“จอมยุ่ง ตื่น! วันนี้นายต้องไปช่วยฉันสมัครส่งใบโฆษณารับติวที่คณะ!” เสียงต้นข้าวดังลั่นข้างเตียงที่เต็มไปด้วยหนังสือและซองขนม ข้างตัวเด็กชายแว่นหนาอย่างจอมยุ่งที่เพิ่งลืมตาด้วยสภาพหัวฟู จอมยุ่งงัวเงีย เพ่งสายตาไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงนาฬิกาปลายเตียง “นี่ 7 โมงครึ่งเอง…ต้นข้าว เรามีเรียนบ่าย!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ก็ใช่ไง! เราจะทันได้จองบอร์ดหน้าตึก ถ้าช้าคนอื่นแย่งหมด เดี๋ยวไม่มีใครรู้จัก ‘ติวเตอร์เซอร์วิส’ ของเรา นายก็อยากได้เงินซื้อเกมใหม่นี่!”
จอมยุ่งไม่รู้เลยว่าการยอมพยักหน้าตามใจเพื่อนซี้ในเช้าวันนั้น จะนำไปสู่วังวนความปั่นป่วนและความเข้าใจผิดของชาวมหาวิทยาลัยที่เขาไม่เคยนึกฝัน
“โอเค ๆ เอ้า ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว! แล้วนายทำใบประกาศเสร็จยัง?”
ต้นข้าวยิ้มกว้างพลางโชว์โปสเตอร์ขนาดเอสามสีรุ้งสะท้อนแสงที่เขียนว่า ‘ติวเตอร์เซอร์วิส! รับติวทุกวิชา รับทุกปัญหา! รับสมัครวันนี้วันเดียว! แถมขนมฟรี!’
“เดี๋ยวนะ ‘รับทุกปัญหา’ นี่ นายจะรับด้วยเหรอ ปัญหาความรักก็มา!”
“โอ้ย ใคร ๆ เค้าก็เขียนเว่อร์ ๆ แบบนี้แหละ ไม่มีใครมาติวปัญหาชีวิตจริงหรอกจอม!”
ทั้งคู่หยิบกระเป๋า ออกเดินหน้าไปที่คณะ ซึ่งในเวลานั้นเอง มือปราบ ชายรูปร่างสูงผอม เพื่อนร่วมคณะสายขี้เกรงใจ เดินสวนมาเห็นสองคนกำลังแปะป้ายตรงทางเข้าสำคัญพอดี
“โอ้ ต้นข้าว จอมยุ่ง พวกนายจะเปิดติวเหรอ?” มือปราบถามเสียงเบา ๆ จนต้นข้าวต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้
“ใช่! เปิดรับแบบไม่มีใครเหมือน นายจะร่วมด้วยมั้ย?”
มือปราบมองป้ายอย่างใกล้ชิด พลางคิ้วขมวด “ทุกปัญหา…งั้นช่วยหาวิธีปฏิเสธรุ่นพี่แผนกที่นัดกินข้าวได้มั้ย”
ต้นข้าวหัวเราะ “อันนี้เจ๋ง เดี๋ยวช่วยติวฟรี!” มือปราบหน้าแดงหน่อย ๆ รับปาก แล้วถ่ายภาพโปสเตอร์ลงกลุ่มไลน์มหาวิทยาลัยพร้อมแคปชั่นเสริมว่า “สุดยอดติวเตอร์สายแก้ปัญหาแห่งปี ไม่ลองไม่ได้แล้ว!”
