เสียงรถสองแถวค่อยๆ หยุดลงที่ทางแยกกลางป่าซึ่งมีเพียงเสาโทรเลขเก่าและบ้านไม้หลังหนึ่งหลบอยู่ในเงาไม้ เชาว์ เด็กชายวัยสิบหก ผิวคล้ำ ร่างสูงแต่ผอมเกินวัย ก้าวลง พิงกระเป๋าผุเก่า สูดลมหายใจลึกก่อนหันไปสบตาคนขับที่เหมือนบอกลาแต่ไม่มีถ้อยคำใด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!บ้านยายคือทางรอดสุดท้ายหลังแม่เพิ่งถูกจับเพราะคดีที่เชาว์ไม่เคยกล้าซักถาม ในใจเขายังวนเวียนกับภาพรถตำรวจกลางคืน ปลุกตื่นกลางดึก เมื่อประตูบ้านถูกกระแทกอย่างรุนแรง
เขาก้าวบนดินทราย กลิ่นฝุ่นกรุ่นตีกับกลิ่นไม้เก่า ประตูบ้านเปิดด้วยเสียงร้อง “มาแล้วเหรอเชาว์!” ของยายจัน หน้าหม่น มีรอยยับบนใบหน้า แต่ดวงตาส่องประกายอุ่นปนเหนื่อยล้า
“กินข้าวก่อนไหม” ยายกวักมือ ช้อนอ้าวในมือสั่นเล็กน้อย เชาว์ไม่ตอบ เดินตามท่ามกลางจังหวะเหงาของบ้าน คนสองคนในบ้านใหญ่ที่เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
เขาสำรวจห้องนอนเก่า เตียงไม้ใกล้พัง ผ้าห่มสีหม่น มีกรงนกวางทิ้งตะแคง กลิ่นฝุ่นคล้ายความทรงจำรุมเร้า เสียงเคาะหน้าต่างประหลาดดังขึ้น เชาว์เดินย่องไปเปิด ไม่มีใคร มีเพียงพุ่มไม้ไหวตามลม…หรือบางสิ่งมากกว่านั้น?
คืนแรกเสียงหวีดของลมกับเงากิ่งไม้แตะหน้าต่าง เชาว์ข่มตาหลับแต่ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ใต้บ้าน หัวใจเขาเต้นแรง พยายามคิดว่าคงเป็นสัตว์ป่าหรือยายเดินมาจุดไฟ แต่เสียงนั้นยืนอยู่นานเกินไป และคล้ายจะพูดชื่อเขาเบา ๆ
เช้าวันถัดมา ยายจันถามเสียงอ้อมแอ้ม “นอนหลับสบายไหม” เชาว์พยักหน้าแม้รอยใต้ตาจะหนักขึ้น ยายสบตาเขาเงียบ ๆ ดูเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เขาไม่กล้าพูด
ยายสอนให้เขาตักน้ำจากบ่อเก่า “ระวังนะ น้ำในนี้ขุ่นง่าย” เชาว์ตักน้ำ เห็นเงาตัวเองในผิวน้ำ แต่เงานั้นผิดแปลกไป—คล้ายขยับตามอีกจังหวะ เชาว์ใจหายวูบแต่ฝืนเฉย
กลางวัน เชาว์เดินสำรวจรอบบ้าน พบหลุมตื้นใต้ต้นไม้ใหญ่ รอยขุดใหม่แต่ไม่มีใครเอ่ยถึง เขาเอื้อมจะจับท่อนไม้ คล้ายจะปลุกอะไรบางอย่างใต้ดิน หัวใจเต้นถี่ก่อนถอยกลับมาด้วยความกลัวเย็นวูบ
เสียงยายเอะอะที่ครัว “เชาว์ เอาไม้ฟืนมาอีก” เด็กชายฝืนยิ้ม เดินหวนกลับเข้าเรือน กวาดสายตามองข้าวของเก่า เห็นกรอบรูปที่ซุกอยู่หลังขวดน้ำมัน ยายรีบคว้าออกไป “ของเก่า ไม่มีอะไร” เสียงนั้นสั่น หักห้ามไม่ให้ถามต่อ
