เสียงโทรศัพท์สั่นสะเทือนบนโต๊ะเรียน ฟ้าใสก้มหน้ามองจออย่างลังเล ข้อความจากแม่ถามว่าจะกลับบ้านไหมในสัปดาห์นี้ เธอถอนหายใจ กดปิดการแจ้งเตือน ก่อนเงยหน้ากลับไปที่กระดาน สายตาแล่นไปยังร่างสูงที่นั่งอยู่ท้ายห้อง นที—เจ้าของสายตาเย็นชา แววตาตัดสินที่เธอจำได้ดีตั้งแต่วันแรกที่เริ่มโปรเจกต์กลุ่ม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นี่ ฟ้าใส เธอตกลงกับหัวข้อสัมภาษณ์หรือยัง?” มิ้นท์ เพื่อนที่นั่งข้างกระซิบถามอย่างใจจดใจจ่อ ฟ้าใสยิ้มจาง ๆ ส่ายหน้า
“ยัง… นทียังไม่ตอบอะไรเลย แล้วเธอล่ะ?”
“โปรเจกต์กลุ่มสองปีแล้ว ยังต้องมาเสี่ยงดวงกับเขาอีก” มิ้นท์กลอกตา ฟ้าใสหัวเราะบาง ๆ ก่อนเงียบลง เธอมองนทีอีกครั้ง—เขายังนิ่งเฉย ไม่แม้แต่จะชำเลืองมองทางนี้
เสียงอาจารย์พูดจบ ห้องเรียนเริ่มบางตา ฟ้าใสรวบข้าวของเดินออก—แต่ถูกเรียกไว้โดยเสียงทุ้มต่ำของนที “ฟ้าใส รอเดี๋ยว” เธอหยุด หันไปหาเขาด้วยความระแวง
“ฉันคิดว่าหัวข้อที่เธอเสนอ พอใช้ได้ แต่ยังขาดอะไรบางอย่าง” เขาหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมาเปิดตรงหน้าเธอ นิ้วมือชี้รูปแผนผังหัวข้อ
ฟ้าใสเบือนหน้าหนีเล็กน้อย “ก็ได้ ถ้าไม่ชอบก็เสนอใหม่มาเลย จะให้แก้ตรงไหน?”
“ไม่ใช่ไม่ชอบ ฉันแค่อยากให้เพิ่มประเด็นเรื่องผลกระทบต่อชีวิตคนทำข่าวมากขึ้น โดยเฉพาะเรื่องความผิดพลาด” สายตาเขาสะท้อนอะไรบางอย่าง เธอหลบตา
“โอเค ไว้ฉันจะลองเขียนใหม่ คืนนี้คุยกันในกลุ่มไลน์นะ” เธอรีบเดินออกไป ทิ้งนทีไว้ข้างหลัง
ค่ำวันเดียวกัน ฟ้าใสหยิบสมุดบันทึกขึ้นมานั่งริมหน้าต่าง ในห้องเช่าริมสวน ม่านบางปลิวไหวตามลม เธอเริ่มเขียนหัวข้อใหม่ แต่ใจกลับล่องลอยไปกับความคิดที่ค้างคา อดีตที่คอยตามหลอกเมื่อคิดถึงคำว่า “ความผิดพลาด”
“เหลืออะไรเหรอ?” มิ้นท์เดินเข้ามาในห้อง “จะไปกินข้าวด้วยไหม?”
