่นร่มสีดำให้เธอโดยไม่สบตา
ระหว่างทางในรถคันเก่าๆ มีเพียงเสียงน้ำฝนตกกระทบรถกับบทเพลงเบา ๆ จากวิทยุ ติณห์ชะเง้อมองข้าวฟ่างเป็นระยะ เธอหลุบตา เอ่ยแผ่ว “คุณเคยกลัวอะไรบ้างไหมคะ?”
ติณห์ชะงัก เขินอยู่พัก “ทุกคนก็มี…แต่คนบางคนเลือกซ่อนไว้ให้มิดชิดกว่า” เงียบไปอีกครู่จึงพูดต่อ “ผมกลัวเสียคนสำคัญเหมือนเมื่อก่อน”
ข้าวฟ่างเงียบ รู้สึกถึงอะไรบางอย่างในน้ำเสียงนั้น เธอรู้ว่ากำลังเดินเข้าใกล้อาณาเขตลับของเขา แต่เธอไม่ผลักดัน
หลังงานจบ ทั้งสองแวะร้านอาหารข้างทางเล็ก ๆ ด้วยความจำเป็น เพราะฝนยังแรง สองคนจ้องอาหารตรงหน้ากันเงียบ ๆ จนข้าวฟ่างหัวเราะเบา ๆ “หน้าแบบนี้ เดาว่าไม่ชอบฉู่ฉี่ใช่ไหมคะ?”
“ผมกินได้…แต่ไม่โปรด” ติณห์ตอบ สีหน้าเปลี่ยนเป็นผ่อนคลายเล็กน้อย เสียงหัวเราะของเธอช่วยละลายน้ำแข็งระหว่างพวกเขา
คืนนั้นข้าวฟ่างกลับถึงห้อง เธอก้มมองข้อความจากแม่ที่ถามเสมอ “สู้ไหวไหม?” เธอไม่เคยกล้าบอกที่บ้านว่าทำผิดพลาด โดนตำหนิเหมือนเมื่อก่อน เธอเลือกแต่จะแสร้งว่าทุกอย่างไปได้สวย ขณะที่ในหัวใจนั้นเต็มไปด้วยน้ำหนักของความกดดัน
วันต่อมา ข้าวฟ่างและติณห์ต้องต่อรองกับลูกค้าสำคัญของโปรเจกต์ การโต้แย้งเกิดขึ้นเมื่อไอเดียของทั้งคู่สวนทางกัน เธอเสนอแนวทางที่ดูใหม่แต่เสี่ยง ขณะที่ติณห์ต้องการความปลอดภัยแบบเดิม
“ข้าวฟ่าง คุณคิดว่าตัวเองกล้ารับผิดชอบพอมั้ยถ้ามันพัง?” ติณห์ถาม จ้องตา
ข้าวฟ่างกัดริมฝีปาก “หนูไม่กล้าการันตี แต่…ถ้าไม่ลอง ก็ไม่มีวันรู้ ว่าเราไปได้ไกลแค่ไหน”
ติณห์นิ่ง “คุณพูดเหมือนเคยผิดพลาดมาแล้ว”
“คนที่ไม่เคยผิด คงมีแต่พระเจ้า” ข้าวฟ่างยิ้มจาง ๆ ก่อนจะหลีกสายตา
ช่วงเวลาหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ทั้งสองคนถูกบีบด้วยแรงกดดันจากงานและความคาดหวังรอบด้าน กลายเป็นเพื่อนคู่กัดที่ไม่รู้ตัวว่าอีกฝ่ายเริ่มกลายเป็นส่วนสำคัญไปแล้ว
คืนหนึ่ง ข้าวฟ่างมานั่งรอเปลี่ยนไฟล์งานที่ออฟฟิศดึก ติณห์เดินเข้ามา หย่อนกาแฟกระป๋องให้ “ดื่มซะ เดี๋ยวไม่ได้นอน”
เธอรับไว้ มองเขานิ่ง ราวกับอยากถามอะไรสักอย่างแต่เลือกจะเก็บคำเงียบนั้นไว้ “ทำไมถึงเลือกอยู่คนเดียวบ่อยล่ะคะ?”
