ภารกิจ(ไม่)ลับ ฉบับเด็กหอ

เสียงแตรจักรยานเก่า ๆ ดังกึกก้องในคืนวันศุกร์ เบน เด็กปีหนึ่งผมยุ่ง เสื้อยับชุก แข่งเหงื่อ หอบถุงขนมและชีทเรียนมาถึงลานหอพัก เงยหน้ามองตึกหอที่เพิ่งย้ายมาอยู่ได้เดือนเดียว ใบหน้าตื่นเต้นกับอะไรบางอย่าง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ไอ้ออฟ ไอ้เป้! ได้ของแล้ว!” เบนตะโกนพลางเปิดประตูห้อง 208 เจอโต๊ะรกสุดขีด ออฟ เพื่อนซี้สูงโย่ง ผมตั้งเฟิ้ม กระโดดมาจากเตียง โยนหนังสือการ์ตูนไว้มุมห้อง เป้ หนุ่มแว่นสายเนิร์ดกำลังต่อโครงหุ่นยนต์ด้วยกระดาษลัง ด่นเสียงตัดเทปดังแกร่บๆ

“มาหะเหอะ พูดเบาๆ เถอะมึง เดี๋ยวโดนป้าคุมหอเขกหัว” ออฟลดน้ำเสียง

“เอาน่า ไม่มีใครกล้ามายุ่งห้องเราอยู่แล้ว” เบนว่าพลางเทขนมที่ซื้อมาใส่จานกระดาษ

“แล้วซื้อโยเกิร์ตเผื่อเรารึเปล่า” เสียงหวานๆ ทะลุมา กวาง เพื่อนข้างห้องซึ่งมักเจอเวลาจะกินขนมร่วมก๊วนแบบไม่ได้รับเชิญ

“โยเกิร์ตหมด โปรวันนี้มันเน้นถุงทอด ไม่เอาเหรอ” เบนตอบแบบไม่หันหน้า

กวางยิ้มมั่นใจ นั่งปิ้งกลิ่นปลาหมึกอยู่หน้าห้อง เหมือนรอคิว It’s showtime เบนเดินเข้าห้อง กวางเดินตามพร้อมโยเกิร์ตรสดั้งเดิมประจำตัวอยู่แล้ว

เป้จัดโต๊ะ โทรศัพท์ดัง “เฮ้ย เน็ตรุ่นพี่แฮงค์… รุ่นพี่ข้างห้องเรานั่นไง ดึกๆ จะเดินไปขอรหัส Wi-Fi กันมะ”

เบนทำหน้าเหมือนคิดอะไรได้ เปลือกตาเหล่มองออฟ ออฟยักคิ้วตอบ “เอาจริงเหรอ”

เสียงหวีดเบาๆ ของเป้ตามมา “แต่… พี่ฟิวส์โหดจะตาย รู้ละจะโดนด่าเปิงแน่”

“แค่ทักไปขอรหัสเอง ไม่ยิงเน็ตเขามาเล่นทั้งหอน่า” ออฟยักไหล่

เบนฟังอยู่ ผุดไอเดียบรรเจิด “แต่เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงพี่ฟิวส์คุยโทรศัพท์หน้าห้องเสียงดัง บอกว่า ‘ต้องเอาของไปซ่อน อย่าให้เด็กหอรู้เด็ดขาด’”

ทุกคนเงียบ แปลกใจ หันหน้าหากัน

“ของอะไร ของนอกกฏหมายใช่ปะ!” เป้เบิกตากว้าง

กวางฟังเงียบ ๆ ทำหน้านิ่งแต่ตามลุ้น สีหน้าแววตาอยากรู้ของจริง

“รหัส Wi-Fi หรือเปล่าหว่า” ออฟขำ

“ใช่ของรึเปล่าวะ หรือ…เงินใต้โต๊ะ!” เบนทำเสียงต่ำ

“หรือ…!” กวางเสริม “ยามไปเจออะไรซ่อนในห้องเขารึเปล่า สมุดพิเศษ ม้วนเทปอะไร?”

เบนจ้องโต๊ะพลางคิดหนัก “เอางี้ เราแอบดูใต้ประตูห้องพี่ฟิวส์มั้ย เอาแบบเนียน ๆ ทีมเราต้องช่วยกัน!”

