แสงแดดยามสายส่องลอดหน้าต่างห้อง 204 “คม” นั่งหน้าบึ้งอยู่บนเตียง ท่ามกลางเสียงน้ำหยดติ๋งๆ จากห้องน้ำที่รั่วไม่หยุด โตนเพื่อนสุดเหวี่ยงของคม เดินเข้ามาในห้องพร้อมถุงข้าวเหนียวหมูทอด กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ แบบไม่สนใจว่าเจ้าของห้องกำลังกุมขมับ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“จะไปแจ้งช่างไหมคม หรือจะรอแอร์น้ำตกในห้องก่อน?” โตนแหย่อย่างสนุก คมทำหน้าเหวอ “แบบนี้มันเรื่องใหญ่นะเว้ย เดี๋ยวหัวหน้าหอรู้ เข้าใจผิดว่ากูทำบ้านเละเองชัวร์”
โตนเบ้ปาก “หัวหน้าหอคนนั้น ขี้หลงขี้ลืม วันก่อนยังเดินชนเสาไฟ เผลอๆ ก็ไม่จำชื่อเราได้ด้วยซ้ำ”
ประตูห้องเปิดออกเกือบชนแก้มคม เสียงตะโกนลั่นจาก “ชื่นใจ” สาวห้อง 205 “ใครมันซักรองเท้าทิ้งไว้วะ น้ำมันไหลเข้าใต้ประตูห้องเรา น้ำเต็มพื้นหมด!”
คมกับโตนเหล่กันเอง คมพูด “พี่ชื่นใจ…นั่นมันรองเท้าตัวเองที่วางไว้ตรงประตูเปล่า” ชื่นใจเพ่งสายตาไป เห็นโลโก้อูฐสีฟ้าคู่ใจของตัวเอง เงียบไปสามวินาทีแล้วหน้าแดง “เออ…บังเอิญเหมือนของเพื่อนเปี๊ยบ” หันหลังกลับห้องตัวเองทันที คมหน้าเหวอ โตนหลุดขำแบบกลั้นไม่อยู่
เสียงโทรศัพท์จากฝ่ายหอพักดังขึ้น “ขอแจ้งให้ทราบ หัวหน้าหอคนปัจจุบันต้องลางาน ขอให้ห้อง 204 รับหน้าที่ชั่วคราว” โตนรีบหยิบมือถือมากดหยุด “คม! ฉลองตำแหน่ง!”
คมโวยลั่น “อ้าว ไรวะ แค่ห้องน้ำรั่วต้องกลายเป็นผู้บริหารเฉพาะกิจ?” โตนลูบคาง “จะยิ่งกว่า ถ้าต้องประชุมหอ หอพังแค่ไหนใครจะรู้ล่ะ!”
บ่ายวันเดียวกัน คมกับโตนยืนนั่งรออยู่หน้าตึกหอพัก แผนกองซ่อมเดินผ่านไปตัวละอันเท่าบ้าน ดูวุ่นวาย เหงื่อกลิ้งเป็นทาง คมสูดหายใจ คิดในใจ “ไม่ยากหรอก เรื่องแบบนี้เด็กวิศวะเหมือนเราก็ทำเองได้!” โตนกลอกตา
ก่อนเริ่ม คมเดินถือไขควงกับไฟฉายไปทดสอบระบบน้ำที่ห้องน้ำรวมข้างล่าง เสียงครูโอม หัวหน้าแม่บ้านทัก “อย่าไขเกินสองรอบเดี๋ยวน้ำพุ่ง—” คมไม่ทันฟัง บิดปิดวาล์วน้ำหมุนจนหลุด น้ำพุ่งกระฉูดเปียกไปหมด โตนหันมาช้าๆ “ดีมาก หัวหน้าหอคนใหม่”