แต่เรื่องปั่นป่วนก็เริ่มในเช้าวันนั้น ทันทีที่เสียงไลน์ดังไม่หยุด…ในกลุ่มเฟซบุ๊กนิสิต มีข้อความแชร์ต่อว่า ‘ทีมรับติวทุกปัญหา พิสูจน์แล้วว่าโคตรเก่ง!!’ ผู้คนวิ่งกรูกันมาลงชื่อเรียนกับพวกจอมยุ่ง จนสองเพื่อนงงหนัก
“โกลาหลสุด ๆ เลย นาย! พวกเราจะติวทันมั้ยเนี่ย ใครบอกว่าคณิตเบื้องต้นจะออกสอบสองบทแต่จองมา 28 คน!?” จอมยุ่งเสียงสั่น รีบตรวจตารางจองที่มือปราบพ่นอากาศอัดแน่น“ขอโทษ ใครก็จองตามกระแสน่ะ นายเก่งเรื่องเล่าเรื่องติวจริง ๆ”
ต้นข้าวที่เริ่มกังวลแต่ยังใจถึง “หน่า สู้ดิ เดี๋ยวเราแบ่งเป็นทีมก็ได้ เราไปสืบมาแล้วว่าวิชาไหนฮิตสุด นายถนัดเลข ฉันถนัดประวัติศาสตร์ มือปราบคุมภาษา”
ทว่า ปิ่นปัก หญิงสาวสายเป๊ะ เพื่อนร่วมคลาส เลขาฯชมรมคนเคร่งระเบียบ (และติวเตอร์ตัวท็อปคู่แข่ง) บังเอิญผ่านมาพบกลุ่มเด็กชายวุ่นวายกำลังนั่งวางแผน ปิ่นปักขมวดคิ้ว “หวังว่าไม่ได้รับเด็กจองซ้อนจนสอนมั่วนะ เพราะรอบก่อนมีเด็กสอบตกทั้งกลุ่มนะ!”
ต้นข้าวยิ้มแบบฝืน “ไม่มีปัญหาหรอกน่า เรามีระบบติวอัจฉริยะ!”
มือปราบยิกยัก เบาเสียงจนทุกคนต้องเงี่ยหูฟัง “พวกเราแค่ …ช่วยกันเองน่ะปิ่นปัก ไม่เหมือนชมรม…”
“ทำอะไรอย่าทำให้คนเข้าใจผิดล่ะ เดี๋ยวจะทำมหาวิทยาลัยเสียชื่อ!” ปิ่นปักกล่าวเสียงแข็ง แล้วเดินออกไปทันที เหมือนเสียงประกาศิตที่ฝากไว้กลางวง
ช่วงเช้าเต็มไปด้วยผู้คนวุ่นวาย และปัญหาที่มีมากกว่าคะแนนคณิต ไม่ว่าจะ ‘พี่ครับ ติวภาษาให้หน่อย’ ต่อด้วย ‘ขอวิธีแก้ปัญหาเพื่อนร่วมหอกวนทีเด็ดได้ไหม’ รวมถึง ‘รับแก้ไขคอสอบล่วงหน้าไหม?’
ต้นข้าวเริ่มสีซีด จอมยุ่งขมวดคิ้ว มือปราบหน้าเครียด นี่มันไม่ใช่รับติวแต่เหมือนศูนย์บริการซ่อมชีวิตนิสิต!
บ่ายวันนั้น แผนการติวเริ่มต้นแบบไขว้เขว ต้นข้าวเริ่มต้นคลาสด้วยความมั่นใจเกินเหตุ “วิชาไทย ขออาสาเลยนะ อะไรที่ฉันไม่รู้ ฉันก็จะสอนให้แบบสัญชาตญาณ!”
มือปราบพึมพำ “แต่ถ้าสัญชาตญาณมันผิดล่ะต้น…”
จอมยุ่งเข้าแทรก “เอาเหอะ ดีกว่าไม่ติวเลย ลุยไปก่อน!”
ติววันแรกเต็มไปด้วยข้อผิดพลาด ต้นข้าวตีความบทกลอนผิด ดันมั่นใจอธิบายผิด ๆ มือปราบเองก็ติวภาษาอังกฤษแบบไม่กล้าตอบชัดเจน เด็กที่ฟังถึงกับตั้งคำถามว่า จริงไหม!?
