เสียงโทรศัพทร์ปลุกกระหึ่มหอพักตอน 7 โมง ‘จูน’ เด้งตัวลุกนั่งบนเตียงอย่างตื่นตระหนก เธอขมวดคิ้ว เดินหัวฟูตรงไปจับโทรศัพท์แต่ดันหยิบขวดแชมพูมาแนบหูแทน ท็อป เพื่อนสนิทสุดจริงใจในรั้วมหาลัยแต่อ่อนหัดเรื่องรัก พูดเสียงลอดโทรศัพท์อย่างร้อนรน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“จูน! แผนสารภาพรักวันนี้ยังไงดีวะ!”
จูนพยายามซ่อนความงัวเงียทั้งที่ยังถือแชมพูอยู่ “ใจเย็น ๆ แก เดี๋ยวฉันจะคิดแผนขั้นเทพให้!” ท็อปเงียบไปนิด “แล้วแกคุยกับแชมพูอยู่เหรอ?”
เช้าวุ่นวายของจูนดำเนินต่อ เธอรีบแต่งตัวผิดชุด หยิบเสื้อผ้าใครก็ไม่รู้จากตะกร้า ขนของใส่กระเป๋า แต่สุดท้ายก็ลืมเอาหนังสือเรียน จูนไม่เคยกลัว เธอเชื่อว่าการวางแผนกับความมั่นใจเอาตัวรอดได้แน่นอน
เดินสวนกับโอ๊ต เพื่อนข้างห้องผู้ชอบคิดวกวน โอ๊ตถามเสียงเบาหวิว “เมื่อคืนแกกินไก่ทอดรึเปล่า กลิ่นยังอยู่เลยนะ” จูนชะงัก หันไปมองท็อปที่ยืนเอ๋ออยู่หน้าหอ “ฉันลืมแปรงฟัน! แต่อย่าบอกใครนะ”
ท็อป สารภาพหน้าเครียด “ฉันกลัวว่าถ้าบอกออยไปตรง ๆ เธอจะหัวเราะเยาะ” จูนท้าวเอว รับปากจะช่วยเต็มที่ และประกาศ “หลังเลิกคลาส เดี๋ยวฉันจะเริ่มปฏิบัติการรักแบบวิทยาศาสตร์!”
หลังเรียน จูนพาท็อปมานั่งหน้าห้องชมรมวาดรูป เป้าหมายหลักคือทำให้ท็อปดูเท่ทันทีที่ออยเดินผ่านมา แผนคือให้เจอโดยบังเอิญ แต่จูนดันลืมนัดออยไว้ล่วงหน้า
โอ๊ตเดินผ่านมาพร้อมสมุดโน้ต “แกรู้รึเปล่าว่าวิธีจีบคนดีที่สุดคือการเล่าเรื่องตลกที่ฟังดูเฉย ๆ แต่มีจังหวะเป๊ะ ๆ” จูนลอบถอนใจเบา ๆ “โอ๊ต ฉันจะให้ท็อปเป็นเจ้าชายสุภาพบุรุษ ไม่ใช่ตลกคาเฟ่”
ทันใดนั้น ออยเดินมา จูนรีบบอกให้ท็อปทำทีนักคิด ท็อปเลยเอาหนังสือสูตรคณิตศาสตร์กลับหัวอ่านอยู่ริมหน้าต่าง แผนที่วางไว้ว่าจะดูเนิร์ดน่าสนใจ กลายเป็นว่าดูเป็นเป้าสายตาเพราะลมพัดกระดาษปลิวไปชนหัวออย เธอมองจ้อง”
แต่ดันขำเบา ๆ
จูนยิ้มกว้าง คิดว่าแผนสำเร็จ แต่โอ๊ตกระซิบ “ออยหัวเราะไม่ได้เพราะแกล้ง แต่มีกาวติดหน้าผากเธอจากกระดาษที่ท็อปถือ” ท็อปตกใจพยายามขอโทษ แต่เผลอพูดคำผิดเป็น “ผมชอบ…หน้าผากคุณมากครับ” โอ๊ตกลั้นหัวเราะแทบตาย
หลังเหตุการณ์ว่างเปล่า จูนมั่นใจว่ายังไปต่อได้ เธอเปลี่ยนแผนให้ท็อปสร้างความประทับใจด้วยการวาดรูปส่งประกวดงานมหาวิทยาลัย แต่อาศัยฝีมือโอ๊ตที่วาดเก่งลับ ๆ ไม่ให้ท็อปรู้ กลายเป็นแผนมั่วเพราะโอ๊ตวาดแต่เป็ดใส่หมวก
ท็อปงง ๆ เห็นภาพเป็ดใส่หมวก ส่วนออยมาเห็นเข้าตรงเวลา เธอถามว่า “แค่เป็ดนี่คือสื่อความหมายพิเศษอะไรหรือเปล่า” จูนแถทันทีว่า “เป็ดคือความกล้าหาญในนิทานกรีกโบราณ” โอ๊ตเกือบขำหลุด แต่ท็อปหน้าแดง ปากคอสั่น “เป็ด… ผมก็…กล้าหาญครับ”
แต่ท็อปดันโดนแซวในกลุ่มไลน์มหา’ลัยว่าเป็น “ท็อปเป็ด” เรื่องราวบานปลายไปทั่วแคมปัสอย่างที่จูนคาดไม่ถึง วันต่อมาท็อปเครียดหนัก “ฉันจะกลายเป็นท็อปเป็ดไปตลอดชีวิตแน่ ๆ จูน!”