“ขอเวลาหน่อย พรุ่งนี้ต้องส่งแบบแผนให้อาจารย์” ฟ้าใสฝืนยิ้ม มิ้นท์มองเธออย่างไม่แน่ใจ “เธอโอเคไหม? เห็นช่วงนี้เหมือนเครียด ๆ”
ฟ้าใสหลบตา “ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่… กลัวทำพลาดเหมือนปีที่แล้ว” มิ้นท์หยุดไม่ถามต่อ กอดเบา ๆ ก่อนเดินออก เงียบสงัดเหลือแต่เสียงจิ้งหรีด
อีกฟากหนึ่ง นทีนั่งอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ ของตน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แม่ส่งข้อความมา “กำลังทำอะไรลูก?” นทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ “ทำโปรเจกต์กับเพื่อนอยู่ครับ” เขามองจอเงียบ ๆ เมื่อนึกถึงใบสมัครทุนการศึกษาต่างประเทศที่ยังวางอยู่ข้างโต๊ะ ครอบครัวหวังไว้มากกว่าใครว่าเขาจะเดินตามฝัน แต่เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังหนีบางสิ่ง
วันต่อมาในห้องสมุด ฟ้าใสนั่งหน้าโน้ตบุ๊กจ้องหน้าจอ เวลาล่วงเลยหัวค่ำแล้ว นทีเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม วางสมุดเล่มหนึ่งลง
“นี่… ขอโทษเรื่องเมื่อวานนะ อาจพูดแรงไปหน่อย” เขาก้มหน้าเสียงเบา
ฟ้าใสมองเขาเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือแตะสมุด “ไม่เป็นไร ฉันแค่… ไม่อยากให้งานเสียเพราะตัวเอง”
นทีเงียบไปพักหนึ่ง “บางทีคนเราก็ผิดพลาดได้… ฉันเองก็…” เขาชะงัก สายตาคล้ายเก็บงำบางอย่างไว้
“งั้นเราช่วยกันเถอะเนอะ” ฟ้าใสพยักหน้าเล็ก ๆ ความเงียบปกคลุม แต่ช่วงสั้น ๆ นั้นกลับอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด
เสียงรถเมล์ดังสนั่นข้างถนน ฟ้าใสกับนทียืนใต้ร่มเดียวกันหลังออกจากห้องสมุด ฝนโปรยปรายเปียกไหลลงรอบข้าง ฟ้าใสมองถนนด้วยความกังวล
“เดี๋ยวฉันจะรอรถกับเธอ” นทีว่า มองเธอผ่านม่านฝน
“ไม่ต้องก็ได้—”
“เชื่อฉันเถอะ ที่บ้านฉันโทรตามหลายรอบแล้ว” เขายิ้มบาง ๆ พลางกระชับร่มในมือ
ฟ้าใสดูเก้อ ๆ แต่ก็ยืนเงียบ ๆ ข้างเขา สายฝนกลบความอึดอัด ทั้งสองต่างไม่เอื้อนเอ่ยอะไรเพิ่ม แต่ต่างรับรู้ถึงระยะห่างและความใกล้ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
โปรเจกต์คืบหน้าไปทีละน้อย ในห้องเรียน ฟ้าใสกับนทีเริ่มแลกเปลี่ยนความคิดเห็นบ่อยขึ้น เธอสังเกตว่าเขาไม่เหมือนวันแรก ๆ สีหน้าแววตาอ่อนโยนขึ้น แต่อะไรบางอย่างในแววตานั้น ยังเหมือนมีเส้นแบ่งบาง ๆ ที่เธอไม่กล้าก้าวข้าม
ในช่วงหนึ่งของงานกลุ่ม นทีต้องเป็นคนสัมภาษณ์บุคคลสำคัญ ฟ้าใสอาสาจัดคิว เธอพยายามช่วยเหลือเต็มที่ แม้ในใจยังมีความไม่มั่นใจเสมอ
“เธอนี่มันใจดีจังเลยฟ้าใส” มิ้นท์พูดขึ้นหลังวันประชุมกลุ่มผ่านไป “แต่ฉันรู้ว่าเธอฝืนยิ้มเก่ง เธอไม่ต้องแกร่งตลอดหรอกนะ”
ฟ้าใสถอนหายใจ “ฉันไม่อยากให้คนอื่นผิดหวัง… โดยเฉพาะคนที่เคยไว้ใจแล้วโดนหักหลัง” หัวใจเธอสั่นไหวขณะสบตาเพื่อน
วันหนึ่งหลังเลิกเรียน ฟ้าใสพบนทีกำลังยืนคุยกับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่ง เธอได้ยินจากไกล ๆ ว่าเขาอาจจะได้ทุนไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ใจเธอกระตุกอย่างฉับพลัน ก่อนรีบเดินผ่าน เหมือนไม่เห็นอะไร