คืนวันนั้น ทั้งหอแทบไม่ได้อาบน้ำ เพราะน้ำหยุดไหลครึ่งตึก คมเดินขอโทษรัวๆ พร้อมผ้าเช็ดตัว โตนขำก๊าก “เก่งจังเลยครับ ซ่อมทีคนทั้งหอไม่ได้หลับ”
รุ่งขึ้น พริบตาเดียวข่าวลือก็แพร่กระจายว่าคมหัวหน้าหอใหม่เป็นต้นเหตุให้ไม่มีน้ำใช้ โตนเพิ่มดีกรี ติดป้ายในลิฟต์ “ขอบคุณหัวหน้าหอที่ให้เราประหยัดน้ำเพื่อโลก” คมตามลบป้ายแบบหัวเสีย โตนแอบเพิ่มป้ายใหม่ “ห้อง 204 รับปรึกษา ชีวิตติดขัด โทรหาคม”
ช่วงสาย มีเสียงเคาะประตูชุดใหญ่ “อะนี่อะไร?” เสียง “เดี่ยว” เพื่อนร่วมหอที่ซุ่มซ่ามที่สุดของตึก เดินถือก๊อกน้ำหลุดมาให้ “มันรั่วอีกแล้ว เอาดีๆ มีไขควงไหม?” คมตอบขรึม “มี แต่หันผิดฟันจะชนหัวคนติดกันได้นะ บอกก่อน” เดี่ยวหลุดหัวเราะเพราะเข้าใจว่าเล่นมุข โตนกระซิบ “ไม่หยิบไขควงดีกว่า เดี๋ยวซ่อมหอกลายเป็นซ่อมหัว”
ระหว่างนั้น ชื่นใจเดินผ่านพร้อมเพื่อนใหม่ชื่อ “ม่านฝน” เป็นผู้หญิงติสท์ที่พูดน้อย ชื่นใจกระซิบเบาๆ “นั่นแหละ ห้อง 204 คนซ่อมน้ำรั่ว” ม่านฝนมองคมแล้วยิ้มแปลกๆ “โซลูชั่นประหยัดโลกดีนะ” คมรีบสวน “ผมไม่ได้ตั้งใจ!” ชื่นใจกระซิบ “ปกติเขาไม่ตั้งใจอะไรทั้งนั้น” เงียบไปสองวิ
ค่ำนั้น มีการประชุมหอย่อย คมพูดต่อหน้าทุกคนว่าจะจัดกิจกรรมทำความสะอาดและเช็คทุกห้อง คิดว่าทุกคนจะเห็นด้วย สุดท้ายแต่ละห้องส่ายหน้าแนว “ใครจะว่าง! มีสอบน่ะ!” โตนแย้ง “งั้นเอาแบบนี้ ลงชื่อขอร้องได้ไหมใครสมัครใจ” เงียบราวป่าช้า
คมเริ่มเครียดเดินไปถามชื่นใจที่กำลังรดน้ำต้นไม้หน้าห้อง ชื่นใจตอบ “ขอหยุดซักวัน เอาเวลาไปอ่านนิยายรักดีกว่า” ม่านฝนแทรก “ถ้าฝนตกฉันจะออกจากห้องมาช่วย ยกเว้นวันที่ฝนไม่ตก” คมทำหน้างงโตนขำโต
ข่าวลือใหม่แพร่ อ้างว่าคมจะใช้เกณฑ์แรงงานทาสซ่อมหอพัก เดี่ยวมาหา “ไปบอกเพื่อนในไลน์กลุ่มที เขานึกว่าคมจะยึดห้องน้ำรวมไว้ใช้คนเดียว” คมแทบบ้าหยิบมือถือออกมา Live สด “จะบอกว่าไม่จริง!” แต่ลืมกดปิดไมค์ โตนหน้าเหวอ “แฟนคลับหอคงรักตาย”
ค่ำวันต่อมากลุ่มแม่บ้านมาร้องเรียน ทั้งน้ำรั่ว บันไดลื่น ถังขยะเต็ม คมโดนรอบขอคำชี้แจง “ผมจะแก้ทันทีครับ!” ทุกคนหันมามองเงียบ โตน “รีบหน่อยนะครับ ก่อนเราจะถูกไล่ออกจากหอ”