ติณห์ถอนหายใจ “คนเราสบายกว่าถ้าไม่มีใครคาดหวังจากเรา”
ข้าวฟ่างเงียบ นั่งอยู่นานก่อนหัวเราะแผ่ว “บางทีก็อิจฉาคนไม่ถูกคาดหวังนะคะ”
สายวันต่อมา ข่าวลือในออฟฟิศว่าโปรเจกต์ของติณห์มีปัญหาด้านงบถึงหูผู้บริหาร ติณห์ยืนอึ้งเมื่อถูกเรียกไปปรึกษา ข้าวฟ่างเดินเข้ามานั่งเงียบข้างเขา “จะให้ช่วยอะไรไหม?”
“อย่าเพิ่งยุ่งดีกว่า” เขาตอบสั้น ๆ แบบไม่มีแรง
ข้าวฟ่างลังเล พยักหน้า เธออยากช่วยแต่ไม่อยากล้ำเส้น เธอได้แต่เดินออกมา ในใจเจ็บจี้ดกับคำพูดของเขา
อาทิตย์นั้นพวกเขาแทบไม่ได้คุยกัน ติดงานและความเครียดกัดกินใจ ติณห์หลบหน้าใคร ๆ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือข้าวฟ่าง เธอรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นแค่เสียงรบกวน
คืนหนึ่ง ฝนตกหนัก ติณห์นั่งอยู่ที่ใต้ตึกออฟฟิศ น้ำตาซึมเมื่อได้รับอีเมล์จากพ่อ “เราก็แค่หวังว่าลูกจะไม่ทำให้ผิดหวังอีก” คำว่า “อีก” ทำให้แผลเก่ายิ่งลึก
ข้าวฟ่างเดินผ่านมา เห็นเขานั่งจมกับเงา เลือกจะนั่งลงข้าง ๆ เธอไม่ได้พูดอะไร แค่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้
“คุณรู้ไหม…ผมกลัวอะไรมากที่สุด” ติณห์พึมพำ
ข้าวฟ่างเงียบ รอเขาพูดต่อ
“ผมกลัวว่าผมจะทำลายทุกอย่างที่เข้าใกล้…รวมถึงคุณ”
ข้าวฟ่างเม้มปากแน่น “เราไม่มีใครทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบได้หรอกค่ะ” เธอยิ้มบาง ๆ “หนูเองก็เคยพลาด…จริง ๆ แล้ว ตอนนี้ก็กลัว กลัวจะทำให้ใครผิดหวังอีกเหมือนกัน”
เขาทำท่าจะพูดแต่หยุดไว้ นิ่ง…ในความเงียบนั้นมีเสียงฝนและความหมายที่ไม่มีใครอธิบายได้
วันต่อมาความเข้าใจผิดเกิดขึ้นในที่ประชุม ข้าวฟ่างถูกโยงว่าเป็นคนปล่อยเอกสารผิด ติณห์นิ่ง ไม่เข้าข้างใคร เธอเสียใจจนทนไม่ไหว ขอออกไปสูดอากาศ
ติณห์มองตามเงียบ ๆ ไม่รู้ทำไมใจถึงปวดวาบ เขาคิดว่าควรถาม ควรพูดหรือไม่ แต่ก็เลือกจะนิ่ง
ช่วงนั้นความห่างเริ่มก่อตัว ข้าวฟ่างหลีกเลี่ยงไม่คุยหรือลงชื่อในโปรเจกต์หลัก เธอกลัวจะเป็นภาระ ติณห์เองก็ให้ความสำคัญกับงานมากกว่าความรู้สึกตัวเอง
วันหนึ่งเมื่อโปรเจกต์ต้องแตกกลุ่มกันทำ ข้าวฟ่างและติณห์ต้องห่างกันจริง ๆ งานหนักและความเงียบทำให้ทั้งสองต่างคนต่างพลาดโอกาสที่จะรักษาความสัมพันธ์ไว้
