คืนวันศุกร์ หอพักชาย 402 มืดทึบมีแต่เสียงพัดลมที่กำลังจะสิ้นใจท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว ไฟลานหอติดๆดับๆเหมือนบอกใบ้นัยยะบางอย่างพร้อมเสียงยุงที่ร้องฮัมเบาๆราวกับซาวด์ประกอบละครชีวิต น็อต หนุ่มวิศวะปีสาม ผู้คิดว่าตัวเองคือผู้นำแห่งหอนี้ กำลังนั่งแกะคอมพ์พร้อมบ่นเสียงดัง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ถ้ามีใครอีกคนเอาปลากระป๋องมากินในหอ ฉันจะย้ายออกไปอยู่กับนกพิราบบนดาดฟ้าให้มันรู้แล้วรู้รอด!”
“เอาน่า มันอาจไม่ใช่ปลากระป๋องก็ได้ กลิ่นออกจะซับซ้อน” เค ‘เด็กกิจกรรมสายพูดเก่ง’ จิ้มโยเกิร์ตขณะจับตามองน็อต สายตาประเมินเหมือนนักสืบมือสมัครเล่น
เป้ เพื่อนซี้อีกคน ที่มั่นใจในเซนส์การดมกลิ่นของตัวเองอย่างผิดๆ กระซิบ “เชื่อเถอะ ปลาร้าแน่ๆฉันเคยเจอตอนเที่ยวชัยภูมิ กลิ่นแบบนี้แหละ!”
เสียงกลิ่นอะไรบางอย่างโผล่ออกมาอีกระลอก ทั้งสามคนรีบถลันไปตรวจตราห้องทั้งชั้นอย่างเงียบๆ น็อตถือไฟฉาย เคถือถุงมือ เป้ถือคีมจับปูแต่คิดว่าเป็นคีมปลาดุก (ปนเป)
พวกเขาส่องสำรวจใต้ตู้ ใต้เตียง ถุงขยะ ตะแกรงระบาย แต่ไม่พบเจออะไร ที่สำคัญ กลิ่นนั้นกลับยิ่งแผ่กระจาย พวกเขาเริ่มถกเถียงกันว่าควรตัดท่อน้ำทิ้งดูไหม หรือโทรแจ้ง รปภ.ให้มา“บุกตรวจ”ดี
คำพูดของเป้ว่า “ขืนเรียกรปภ. เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ โป๊ะแตกกันหมด” ทำให้ทั้งห้องเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะแตกออกเป็นเสียงหัวเราะขันแข่งที่ประชันกันเสียงดัง แขกไม่ได้รับเชิญกลับกลายเป็นกลิ่นอันน่ากลัว
เมื่อไฟหอติดขึ้นด้วยความบังเอิญและกลิ่นเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาสืบเบื้องหลังของ “ปลาร้าปริศนา” คนใหม่ของหอ แต่ไม่เคยมีใครยอมรับว่าตัวเองนำเข้ามาเลยสักคน
เช้าวันต่อมา พวกเขาวางแผน ‘ล่อปลา’ ด้วยยาดม เปิดเพลงลูกทุ่งเสียงดัง เผื่อเจ้าของตัวจริงจะเผยตัวแต่ทุกคนยังคงปากแข็ง เป้พยายามหยอดคำถามแปลก ๆ ใส่ทุกคนในหอ “นายคิดว่าปลาร้ามีจิตใจไหม” “ถ้านายเป็นปลาร้า นายจะซ่อนตัวที่ไหน” ผลคือได้สายตาขวางกับเสียงฮาตามเคย
ระหว่างที่ทุกคนวุ่นตามหาความจริง จู่ๆ คุณตุ๊ก แม่บ้านจอมซุ่มซ่าม ก็โผล่มาพร้อมไม้ถูพื้นและเสียงตื่นเต้น “พวกเธอรู้มั้ย เมื่อคืนฉันฝันเห็นคนใส่หมวกเดินกลางดึก แวะมาทิ้งอะไรไว้ตรงบันได…” กลุ่มเพื่อนรีบรับลูกทันที
“เฮ้ย! หรือเป็นเรื่องอาถรรพ์ของปลาร้าปริศนา?” เค ทำเสียงกระซิบจริงจัง พยายามปั้นหน้าเคร่ง แต่น็อตแย้งทันที “อย่าเอาผีมาเกี่ยว ฉันก็ยังไม่ได้ทำบาปใหญ่ขนาดนั้น!”