เพื่อนทั้งแก๊งลังเล เป้ขมวดคิ้ว “พูดเหมือนเรื่องใหญ่ไปมั้ยวะ มันจะซ่อนรหัส Wi-Fi ในหมวกเพาะเห็ดรึไง”

เบนฟังแล้วก็ยิ่งจินตนาการ คิดภาพพี่ฟิวส์นั่งขวางประตูทีละคน หยิบอะไรลึกลับจากกระเป๋าออกมาตบบ่าเพื่อนซี้ในความฝัน

“ถ้าแอบดูเฉย ๆ ก็ไม่มีใครรู้ปะล่ะ อย่างมากก็เห็นขาโต๊ะกับกล่องนม” ออฟแซวแต่ดูเหมือนเบนคิดเกินกว่าจะหยุด

ตอนกลางคืน ทีมงานรวมตัวอีกรอบ เก็บของ นำโดยเบนถือไฟฉาย เป้หอบโน้ตบุ๊ก กวางเอาหมอนมานั่งปิดท้าย เงียบกันทั้งแถบ สมองวิ่งไปกับแผนที่ดูเนียนน้อยไปหน่อยแต่มีไฟแรงกล้า

“เอาล่ะ ตามแผนขั้นแรก ออฟกับเป้ย่องไปหน้าห้อง ดูใต้ประตู ใจเย็นๆ ถ้าพี่ฟิวส์ถามอะไรก็บอกมาหาหมอน” เบนกระซิบสั่งการ

สองหนุ่มก้มต่ำสอดสายตามองเปียกปอนเพราะน้ำที่กวางทำน้ำหกก่อนหน้านี้พอดี ออฟมองเข้าไปเห็นขาพี่ฟิวส์เดินไปเดินมา เป้เขยิบใกล้ถาม “เห็นไรมั้ย เห็นไรมั้ย”

“ก็ตู้เย็น…ลูกโป่ง…” ออฟว่าเพ่งในเงามืด

เสียงเปิดประตูฉับ! พี่ฟิวส์ยืนอยู่ หันมาเจอสามคนยืนก้มหน้ากับประตูแบบไม่เนียนสุดๆ

“จะส่องอะไรกันครับ” พี่ฟิวส์มองนิ่ง ๆ เสียงเรียบแต่แปลก มีแววขำในตา

เป้ปาดเหงื่อ เบนรีบตอบ “คือ… เอ่อ… แมวหลงครับพี่ ได้ข่าวว่า…” เขาพูดเบาลงเรื่อย ๆ เพราะรู้ว่าห้องหอไม่มีแมวเลย

“ไม่มีแมว ทำไมไม่ลองไปส่องห้องตัวเองว่ามีของแปลกบ้างรึเปล่า” พี่ฟิวส์ตอบปนขำ แล้วผละกลับเข้าห้องไป

กวางหัวเราะคิก “เนียนจัด รอดมาได้ไง!”

เบนทำท่าคิดใหม่ “เอางี้ ไม่ได้ ลองแผน B ต่อพรุ่งนี้ ออกเดินตรวจ!”

เช้าวันถัดมา หอพักครึกครื้นประกาศซ้อมหนีไฟ ห้องแก๊งเบนเข้าร่วมเต็มตัว แต่เบนใช้โอกาสมองเพื่อน ๆ ในช่วงพัก ย่องมากระซิบกับออฟ “นี่แหละโอกาสเข้าใกล้ห้องพี่ฟิวส์”

กลางสนาม ทุกคนกำลังฟังคำชี้แจงซ้อมหนีไฟ เบนแอบเดินเลาะบันได ออฟกับเป้ตามหลัง หอบถังดับเพลิงเพราะต้องถือประกอบการซ้อม พอถึงหน้าห้องพี่ฟิวส์ (ซึ่งไม่มีใครอยู่) เบนหยิบกุญแจป้อมจากพี่ภารโรงมาด้วย (แอบยืมแบบปากเปื่อยมาก)

“เดี๋ยว แผนเอ็งแทงกุญแจเนียนแค่ไหน เดี๋ยวพี่แกโผล่มาเห็น พวกเราซวยแน่!” เป้เสียงสั่น

“ใจเย็นเว้ย เดี๋ยวพอดีแน่นอน” เบนบิดมือหมุนกุญแจ แต่ออฟสังเกตเห็นกวางกำลังถ่ายวิดีโอลงกลุ่มไลน์กลุ่มเพื่อนหอ

เสียงคัตช์ “เฮ้ย ๆ ไม่ถ่ายนะเว้ย!” เบนพยายามหยุด แต่กวางหัวเราะ

“รีบสิ เดี๋ยวโดนเห็นหมด” ออฟสะกิด ใจเต้นตุบ ๆ

ครืด…ประตูเปิดเพราะหมุนกุญแจสำรองจากป้อมหอเข้าไปได้ ทุกคนลมหายใจแทบหยุด รับเอาอากาศห้องรุ่นพี่คนดังของชั้นสองเต็มปอด

แต่ข้างใน…ว่างเปล่า ยกเว้นกล่องพลาสติกสีน้ำตาลและถุงขยะวางกองข้างโต๊ะเบา ๆ เบนเดินย่องสำรวจอย่างมั่นใจ ออฟเดินลอบตรวจใต้เตียง เป้หาข้ออ้างถ่ายรูปอุปกรณ์ไฟฟ้าเหมือนจะเช็กความปลอดภัย กวางหมุนรอบห้อง หยิบโยเกิร์ตที่ตกอยู่มาแทะ

