เสียงแปรงฟันของแป๋มดังแว่วในห้องน้ำรวมชั้นสาม แม้จะดึกจนเกือบเที่ยงคืนแล้ว แต่หัวใจเธอยังเต้นรัวเหมือนมีใครซ่อนอยู่ใต้เตียง “หรือว่า…คืนนี้จะเจอผีอีก?” เธอมองควันน้ำร้อนจากก๊อกก่อนส่องกระจก ไม่ใช่ผีหรอก…มันคือความกลัวคน มนุษย์ในหอนี่น่ากลัวกว่าผี เซอร์ไพรส์วันเกิดรุ่นพี่ของรุ่นน้องสุดเปิ่นที่ชื่อแป๋มกำลังจะเริ่มขึ้นในคืนนี้ มีแค่ฟ้าคราม เพื่อนร่วมห้องจอมเงียบจอมเย็นใจกับนุ่มนิ่มสาวข้างห้องสับสนโลกที่ยินดีผสมโรงด้วยว่ากำลังเบื่อ TikTok
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เอานะ แป๋ม ถ้าเราทำเซอร์ไพรส์รุ่นพี่สำเร็จ ถือว่ากล้าเผชิญโลกขึ้นขั้นหนึ่ง!” เธอสูดหายใจเฮือกใหญ่ ฟ้าครามที่กำลังจัดกล่องของขวัญพูดเสียงเรียบ “ของขวัญนี่ขอให้เป็นของขวัญจริง ๆ เถอะ อย่าเปลี่ยนเป็นงานแก้ต่างอีกนะ ขอร้อง”
แป๋มพยักหน้าแบบทำใจกล้า ทั้งที่ไม่มั่นใจอะไรสักอย่าง แต่นุ่มนิ่มกลับยิ้มกว้าง กวาดสายตาโลดแล่นทั่วห้อง ทันใดนั้นมือของนุ่มนิ่มก็หยิบหมวกปาร์ตี้ขึ้นมา “เดี๋ยวไปแอบในตู้เสื้อผ้า แล้วกระโดดออกมาตอนรุ่นพี่เปิดประตูนะ!”
แป๋มกับฟ้าครามหันมามองด้วยแววตาตกใจ แป๋มรีบบอก “เดี๋ยวสิ มันดูน่ากลัวกว่าเซอร์ไพรส์อีกนะ เอาแบบธรรมดาไม่ดีเหรอ?” ฟ้าครามถอนหายใจ “ถ้าทำเซอร์ไพรส์จนโดนรุ่นพี่แจ้งยาม ตำหนิพวกเรายิ่งกว่าโดนฟ้องห้องควบคุมผิดด้วยซ้ำ…แต่ก็ลองดู”
ทันใดนั้น ไฟห้องจู่ ๆ ดับพรึ่บทั้งชั้น หอพักตกอยู่ในความมืดและเสียงหลงของแป๋ม “ใครไปเหยียบเบรกเกอร์ไหมเนี่ย…หรือผีจริง?!” นุ่มนิ่มงงงวยเหมือนจุกขนมในปาก ฟ้าครามที่ดูนิ่งที่สุดกลับจุดไฟฉายมือถือพลางบ่นเบา ๆ “มีใครยังชงโอวัลตินตอนตีหนึ่งอยู่รึเปล่าไฟถึงดับเนี่ย?”
แป๋มลนลาน แต่หูยังได้ยินเสียงประตูห้องน้ำกระแทกดัง ‘ปั้ง!’ นุ่มนิ่มรีบกระซิบ “นี่…หรือพวกเราจะเซอร์ไพรส์ผิดเวลาน่ะ?” ฟ้าครามตอบด้วยเสียงเบา “คงใช่แหละ…แต่ทำไงดี จะยกเลิกก็กลัวโดนหาว่าใจเสาะอีก”
ในความมืดที่เต็มไปด้วยเสียงหายใจลุ้น ๆ พวกเธอเดินแอบ ๆ ไปยังห้องรุ่นพี่ วิ่งบ้าง เดินเบา ๆ บ้าง นุ่มนิ่มสวมหมวกปาร์ตี้ผิดข้าง แป๋มถือกล่องของขวัญจนเผลอทำโบว์ร่วงกลางทาง ฟ้าครามเดินนำเป็นหัวขบวน ไม่พูดอะไรสักคำ หมายมั่นว่าจะไม่ให้แผนเจ๊งตั้งแต่ฉากแรก
ขณะเดียวกัน ตามทางเดินตกไฟมืด เหล่าเพื่อนร่วมหอต่างเปิดประตูมาโผล่เป็นเงา เหมือนฝูงผีตาแป๋วกันในละคร แป๋มเห็นเพื่อนชื่อจี๊ดจ๊าดแอบฟังเสียงหัวเราะของตัวเองผ่านหูฟังแต่เผลอหลุดขำเสียงดัง (คิดว่าเป็นเสียงผีอีก!)