ในคืนที่รายงานวันสุดท้ายตกถึงมือผู้บริหาร ข้าวฟ่างเดินไปส่งเอกสารในขณะที่ฝนตกหนัก น้ำตาของเธอผสมกับหยาดฝนบนใบหน้าจนแยกไม่ออก เธอหยุดที่หน้าประตู มองย้อนกลับไป เห็นแสงไฟจากห้องของติณห์แต่งานยุ่งขนาดนั้น… คำตอบเดียวคือเธอหมดความสำคัญแล้ว
สามวันผ่านไป ติณห์ได้รับอีเมล์แจ้งว่าข้าวฟ่างขอเปลี่ยนกลุ่มถาวร เขานิ่งงัน สูญเสียคำพูด รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่หล่นหายไป สุดท้ายเขาเอื้อมมือคว้าสัมผัสอากาศว่างเปล่า สุ้มเสียงที่เงียบเกินไปของข้าวฟ่างทำให้ตระหนักว่าเธอเคยเติมเต็มบางอย่างที่เขาคิดว่าไม่ต้องการ
คืนเดียวกัน เขาออกไปเดินท่ามกลางสายฝน เงยหน้ามองฟ้า พลางคิดถึงภาพที่ข้าวฟ่างเคยยื่นร่มให้ แม้ตอนนั้นจะปฏิเสธอย่างกระด้าง…เขาเดินเข้าไปในร้านกาแฟที่เคยนั่งด้วยกัน โต๊ะเดิมว่างเปล่า เหลือเพียงแก้วกาแฟที่ยังมีรอยลิปสติกจาง ๆ เธอทิ้งไว้
คืนวันหนึ่ง เสียงมือถือดังขึ้น
“สวัสดีค่ะ…” เสียงข้าวฟ่างแผ่วเบาอย่างห่างเหิน
ติณห์นิ่งอึ้ง “คุณโอเคไหม” เขาถามในที่สุด
“ก็…ดีค่ะ” เธอลังเล เงียบ ก่อนเอ่ยต่อ “ขอบคุณที่เคยช่วย…แต่หนูคงไม่เหมาะกับที่นี่”
ติณห์กดความกลัวไว้ “ผมเองก็ทำผิด หลายอย่าง ไม่ใช่แค่ในงานนี้…รวมถึงคุณด้วย ผม…ขอโทษ”
สายนั้นเงียบยาว ข้าวฟ่างไม่ได้พูดอะไร มีเพียงเสียงฝนตกผ่านหน้าต่างที่ดังอบอุ่นขึ้นมาแทน
วันรับโปรเจกต์สำเร็จ ติณห์พูดต่อหน้าเพื่อนร่วมงานว่า “ข้าวฟ่างควรได้รับเครดิตเท่ากัน งานนี้เกิดขึ้นไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ”
วันนั้นข้าวฟ่างเดินผ่านหน้าห้องประชุม เธอหยุดฟัง เธอยิ้มบาง ๆ ส่วนติณห์เห็นร่มสีดำบนโต๊ะ เขายิ้ม ทบทวนถึงข้าวฟ่างและตัวเองในวันแรก
วันหนึ่ง สายฝนตกหนักกว่าทุกวัน ข้าวฟ่างยืนรอรถเมล์ ติณห์ถือร่มวิ่งฝ่าฝนมายืนข้าง ๆ
“ขอเดินไปด้วยได้ไหม” ติณห์พูดแผ่ว แต่เสียงแฝงแรงกว่าที่เคย
ข้าวฟ่างก้มหน้า ฝืนยิ้ม “สายฝนมันเย็นนะคะ”
“ถ้าคุณอยู่ด้วย…มันน่าจะอุ่นขึ้น” ติณห์มองเธอเต็มดวงตา
ข้าวฟ่างหัวเราะแผ่ว เงียบไปนาน ก่อนเอ่ยเบา ๆ “ลองดูก็ได้ค่ะ…”
ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน ใต้ร่มเดียวกันเป็นครั้งแรก แม้ยังไม่แน่ใจในปลายทาง แต่ก็พร้อมให้อภัยตัวเองและกันและกัน เม็ดฝนยังโปรยละอองเย็นลงบนกลุ่มผมของข้าวฟ่างอีกครั้ง ในขณะที่เสียงหัวใจของติณห์ดังกลบเสียงฝน พวกเขายังคงยืนสบตากันท่ามกลางนิยามใหม่ของคำว่าความรักที่ไม่สมบูรณ์แบบ แต่จริงใจ
