เสียงเจาะกล่องดัง “แกร๊ก” ขณะที่แป๋งยกกล่องพัสดุขึ้นมาดู ใบหน้านิ่งขรึมปนงง แอบมีเหงื่อซึมตรงไรผม แป๋งเหลือบมองกล่อง ก่อนกระซิบเหมือนกลัวกล่องจะได้ยิน “เต๋า นายส่งของมาห้องฉันปะ?”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เต๋า ไวหนวดจอมมั่นใจ ประสานมือกอดอก มั่นหน้าแบบไม่ต้องใช้เหตุผล “ไอ้แป๋ง กล่องนั้นฉันเพิ่งเห็นวันนี้ นายคิดมากเองปะ” ว่าแล้วก็แย่งกล่องมางัดดูเลขที่อยู่ “อืม…เขียนแค่ว่าห้อง 304 ไม่มีชื่อคนรับอีก เอ๊ะ หรือนี่คือกล่องลึกลับของปี?!”
แป๋งเกาแก้ม สีหน้าไม่แน่ใจ “แต่ถ้ามันไม่ใช่ของเราแล้วใครฝากวะ ฉันว่าคืนให้ป้ายรปภ.ดีกว่ามั้ย?”
เต๋าส่ายหัวเร็วและเสียงดังเกินเหตุ “เอาน่า! ของอะไรในหอที่ใครก็ได้เอามาฝากก็ต้องหาเจ้าของให้เจอสิ สนุกจะตาย ช่วยคืนศักดิ์ศรีของเด็กหอ!”
บทสนทนาเริ่มจูนไม่ติดแต่แป๋งก็ยอม เต๋าลองเขย่ากล่อง เสียงกรุบกริบข้างในยิ่งเติมความสงสัย ทั้งคู่นั่งลงกับพื้น ท่าทางเหมือนจะเปิดกล่อง แต่แล้ว…
เสียงโทรศัพท์โผล่มา แป๋งรับสาย “ฮัลโหล…ครับ ไม่ใช่ครับ ผมอยู่ห้อง 304…กล่อง? เอ่อ…คือจะฝากไว้ที่ไหนครับ…”
เต๋าเบ้ปากก่อนกระซิบ “บอกเลยว่าเรากำลังจะคืน… แต่คืนให้ใครก็ไม่รู้…”
สัญญาณวุ่นวายเริ่มบังเกิด
ทั้งสองเดินถือกล่องไปยังล็อบบี้ เต๋าเดินนำ หน้าเชิด ปากยังพร่ำ “ถ้าเจ้าของกล่องมาเห็น เขาต้องประทับใจในความรับผิดชอบของเรา!” แป๋งแย้งเบาๆ “หรือนายจะเป็นผู้ต้องสงสัยว่าแอบขโมยกล่อง” เต๋าชะงักกึก หันมาเหล่ตาใส่ “คิดมากว่ะ!”
เจอพี่รปภ.ดาด้า หน้าเคร่งแต่ขี้เล่น “ของห้องไหนกันแน่เนี่ย มีแต่คนมาถามแบบนี้ทุกวัน” แป๋งจะวางกล่อง พี่ดาด้ารีบชูมือ “เดี๋ยวก่อน ยังไม่รู้ชื่อคนรับ คืนไม่ได้”
ทั้งสองเหวอ เต๋าเริ่มแผนใหม่ “งั้นเราตามหาเจ้าของกันเอง! โฆษณาเลย!”
แป๋งทำท่าจะค้านแต่โดนสายตาวิบวับของเต๋ากดดัน “เอาตามใจ…”
ไม่กี่นาทีถัดมา เต๋านำกระดาษเขียนประกาศ “ตามหาคนกล่องปริศนา ใครเป็นเจ้าของโปรดมารับที่ล็อบบี้!” ด้วยลายมือที่ใครอ่านก็หลับตาเดาไปคนละทิศ
เสียงเด็กห๋อมาสอด “กล่องอะไรอะพี่ ข้างในมีระเบิดปะ”
แป๋งปาดเหงื่อ เต๋าตอบทันที “ระเบิดใจยังไม่เคย มีแต่ระเบิดความซวยถ้าไม่เจอเจ้าของ”
ภารกิจอันพิลึกเริ่ม อย่างจริงจัง
กลุ่มคนในหอทยอยแวะมาดู บ้างก็เสนอแนวคิดสุดโต่ง “น่าจะเป็นกล่องขนม จากหลานยายสมจิต” หรือ “กล่องผ้าเน่าของสมชาย” บางคนแซว “อย่างนี้ต้องเปิดกล่องดูไหมพี่”
เต๋าตีมึน “เปิดไม่ได้ มันผิดกฎ ใจเย็นๆเดี๋ยวเจ้าของมา”
แป๋งหันซ้ายแลขวา “ฉันว่าถ้าเย็นนี้ยังไม่มีใครมา ก็เอาไปฝากป้าช้อยปีกาห้อง 305”
เสียงจากด้านหลังดังขึ้น “ฝากทำไม! ฉันไม่เอาอะไรแปลกๆ!” ป้าช้อยยืนเท้าเอวอยู่เต็มความสูง แป๋งรีบอ้าปากขอโทษ เต๋ารีบเบลอ “เราหมายถึงฝากถามเจ้าของเฉยๆ…”
ความวุ่นวายเพิ่มขึ้นเมื่อมีคนนอกหอแอบแวะมาถามหา “ได้นั่งในวงสนทนาไหมครับ อยากรู้จังว่าในกล่องคืออะไร”
เต๋าตอบด้วยความมั่นใจไร้เหตุผล “ถ้านายเจอกล่องก่อนใครก็คงรู้นะ!”
