เสียงกริ่งโรงเรียนดังขึ้นแหลมสูงในเช้าวันจันทร์ที่ดูเหมือนจะปกติ จูน นักเรียนหญิงชั้นม.5 ผู้มีความมั่นใจเกินเหตุ เดินหน้าตั้งตรงเข้าตึกกิจกรรม เธอมาพร้อมแฟ้มสมาคมวรรณกรรมในมือ เป้าหมายชัดเจน แต่ขณะที่กำลังจะเปิดประตู กลุ่มนักเรียนชายหญิงหลากสีสันยืนขวางทาง พวกเขากำลังอ่านใบประกาศ ‘สมัครสมาคมผู้กล้า’ จูนอ่านผ่านๆ “สมาคมผู้กล้า เชิญคนกล้าทำเรื่องใหญ่เพื่อโรงเรียน”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เจน เพื่อนสาวช่างคิดเดินเข้ามาสะกิด “เธอแน่ใจใช่ไหมเนี่ยว่าเป็นสมาคมวรรณกรรม?”
“มั่นใจสิ ไม่มีใครสมัครแล้วไง! เอ้า ฉันนี่แหละ!” จูนตอบเสียงกร้าว มองข้ามคำว่า ‘ผู้กล้า’ ด้วยความประมาท
ตังค์ นักเรียนชายที่คิดช้าแต่ติดตามเรื่องราวอย่างบ้าระห่ำ ตะโกนขึ้น “เย้ พวกเรามีประธานแล้ว!”
พีค เด็กชายหน้าขรึม เคร่งขรึมเกินอายุ โชว์สมุดบันทึกขนาดเล็ก “ถ้าเธอเป็นประธาน ผมจะวางแผนการใหญ่ เอาให้เลื่องลือทั้งโรงเรียน!”
จูนเริ่มลังเล แต่อีกนิดเดียวใบสมัครก็ถูกยื่นต่อหน้าครูฝ่ายกิจกรรม “ชื่อ: จูนนีญา ขจรศักดิ์ ตำแหน่งที่สมัคร: ประธานสมาคมผู้กล้า”
ย้อนกลับไม่ได้เสียแล้ว เสียงปรบมือก้องในห้อง ทั้งที่สมาคมวรรณกรรมแทบไม่มีใครสนใจ สมาคมนี้อาจจะยิ่งน่าอึดอัดกว่านั้น
วันต่อมา สมาคมผู้กล้าประชุมครั้งแรกบนโต๊ะไม้กลางสนามหญ้า สมาชิกเต็มอัตรา 5 คน จูน เจน พีค วาย และตังค์ วาย เด็กหญิงผมสั้นประหลาดนิสัยพูดตรงจนบางทีก็จี้ใจดำเกินไป อ่านรายชื่อแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์
“ภารกิจแรกของเราคือ อะไรกัน?” ตังค์ถามตาใส
พีคพูดจริงจัง “เราช่วยใครก็ได้ที่ดูเหมือนมีปัญหาหรือเปล่า? ให้มันแบบ…เท่ห์ๆ หน่อย”
จูนตั้งใจ