กลางคืน เชาว์ตื่นมาได้ยินเสียงร้องไห้แผ่ว ๆ จากห้องยาย เขาค่อย ๆ เดินไปมอง ยายนั่งกอดรูปถ่าย ร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงนั้นกระทบใจเชาว์จนเขาต้องถอยกลับไปห้องตัวเอง ไม่กล้าเข้าไปปลอบ
รุ่งเช้า อากาศหนาว เชาว์เห็นรอยเท้าเปียกบนระเบียง นำไปสู่ป่า หากแต่ในบ้านไม่มีใครย่างกรายออกไปเมื่อคืน ยายจันมีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่เห็นรอยเหล่านั้น เชาว์เลือกเงียบ สองคนรับประทานข้าวเช้าด้วยความอึดอัด
วันรุ่งขึ้น ขณะเชาว์เก็บกวาดลานบ้าน เขาเห็นลูกบอลสีแดงกลิ้งเข้าในป่า เสียงเด็กหัวเราะแผ่ว ๆ แว่วอยู่ไม่ไกล เขายืนนิ่ง หัวใจเต้นรัวเมื่อพบ เด็กหญิงผมยาวผิวซีดในชุดขาว ชำเลืองมองเขาจากหลังกอไม้ก่อนสลายไปแค่เศษสายลม
เขาเดินเข้าในป่า กลัวแต่เหมือนถูกแรงบางอย่างดึงไว้ เสียงเด็กผู้หญิงร้องเรียกเบา ๆ “ช่วยด้วย…” เชาว์มองหาต้นเสียง เงาโผล่วาบหลังต้นไม้ใหญ่ กิ่งไม้ที่ร่วงบนพื้นเหมือนบีบลมหายใจเขาให้ขาดวูบ
ยายจันเอื้อมมือกุมแขน “อย่าเข้าไปในนั้น…มันอันตราย” น้ำเสียงยายแน่นและเคร่งขรึม ต่างจากปกติ ดวงตาเหมือนซ่อนความลับ แววตาเชาว์ลังเลแต่ยอมถอยกลับมา
คืนนั้นเชาว์ฝัน ซากบ้านไม้ไฟไหม้ เด็กหญิงนั่งร้องไห้ท่ามกลางเปลวไฟล้อม เอื้อมมือมา “ช่วยฉันด้วย…” เมื่อเชาว์จะคว้า ร่างเด็กค่อย ๆ กลายเป็นเถ้าถ่าน เชาว์สะดุ้งตื่น ใจเต้นระส่ำ
เชาว์เล่าเรื่องรอยเท้าในป่าให้ยายฟัง ยายชะงักนิดก่อนเมินหน้า “แค่เงาเก่า ๆ อย่าไปใส่ใจ” ทว่าดวงตายายสะท้อนความกลัวและเศราลึก วูบหนึ่งก่อนจะนิ่งเฉย
ช่วงบ่าย มีชาวบ้านเดินผ่านบ้านมาขอกล้วย ยายจันเปลี่ยนท่าทีทันทีใจดีปกติ “พักอยู่หรอ หลานยาย?” หญิงชราคนหนึ่งถาม เชาว์แค่มอง จับความระแวงจากสายตาคนนั้น “ตอนกลางคืนอย่าออกไปไหนล่ะ ป่าแถวนี้…เสียงมันดังแปลก ๆ”
เชาว์แอบฟังยายกับหญิงชราคุยกันเสียงเบา เสียงกระซิบถึง ‘เด็กในป่า’ กับ ‘ไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อน’ จบลงด้วยน้ำเสียงอึมครึม ยายกลับมาหน้าตึง เย็นชา ไม่เอ่ยถึงความหลังอีก