เมื่อถึงห้องรุ่นพี่ นุ่มนิ่มกลั้นหายใจนานจนหน้าซีด พอเข้าไปในห้อง เธอสบตากับเจ้าของวันเกิดซึ่งกำลัง…คุยโทรศัพท์เกี่ยวกับการบ้าน! เซอร์ไพรส์กลายเป็นการรุมล้อมคุยเรื่องการบ้านแบบงง ๆ แป๋มรีบตามสถานการณ์ไม่ทัน เธอดันบอกว่า “เซอร์ไพรส์…งานส่งพรุ่งนี้เหรอ?” รุ่นพี่เบะปากแอบหัวเราะ “เซอร์ไพรส์จริง ๆ เลยนะน้อง เปิดประตูมามีแต่คนยื่นลิสต์การบ้าน”
แป๋มหน้าเหวอ นุ่มนิ่มรีบแทรก “ไม่ไม่…จริง ๆ เราเตรียมเซอร์ไพรส์วันเกิดให้พี่!” แต่ฟ้าครามดันลืมเอาของขวัญมา รุ่นพี่ทำหน้างุนงง “เอ๊ะ วันนี้วันเกิดฉันเหรอ? เมื่อวานต่างหาก!”
ตอนนี้ทุกคนชะงักค้าง แป๋มหน้าแดง ฟ้าครามผงะ นุ่มนิ่มอ้าปากเหวอ เสียงหัวเราะดังขึ้นในห้อง รุ่นพี่บอก “งั้นเซอร์ไพรส์วันเลยช้า! จะร่วมปาร์ตี้การบ้านด้วยมั้ย?”
แผนเซอร์ไพรส์ที่ตั้งใจกลายเป็นปาร์ตี้ถกการบ้านกลางคืนแทน ซ้ำยังมีเสียงโวยวายจากชั้นล่าง “ใครทำคัตเตอร์หายในครัว!” สัญญาณปัญหาลูกใหม่เพิ่งเริ่มขึ้น แป๋มพึมพำ “มีแต่เรื่องเซอร์ไพรส์แต่หัวใจจะวายแทน”
ฟ้าครามนั่งข้างแป๋ม เอ่ยเบา ๆ ว่า “ครั้งหน้าหาเซอร์ไพรส์ที่ไม่ต้องใช้ไฟดีมั้ย” นุ่มนิ่มโบกหมวกปาร์ตี้ “แต่ถ้าผีมาเซอร์ไพรส์บ้างจะตลกดีนะ”
แป๋มยิ้มกว้างอย่างไม่กลัวแล้ว “อย่างนั้นคงต้องเตรียมโอวัลตินไว้แจกล่ะมั้ง…”
จากความเข้าใจผิดที่บานปลาย กลับกลายเป็นคืนที่ทุกคนได้หัวเราะด้วยกัน ถึงจะไม่ได้มีเซอร์ไพรส์สำหรับใครเป็นพิเศษ แต่ก็มีความสุขเฉพาะตัวแบบวุ่นวาย ไฟในหอค่อย ๆ กลับมาสว่างพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าของทุกคน
ก่อนจะลากลับห้อง นุ่มนิ่มแจกขนมในกระเป๋า “ปาร์ตี้ไม่มีขนมไม่ได้!” ฟ้าครามรับแบบขอไปทีแต่ก็ยิ้ม ขณะที่แป๋มกลั้นหัวเราะ “ถ้าคืนหน้าเราจะทำอะไรอีก บอกฉันล่วงหน้าด้วยนะ จะเตรียมหมวกกันน็อกไว้”
ทั้งสามเดินกลับห้องไปพร้อมเสียงหัวเราะอ่อน ๆ กับไฟในทางเดินที่ยังปริบ ๆ เป็นสัญลักษณ์ว่าคืนนี้ ความวุ่นวายยังไม่จบ และมิตรภาพก็ยังเติบโตท่ามกลางความเข้าใจผิดและความต่างของแต่ละคน