ในวันประชุมกลุ่มครั้งสำคัญ ฟ้าใสจึงลนลานอย่างผิดปกติ เมื่อทิ้งปากกาตกลงพื้น นทีหยิบขึ้นให้อย่างเงียบ ๆ
“ฟ้าใส เธอ… โอเคไหม?” นทีเว้นจังหวะ “ถ้ามีอะไร ฉันพร้อมรับฟังนะ”
ฟ้าใสเงียบ กลั้นน้ำตา “ถ้าฉันพูดความจริงไป… เธอจะยังไว้ใจฉันไหม”
“…ฉันเองก็มีเรื่องที่ไม่ได้บอกใครเหมือนกัน” นทีตอบ สีหน้าจริงจัง “บางอย่างไม่ได้ผิดที่เราคิดไปเองตลอดหรอก”
โปรเจกต์ใกล้เข้าช่วงนำเสนอ ฟ้าใสตื่นเต้นและเครียดมากจนนอนไม่หลับ แม้นทีจะคอยอยู่ข้าง ๆ คอยทบทวนสคริปต์และซ้อมนำเสนอให้ แต่ความกังวลในใจกลับไม่จางหาย
“ฟ้าใส เธอกลัวอะไรนักหนา?” นทีถามอย่างอ่อนโยนคืนหนึ่ง
“ฉันกลัวว่าถ้าอีกครั้งมันผิดพลาด… ฉันอาจจะโดนทิ้ง เหมือนตอนนั้นอีก” เสียงเธอสั่น
นทีนิ่ง “ปีที่แล้ว… เรื่องเพื่อนในกลุ่ม… ใช่ไหม”
ฟ้าใสพยักหน้า น้ำตาคลอ “ทุกคนโทษฉันหมด ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดฉัน”
นทีแตะไหล่เธอเบา ๆ “คนเราทำผิดได้ รู้ไหมว่าตอน ม.ปลาย ฉันเคยกลัวความล้มเหลวจนไม่กล้าส่งโปรเจกต์สุดท้าย ดร็อปเรียนหนึ่งเทอม… ครอบครัวก็ผิดหวังเหมือนกัน”
ฟ้าใสมองเขา “เธอ… ก็เข้าใจฉันสินะ”
“เข้าใจ และพร้อมให้อภัยตัวเองแล้วหรือยัง?” นทีพูดเสียงแผ่ว
คำถามนั้นติดค้างอยู่ในใจถึงเช้าวันนำเสนอ ฟ้าใสจับโพยจนเหงื่อออกระหว่างรอเข้าไปหน้าห้อง นทีมองสบตาเธอ ส่งยิ้มเชิงให้กำลังใจ
ช่วงนำเสนอผ่านไปอย่างตึงเครียด มีจังหวะที่ฟ้าใสเกือบพูดผิด แต่นทีแทรกเสริมให้จนจบ โดยไม่มีใครรู้ว่าหัวใจทั้งสองเต้นระรัวเพียงใด
ขณะออกจากห้องประชุม ฟ้าใสถอนหายใจแรง นทีเดินตามออกมา มองเธอยิ้มเศร้า ๆ
“เธอทำได้ดีแล้ว… แต่ฟ้าใส ฉันต้องถามจริงจังนะ”
ฟ้าใสหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้า “เรื่องอะไร?”
“ถ้าฉันได้ทุนไปญี่ปุ่น เราจะยังเป็นเพื่อนกันแบบนี้ไหม” เสียงเขาสั่นเล็กน้อย
ฟ้าใสเงียบ ตาคลอ “แล้วถ้าฉันบอกว่าฉันไม่อยากเสียเธอไปล่ะ?”
นทีชะงัก จ้องหน้าเธอ “เรา… ต่างกลัวเสียกันทั้งคู่ใช่ไหม?”
“อืม…ฉันไม่เคยกล้าพูดออกไป” ฟ้าใสกัดริมฝีปาก “ฉันกลัวว่าเธออาจจะเปลี่ยนใจลืมฉัน”
“มันก็มีสิทธิ์เกิดขึ้น แต่…ฉันเลือกที่จะยังคิดถึงเธอ”
ช่วงเวลานั้นไม่มีคำพูด ระหว่างคนสองคนที่ต่างกลัวจะสูญเสียอีกฝ่ายไป ฟ้าใสเอื้อมมือสัมผัสมือเขาบางเบา เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ซ่อนความรู้สึกอีกต่อไป
เวลาผ่านไปหลังจบนำเสนอแบบที่หวังไว้ นทีได้รับทุนไปเรียนญี่ปุ่นตามฝัน ฟ้าใสซื้อตั๋วเครื่องบินใบแรกในชีวิตเพื่อไปส่งเขาที่สนามบิน วันที่ปลีกวิเวกตกกระทบใจทั้งคู่
ที่สนามบิน เสียงผู้คนจอแจ นทีวางกระเป๋าเดินทางลงตรงหน้าเธอ
“ฉันยังไม่ได้พูดทุกอย่างที่อยากพูด…” เขาหยุด สูดลมหายใจลึก “ขอบคุณที่ให้อภัย ฉันเองก็ให้อภัยตัวเองเพราะเธอ”
ฟ้าใสหลบสายตา น้ำใสปริ่มริมขอบตา
“ขอบคุณที่กล้าบอกความจริงกับฉัน… ถึงมันจะยากก็ตาม”
“จะยังคิดถึงฉันบ้างไหม ถ้าวันหนึ่ง…”
“ทุกวัน—ไม่มีวันลืม” ฟ้าใสตอบโดยไม่ลังเล
สายตาทั้งสองสบกันในอ้อมแขนอำลา ไม่มีจูบ ไม่มีคำสัญญาตลอดชีพ เหลือเพียงหัวใจที่เติบโตขึ้น พร้อมเผชิญอนาคต ไม่ว่าความสัมพันธ์จะต้องห่างกันไปหรือจะกลับมาพบกันอีกครั้งหนึ่ง