คมกับโตนจับกลุ่มเดี่ยวกับม่านฝนมาจัดทีมซ่อม ขณะที่โตนอาสาทำหน้าที่จดรายการปัญหา โดนม่านฝนขโมยสมุดไปวาดการ์ตูนเล่นแทน โตนตะโกนเบาๆ “มหกรรมของจริง ช่วยป่วยหนัก”
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นเรื่องซ่อมห้องน้ำ ชื่นใจขนของไปนั่งอ่านนิยายในห้องพักส่วนกลาง แต่พกแล็ปท็อปดูหนังรักไปด้วย คมเดินไปถาม “ไม่ช่วยเหรอ?” ชื่นใจตอบนิ่งๆ “ช่วยใจดีกว่า” ม่านฝนเตือนคมว่า “สายไฟในห้องเธอสั่นขนาดนั้น อย่าเพิ่งจับล่ะ” คมกลับไปซ่อมแต่ดันตัดไฟผิด ห้องทั้งตึกดับวูบ
เสียงกรี๊ดพร้อมผลักประตูแทบพัง โตนบ่น “ไฟดับเพราะหัวหน้าหอซ่อมเองใช่ไหมเนี่ย” คมหน้าเสีย ควานหาไฟฉายลืมว่าตัวเองไปวางไว้ในถังขยะ ตัวเองเก็บถังขยะผิด แทนที่จะเทขยะกลับเป็นเทไฟฉายกับถุงข้าวเหนียวลงไป โตนกับเดี่ยวงง “ห้องเราเป็นอะไรกันแน่ ซ่อมหรือแกล้ง?”
ทุกคนประชุมฉุกเฉินด้วยไฟฉายมือ สุดท้ายม่านฝนเสนอ “ทำไมไม่ลองให้ชื่นใจโทรหาช่างจริงล่ะ?” คมอ้ำอึ้ง “ก็…อยากแก้ปัญหาด้วยตัวเอง” เงียบไปนานก่อนโตนสวน “ซ่อมหอแบบซ่อมหัวใจเลยมั้ย?” ทุกคนอมยิ้ม
คืนต่อมาชื่นใจหลุดมานั่งข้างคมหน้าหอ ขอบคุณที่พยายามทำหออบอุ่นขึ้น ถึงจะวุ่นวายหน่อยก็เถอะ คมยิ้มเก้อๆ “ผมตั้งใจนะ บางทีอาจตลกเกินเหตุไป” ชื่นใจหัวเราะ “แต่ก็ยังดีกว่าทำเหมือนไม่มีใครแคร์” ม่านฝนยกกล้องมาถ่ายรูปกลุ่ม “เอาภาพไว้เตือนใจ เวลาพวกเธอพังอะไรอีก”
รุ่งเช้า ช่างมาซ่อมไฟกับน้ำให้เสร็จทันใจ ทั้งหอกลับมาปกติ คมยื่นขอโทษผ่านกลุ่มไลน์หอ ชื่นใจพิมพ์กลับ “ห้องนี้สนุกดี เสนอตำแหน่งหัวหน้าหอให้ต่อมั้ย” โตน Zoom-in emoji เยอะจนน่าเวียนหัว เดี่ยวแปะสติกเกอร์ “หัวหน้าหอแห่งความวุ่นวาย”
สุดท้าย คมหัวเราะ “จากนี้ไปขอเป็นคนดูแลหอแบบขำๆ ดีกว่า” ชื่นใจแอบยิ้ม แล้วกลายเป็นเรื่องเล่าในกลุ่มหอกันไปอีกยาว พร้อมมุกปิดท้ายของโตน “ซ่อมหอไม่เก่งแต่ซ่อมหัวใจเพื่อนๆ เก่งอยู่นะเว้ย” และเสียงหัวเราะผ่านหน้าจอมือถือของทุกคน