สายๆวันนั้น ทุกคนในหอก็เข้าสู่โหมด “เช็ดดม” บ้างเอายาดมมาจ่อที่จมูก บ้างเดินไปรูดหน้ากากอนามัยกลิ่นใบเตยเน่า แถมยังตั้งข้อสันนิษฐานว่าปลาร้าอาจจะมีเจตนาเป็นของขวัญปริศนาให้กับคนในหอคนเดียวแบบ Secret Santa ที่ล้มเหลวทางกลิ่น
เมื่อเวลาเที่ยงตรงทุกคนรวมตัวที่ลานหน้าเครื่องกดน้ำเพื่อประชุมคดี “ใครเอาปลาร้ามาไว้ในหอ?” ทั้งหอแบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายสุ่มเดาและฝ่ายโทษไปเรื่อย ๆ เคยแม้กระทั่งโยนชื่อพี่เต้ ผู้เป็นตำนานแห่งเทคนิคต้มมาม่าปลาร้า แต่เจ้าตัวงงจัดเพราะไม่เข้ามาในหอเป็นเดือน
น็อตใช้โอกาสนี้เปิดเวทีโต้วาที “ถ้าไม่มีเจ้าของ งั้นทุกห้องก็ต้องช่วยกันหาทางกำจัดปลาร้าปริศนา!” เค เริ่มเสนอแผนล็อกทุกห้องแล้วค้นทีละห้อง เป้ไม่รอช้า “เดี๋ยว! ถ้ามันคือของโปรดของใครจริง ๆ เราทำแบบนั้นเดี๋ยวเจ้าของร้องไห้” …ทุกคนคิดหนัก
สุดท้าย ทุกห้องลงความเห็นให้ ‘จัดทีมค้นพบ’ “ทีมปลานำโชค” ประกอบด้วย น็อต (หัวหน้าไม่เต็มใจ), เค (วางแผนตะกุกตะกัก) และเป้ (ผู้เชื่อในลางสังหรณ์แปลก ๆ) เริ่มภารกิจสุดเฟี้ยวฟ้าว พร้อมบันทึกเสียงกลิ่น (ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีเสียงอะไรเลยนอกจากลมหายใจเหนื่อยๆ)
แต่สถานการณ์วุ่นวายยิ่งทวีคูณ เมื่อทีมปลานำโชคดันไปเปิดตู้เย็นกลางหอโดยพลการ เจอ “ทุเรียนชิ้นมหัศจรรย์” ของพี่อั้ม (รุ่นพี่มาดนิ่งผู้ไม่เคยพูดเกินสามประโยค) พี่อั้มออกจากห้องมาพอดี เคพยายามเปลี่ยนเรื่อง “กลิ่นเหมือน…แฮมปิ้งศิวิไลซ์เลยครับ” น็อตเหล่ตาม “มันเหมือนยางมะตอยซะมากกว่า!”
บ่ายวันนั้น กลิ่นปลาร้ายังคงวนเวียน ท่ามกลางความสิ้นหวัง ทั้งสามคนตกลงกันว่านี่เป็นคดีเกินความสามารถมนุษย์ แต่เป้ดันท้า “ถ้าไม่เจอตัวเจ้าของปลาร้าภายในคืนนี้ ฉันจะพาแมวหน้าหอไปนั่งกินข้าวด้วยทุกมื้อเป็นเวลาเดือน!” เคหัวเราะคิก “ถ้างั้นเราต้องช่วยเป้ หาหนังสือคู่มือคดีปลาร้าด่วน!”