ตอนพัก จอมยุ่งสะกิด “ต้น บางทีมันใหญ่เกินตัวเราไปมั้ย”
ต้นข้าวถอนใจ “กล่องขนมเหลืออยู่สิบนี่แหละที่คุมเกมส์”
วินาทีนั้น มีคนวิ่งมาถาม “ขอโทษนะครับ พวกพี่รับติวเชิงจิตวิทยาด้วยรึเปล่า ผมทะเลาะกับแฟน…”
มือปราบหน้าแดง “ติวแบบ… เอ่อ…ให้กำลังใจได้มั้ย?” จอมยุ่งส่ายหน้า
แต่ผิดคาด คลิปการตอบปัญหาชีวิตแบบเบสิคกลับถูกแชร์ต่อในกลุ่มคณะ ทุกคนชอบใจบรรยากาศปั่นป่วน
แต่ปิ่นปักที่เฝ้าสังเกตการณ์เริ่มสงสัย ว่าแก๊งนี้ปั่นชื่อเสียงเพื่อจะติวโกงข้อสอบหรือเปล่า!
รุ่งขึ้น ข่าวลือแพร่สะพัด มีคนเข้าใจผิดว่าทีมจอมยุ่งมี “เครื่องมือไฮเทคช่วยจำข้อสอบ” เกิดความวุ่นวายใหญ่ เมื่อกรรมการนักศึกษาเรียกทั้งกลุ่มมาสอบถาม
“เราแค่ติวกันเอง ไม่มีอุปกรณ์อะไรทั้งนั้น!” จอมยุ่งหน้าซีด ส่วนต้นข้าวยังคงใจดี “สงสัยใครปล่อยเฟคนิวส์จากคำว่าพวกผม ‘ทุกปัญหา’ แน่เลย…”
มีเด็กหลายคนตามมาฟังถ่ายทอดสด คิดว่าจะได้ทริคโกงข้อสอบ จากเครื่องมือไฮเทคที่ลือกัน
ต้นข้าวพยายามอธิบาย “ไม่มีเครื่องมืออะไร เรามีแต่ขนมแจก!”
จอมยุ่งแก้ไขสถานการณ์ด้วยการโชว์ชีทจดมือเละเทะ พร้อมชูสมุดราบ ๆ ให้ดูทั้งหมด “นี่คือไฮเทคของเรา…ลายมือของจอมยุ่ง” ทุกคนหัวเราะก๊ากพร้อมกัน
กรรมการถามจริงจัง “ถ้างั้นทำไมคนถึงแห่มากันเยอะ?”
มือปราบพูดเสียงเบาแต่จริงใจ “พวกเราแค่สนุกกับการช่วยกันแก้ปัญหา ใครถามอะไรเราก็มักจะตอบผิดบ้าง ถูกบ้าง ตามประสบการณ์…แต่เราเต็มที่”
บรรยากาศตึงเครียดคลายลง กลายเป็นหัวข้อเสวนาใหม่ “ความรู้ไม่ต้องเพอร์เฟกต์ แต่อยู่ด้วยกันทุกคนมีความหมาย”
สุดท้าย ความเข้าใจผิดคลี่คลาย ปิ่นปักยอมรับแบบไม่ปากแข็งนัก “บางที…ความจริงใจมันเอาชนะเทคโนโลยีได้ล่ะนะ”
จอมยุ่งถอนหายใจแรง “คราวหน้าฉันจะเขียนให้ชัด ๆ เลย รับติวแค่วิชาเลข!”
ต้นข้าวสวน “ไหน ๆ ก็แจกขนมเก่ง ขายขนมเสริมเลยมั้ย!”
มือปราบหัวเราะเบา ๆ “แต่ถ้าขนมหมด ใครจะอยู่ติวต่อ?”
ทั้งสามหัวเราะขัน กันในฉากสุดท้าย สายตาเต็มไปด้วยความอิ่มใจ กลุ่มคนดูฟังรอยยิ้มพร้อมคำพูดส่งท้ายจากต้นข้าว “ติวเตอร์เซอร์วิส ขอฝากไว้ในอ้อมใจ ใครมีปัญหา…เราอาจช่วยได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่รับรองว่าขนมหยิบฟรีทุกคน!”