จูนไม่ยอมแพ้ ชวนโอ๊ตมาช่วยคิดแผนใหม่ด้วยการเชิญออยไปดูดาวบนดาดฟ้า ตกกลางคืน จูนเนียนส่งข้อความให้ออยแวะมาดาดฟ้า ออยขึ้นมาจริง ๆ แต่ขึ้นมาด้วยชุดซ้อมเต้นเพราะนึกว่ามีประชุมเต้นกับกลุ่มโอ๊ต
ทุกคนเริ่มสับสน ออยนึกว่าท็อปจะเต้นประกอบดาว ท็อปเข้าใจผิดคิดว่าออยปลื้มท่าเต้นของตนเอง โอ๊ตถามเบา ๆ ว่า “นี่มันแผนอะไรของจูนอีกวะ” จูนแสร้งเป็นกำลังบันทึกโมเมนต์พิเศษ แต่กล้องในมือถือดันเปิดแฟลชจนแสบตาทุกคน
จังหวะเงียบ ออยพูดว่า “ฉันจำได้ว่าจูนเป็นคนเริ่มแชทชวนฉันเอง แต่ฉันเข้าใจว่าเป็นเรื่องงานเต้น” ท็อปเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่พูดมาทั้งหมดดูแปลก ๆ บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่
โอ๊ตแกล้งพูดเปรย ๆ “เป็ดไม่ใช่สัตว์กล้าหาญหรอก เป็ดมันกลัวง่ายจะตาย” จูนรีบแก้ “แต่เป็ดที่ใส่หมวกคือเป็ดที่กล้าหาญที่สุดในประวัติศาสตร์” ท็อปหมดคำจะพูดไปพักใหญ่
จูนตัดสินใจให้ท็อปบอกความรู้สึกจริง ๆ โดยไม่ใช้แผนใด ๆ ท็อปลังเลแต่สุดท้ายเดินไปหาออย ออยทำท่าฉงน แล้วจู่ ๆ มีรถของชมรมเชียร์แวะมาส่งออยไปซ้อมก่อนทีมเต้น ทำให้จังหวะสารภาพรักถูกขัดอีก
จูนเริ่มสงสัยในฝีมือตัวเอง มานั่งปรับทุกข์กับโอ๊ต “ฉันไปไกลเกินไปหรือเปล่า” โอ๊ตปลอบใจ “แกแค่คิดเยอะไปหน่อย บางทีอะไรเรียบง่ายก็ดีกว่า”
รุ่งเช้า จูนตั้งใจจะคุยกับท็อปให้เลิกแผนซับซ้อน แต่กลับเจอข้อความจากออยว่า “เมื่อคืนสนุกดีนะ แต่อยากรู้ว่าท็อปจะเต้นท่าเป็ดจริง ๆ หรือเปล่า” ท็อปบ่นว่า “จูน! แกทำให้ฉันกลายเป็นนักเต้นเป็ดระดับชาติแล้ว!” แต่แอบมีรอยยิ้มบาง ๆ ท่ามกลางความฮาและความที่กลายเป็นดาวเด่นในกลุ่มอย่างไม่รู้ตัว
บ่ายวันหนึ่งหลังเลิกเรียน โอ๊ตกับจูนพาท็อปไปนั่งร้านน้ำชาเล็กในมุมสงบ ท็อปชวนออยผ่านไลน์ ระหว่างรอทุกคนนั่งจิบชา โอ๊ตหยิบเป็ดของเล่นขึ้นมาตั้งกลางโต๊ะ ทุกคนหลุดขำพร้อมกัน
ออยมาถึงทำหน้าแอบขัน “ฉันตั้งชื่อกลุ่มเราว่า ‘เป็ดกล้าหาญ’ ละนะ” จูนมองหน้าทุกคนและพูดว่า “จะบ้าเป็ดอีกนานมั้ยเนี่ย” ท็อปยิ้ม “อย่างน้อยเป็ดพวกนี้ก็พาฉันมาอยู่ตรงนี้กับออยได้ล่ะนะ”
โอ๊ตส่ายหัวช้า ๆ “คนเราล้มเหลวเพราะเป็ด ยังดีกว่าไม่กล้าทำอะไรเลย” จูนคิดในใจ แม้แผนมั่ว ๆ จะวุ่นวายจนบานปลาย แต่ก็สร้างมิตรภาพและความทรงจำสุดฮาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ก่อนกลับจูนกระซิบกับโอ๊ต “ต่อไปนี้ขอสัญญาว่าจะแผนให้น้อยลง 10% ก็พอ” โอ๊ตสวนกลับทันควัน “คงต้องเริ่มเรียนรู้ให้เลิกคิดแผนมั่ว ๆ ก่อนจะถึงแผน 10% นะจูน” ทุกคนหัวเราะกลิ้ง ก่อนแยกย้ายกันกลับพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ กับเรื่องราวเป็ด ๆ ที่ไม่มีวันลืม