ทุกคนเดินลากเท้ากลับขึ้นห้อง ระหว่างนั้นพี่อั้มแอบกระซิบเป้ว่า “เอาจริง ปลาร้าอาจมาจากของในตู้เย็นที่ฟ้า ห้อง 407 ก็ได้…” เป้ยิ้มกรุ่มกริ่ม “ปะ! ไปสืบ!”
แผนแรกคือแอบไปเคาะห้อง 407 ทำนองหาขอยืมเกลือ (แต่ไม่มีใครในกลุ่มมีเกลือ) ฟ้าเปิดประตูออกมาพร้อมหน้าตางงๆ “ที่นี่ไม่ใช่ร้านโชห่วยนะ” เป้หลุดถาม “พอจะรู้จักปลาร้าตัวเป็น ๆ ไหม?” เคปรีบเสริม “ขอโทษครับ พอดีเราทำโปรเจ็คดมกลิ่น…เอ่อ…เพื่อสังคม”
ฟ้าขำก๊าก “ปลาร้าอะไร ไม่มี๊! ฉันไม่มีกับข้าวเลย นี่กินมาม่าถ้วยเดียวมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว” น็อตเหล่มองเพื่อนอย่างสิ้นหวัง สังเกตว่ากลิ่นเริ่มเบามาตอนเจอฟ้า
แต่ทุกอย่างกลับพลิกผัน เมื่อในตอนเย็น ปลาร้ากระปุกจริง ๆ โผล่หลังตู้กับข้าวกลางครัวรวม เนื้อในกระปุกละลายรวมกับน้ำแข็งที่เพิ่งละลายจากตู้แช่เสีย ทำให้กลิ่นแปรเปลี่ยนเป็น “ซิมโฟนี่ปลาร้า-ทุเรียน” ที่ไม่มีใครต้านทานได้
คุณตุ๊กแม่บ้านสวมถุงมือกับผ้าปิดจมูก ประกาศขำ ๆ “ใครเจอของหาย เอามาหาร 3 กับกลุ่มนี้!” พร้อมชูปลาร้ากระปุกจนทั้งหอถึงกับขำจนตัวงอ เคแอบเหล่มองเป้ที่หน้าเสีย น็อตกัดฟันถาม “จะไปรับผิดเองเหรอเป้?”
ความจริงเปิดเผยว่าปลาร้านั้นเป็นของเป้จริง ๆ! เป้หน้าแดงพูดอ้อมแอ้ม “ก็ฉันหวังจะให้พ่อบ้านใจกล้าคนไหนมาทำกับข้าวให้บ้าง” ในขณะที่ทุกคนในหอซัดทอดต่อกันแบบวงจรอุบาทว์ สุดท้ายไม่มีใครโกรธกันจริงจัง
คืนนั้น สมาชิกทุกคนในหอออกมาปิ้งหมูกระทะหน้าหอกันอย่างอบอุ่น แต่คราวนี้ไม่มีปลาร้าในเมนู ทุกคนหัวเราะกับเรื่องป่วนวุ่นวายที่กลายเป็นแค่ความสุขบ้า ๆ อีกคืน ก่อนจะมีเสียงจากน็อตแซว “รอบหน้าขอเป็นแหนมเถอะนะ ขอร้อง!”
แสงไฟในหอค่อยๆดับลง ทิ้งไว้แต่รอยยิ้มและมุกท้ายเรื่อง เป้กระซิบกับเคเบา ๆ “แต่ถ้าเจอของฝากแปลก ๆ อีก… คราวนี้นายต้องรับผิดชอบนะ!” เคส่ายหน้าหัวเราะ น็อตเดินผ่านพร้อมบอก “จบแต่ไม่จบ เดี๋ยวก็มีเรื่องใหม่มาแน่…”