คนในหอเริ่มลือกันว่านี่อาจเป็น ‘กล่องท้าทาย’ ใครกล้ารับจะได้รางวัลใหญ่ บ้างลือว่าเป็นของผู้บริหารหอสำหรับประกวด
ข่าวลือลามไปถึงกลุ่มรุ่นพี่ กลุ่มนี้ไม่กลัวอะไร เดินเข้ามาแบบกวนโอ๊ย “เดี๋ยวพวกฉันขอเปิดเองละกัน รอนานแล้ว”
แป๋งกับเต๋ายืนขวางหน้า เต๋าทำเสียงขรึม “ใครแตะกล่องต้องรับผิดชอบความลึกลับ”
รุ่นพี่ทำหน้าเซ็ง “เอ๊ะ กล่องธรรมดาทำเป็นฮาร์ดคอร์”
ขณะนั้นเอง มีเด็กหญิงมาหอบหนังสือ เดินผ่านแล้วสะดุดกล่อง แป๋งรีบประคอง
“ขอโทษค่ะ อันนี้กล่องอะไรหรอคะ?”
เต๋าตอบ “กล่องตำนานแห่งหอพัก ขั้นกว่าไททั่น!”
แป๋งกระซิบ “อย่าเว่อร์ เด็กงงแล้ว”
เต๋าหันไป “ดูหน้าน้องนั่นดิ เค้ามีความหวังในกล่องนี้อยู่!”
ทีนี้ คนในหอเปลี่ยนแผน บางคนมาสมัครเป็นกรรมการเปิดกล่อง บางคนยื่นข้อเสนอ “ถ้ากล่องนี้มีขนมแชร์กันนะ!”
กระแสเริ่มควบคุมไม่ได้ เต๋าวางแผนใหม่ “ประกาศ! เย็นนี้ถ้าไม่มีคนมาแจ้ง ขออนุญาตเปิดกล่องพิสูจน์กลางล็อบบี้!”
แป๋งกระซิบ “นายจะรับผิดชอบไหวจริงดิ” เต๋ายิ้มมั่น “ความจริงต้องชนะ!”
เย็นวันนั้น ทุกคนรวมตัวกันลุ้น กล่องถูกวางไว้กลางโต๊ะ ทุกสายตาจับจ้อง เต๋าสร้างบรรยากาศขึงขัง เดินวนรอบกล่อง ฟังดูคล้ายรายการโชว์
แป๋งกลืนน้ำลาย “ถ้านี่เป็นของใครที่เค้าไม่อยากให้เห็น จะทำไงวะ…”
เต๋าตอบทันที “เชิญมาแสดงตัวก่อนซื้อหวยงวดหน้า!”
เสียงซุบซิบสนั่น เทปกาวบนกล่องถูกยกขึ้นด้วยความอลังการ แต่จู่ๆ มีเสียงคนวิ่งมาหอบแฮ่ก “เดี๋ยว! กล่องนั้นของผม!”
ทุกคนหันมอง เจ้าของคือบอย หนุ่มเนิร์ดแว่นครึ้ม แทบไม่เคยพูดกับใคร
บอยพูดตะกุกตะกัก “ผม…ผมลืมบอกแม่ให้ใส่ชื่อ… ขอโทษครับ กล่องนี้เป็นของใช้แมว…ที่ผมลืมสั่ง ทำเนียนฝากไว้…ไม่ได้อยากให้ใครรู้”
ทันที ทุกคนเปลี่ยนสีหน้า จากลุ้นกล่องรางวัลใหญ่เป็นหันไปขำ เต๋าหัวเราะ “แปลกตรงไหน ของใช้แมวกล่องเดียวเกือบทำคนทั้งหอสตาร์ทรถตามหา”
แป๋งหันไปยิ้มแหย “สรุปเราทำให้เพื่อนใหม่ต้องอายเปล่าวะ”
บอยส่ายหน้าเขิน ๆ “เปล่าครับ…จริง ๆ ขอบคุณที่ดูแลกล่องให้ ยังไม่ทันรู้จักใครดีเลย ได้มิตรภาพใหม่แบบงง ๆ”
ทุกคนหัวเราะกัน กล่องแมวถูกส่งกลับถึงมือเจ้าของ กระแส ‘ตำนานกล่อง’ กลายเป็นมุกเล่าประจำหอ
หลังคนแยกย้าย แป๋งกับเต๋านั่งมองกันเอง ต่างคนต่างยิ้ม คำพูดเงียบไปชั่วครู่ ก่อนแป๋งพูดเบา ๆ “ยังดีที่วันนี้เราพังๆ ไปด้วยกันอย่างถูกกล่อง”
เต๋าหัวเราะ “รอบหน้าจะเอาอยู่มั้ยนะเพื่อน”
แป๋งยิ้ม “ถ้ามีรอบหน้า ขอเป็นกล่องใส่ขนมบ้างเหอะ”
เต๋ายกนิ้วโป้ง “ขอให้เจ้าของกล่องหน้าอย่าลืมใส่ชื่อ!”
เสียงหัวเราะจาง ๆ เหลือเพียงรอยยิ้ม อบอุ่น ฟีลกู๊ด และมุกเล็ก ๆ ที่จะกลายเป็นตำนานใหม่ในหอพักแบบไม่มีวันจบ