เปิ๊ด…เสียงแตรจักรยานดังสนั่น กวางเผลอกดโทรศัพท์แจ้งเตือนให้ทุกคนรู้ว่ามีคนอยู่ในห้องผิดเวลาดังขึ้นทันที

ประตูเปิด พี่ฟิวส์เดินเข้าห้อง พร้อมเพื่อนแก๊งอารมณ์นิ่งตามมา ทุกคนหยุดกึกตาค้าง

“กำลังทำอะไรกันครับ” พี่ฟิวส์พูดช้า ๆ สายตาเย็น

เบนคิดหาทางออก “กำลัง…เช็กความปลอดภัยห้องด้วยความหวังดีครับ”

เป้หันกระซิบ “วูบเดียวโดนยึดบัตรแน่”

“ฝากถอดรองเท้าด้วยครับ ห้องผมเพิ่งถู เอ้า เชิญต่อไป…” พี่ฟิวส์ยิ้มเบา ๆ แบบไม่ใช่ยิ้มมิตรภาพ เบนกับออฟแลกสายตา กวางทำท่าเข้าเส้นเขินแปลก ๆ เพราะยังถือโยเกิร์ตซึ่งเป็นของเก่าตกพื้นเน่าเปื่อย

ในขณะที่ทุกคนร้อนตัวจนคิดไม่ทัน จู่ ๆ มีเสียงระฆังประกาศเรื่อง “พบของสำคัญหายจากสำนักงานหอ หากใครเห็นช่วยแจ้ง” ทุกคนหยุด ลืมหายใจ เบนคิดทันที “หรือจะเป็นกล่องนี้!”

เบนอุ้มกล่องพลาสติกเก่า ๆ แล้วตะโกน “กล่องนี้มีเลขอะไรเต็มไปหมด!”

พี่ฟิวส์ยิ้ม “นั่นกล่องทิชชูครับ น้องจะดูไหม” เปิดกล่องก็เจอแต่ทิชชูจริงๆ ทุกคนสงบลงเป็นเส้นตรง

“งั้น ขออนุญาติกลับห้องครับพี่” เป้เอ่ยเสียงแกว่ง

“อย่าเพิ่ง จะช่วยหาของให้ไหมครับ หรือจะมาส่องอะไรต่อ” พี่ฟิวส์หยอก

ขบวนกลับห้อง 208 หัวจ๋อย ออฟแซว “แผนสุดยอดไหมละ เอ็งเนี่ย!”

เบนสบตาแล้วหัวเราะเบา ๆ “ก็สนุกดีนี่ ถึงจะงง ๆ ไปหน่อย” เป้หันมา “เออ แค่ยังไม่โดนไล่ออกก็บุญ”

วันต่อมา ข่าวลือในกลุ่มหอ เรื่อง “ขบวนการ 208” แพร่ทั้งตึก เบนกลายเป็นดาวเด่น ไม่ใช่เพราะเนิร์ดเทพอะไร แต่เพราะความกล้า (ให้เพื่อนเข็นไปเสี่ยงแทน) ของเบน เป้ ออฟ และกวาง นั่งคุยกับพี่ฟิวส์หน้าห้อง เย็นนั้น

“จริง ๆ พี่ซ่อนไวไฟไว้ตรงไหน” เบนแซวนิด ๆ

“ของสำคัญที่ซ่อนคืออะไรพี่” เป้ถาม

พี่ฟิวส์ยิ้ม “ของสำคัญที่ต้องซ่อนจริง ๆ คือ… ความขี้เกียจ ไม่ใช่ของในห้องหรอก”

ทุกคนเงียบ มองหน้ากันก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ กวางทิ้งท้าย “แล้วโยเกิร์ตนี่ใครวางลืมในห้องพี่”

“ไม่ใช่ของฉันนะ!” เบนรีบปฏิเสธ ทุกคนหัวเราะ ค่ำคืนจบลงด้วยเรื่องราววุ่น ๆ ที่กลายเป็นเรื่องเล่าขำในหมู่เพื่อน

เบนเหลือบมองห้องพี่ฟิวส์ ยิ้มเบา ๆ “ต่อให้ไม่มีอะไรอยู่ในกล่อง ก็ดีเหมือนกันแหละ” ทุกคนพยักหน้า ออฟเสริม “ปีหน้ามีเด็กใหม่ อีกไม่รู้กี่แผนจะมาอีกรอบ!”

เสียงหัวเราะต่อเนื่องในหอพักที่ไม่เคยขาดแคลนความสนุก แม้แผนจะเฟล แต่อย่างน้อย ความสัมพันธ์ก็เฟื่องฟูเสมอ