คืนต่อมา เชาว์ได้ยินเสียงวิ่งรอบบ้าน เสียงร้องไห้ปนโกรธ “ช่วยฉัน!” เขาเดินตะกายออกจากห้อง พบหน้าต่างเปิดกว้าง ลมเย็นเฉียบปะทะหน้า เงาเด็กหญิงสว่างวาบหน้าบ้าน ก่อนจะสลายไปในความมืด
เขาตื่นมาอีกเช้า รอยช้ำที่แขนเหมือนถูกกุมไว้แน่นเมื่อคืน เขาซ่อนแขนไว้ ไม่กล้าบอกยาย จนกระทั่งยายถามถึงแขน เชาว์โกหก “เดินชนประตู” ยายวิ่งตามลูบแผล พลางพูดเบา ๆ “เธอคงแค้น…ชาติก่อนใครก็ไม่รู้”
เชาว์เริ่มถามยายตรง ๆ “เด็กในป่า…เป็นใคร” ยายหลบตา น้ำเสียงสั่น “เลิกถามเถอะ…เรื่องจบไปนานแล้ว” เชาว์เดินหนีไปที่บ่อ เห็นเงาเด็กหญิงในน้ำ ตาเศร้าปนเรียกร้องบางอย่าง
กลางคืนสายลมแรงกว่าเดิม เสียงกรีดร้องก้องในป่า เชาว์ถูกรั้งไว้ในความฝัน เด็กหญิงในชุดขาวเดินวนรอบโต๊ะ เขารู้สึกถึงไฟอุ่นจัดผิดธรรมชาติ พลันภาพในฝันชัดขึ้น—ยายยืนร้องไห้ข้างเตียงไม้ ข้าง ๆ เด็กหญิงนอนแน่นิ่ง
เชาว์ตื่นมาหายใจหอบ ถามยาย “ยายฆ่าใครในบ้านนี้?” คำถามเหมือนคำสาป ยายเงียบ ราวกับกลืนลมหายใจไว้กับตัวเอง น้ำตาไหลเป็นสาย
ระหว่างวันทั้งสองกลับมาเงียบเฉียบ จนกระทั่งคืนต่อมาฝนตกหนัก เชาว์ตื่นได้ยินเสียงทุบประตูรัว “เปิด! เปิด! ช่วยด้วย!” เขาสะดุ้งลุก เห็นเงาเด็กหญิงชุ่มฝนยืนร้องไห้หน้าบ้าน เชาว์ลังเลก่อนเดินออกไป กลิ่นควันลอยฟุ้ง ฟ้าที่บ้านเริ่มแดงราวคืนนี้จะลุกเป็นไฟซ้ำ
เด็กหญิงร้อง “ฉันติดอยู่!” เชาว์วิ่งตามเธอสู่ต้นไม้ใหญ่ในป่า เงาไฟลุกท่วมทั้งสอง ฝ่าสายฝนที่หนาวจัด อากาศแปลกเกินจริง เชาว์พบหลุมตื้นใต้ต้นไม้—เขาขุดจนก้อนดินแตก ในหลุมมีตุ๊กตาไหม้เกรียม เด็กหญิงร้องไห้กอดเข่าอยู่ข้าง ๆ เชาว์ยื่นมือสัมผัส ภาพอดีตไหลย้อนกลับเข้ามาเต็มหัว
บ้านไม้สมัยเด็กของยาย ยายยังสาว ถูกไฟไหม้พร้อมลูกสาวน้อยที่ขังอยู่ในห้อง ยายกรีดร้องช่วยแต่ไม่ทัน ความผิดติดอยู่ในดวงตาเด็กหญิง—ความแค้น ความเศร้า แผลทั้งของเด็กและยายยังไม่เคยจาง
เสียงยายโผเข้ามาร้องไห้ “ยายขอโทษ ยายช่วยหนูไม่ได้” เงาเด็กหญิงร้องไห้หวีดเช่นกัน ท่ามกลางสายฝน ยายกุมมือลูกหลานทั้งสอง เชาว์สั่นเทิ้ม ตัดสินใจพูด “ถ้ายายไม่ให้อภัยตัวเอง ร่างนั้นจะไม่มีวันหายไป” ยายร้องไห้เสียงดังเกินจะอดกลั้น
พลันเงาเด็กหญิงค่อย ๆ เลือนหาย ฝนซา แสงอาทิตย์ส่องลอดกิ่งไม้ เสียงถอนหายใจเบาหวิวในใจ ทุกอย่างสงบลงในที่สุด เชาว์กับยายยืนกอดกันทั้งน้ำตา ไม่มีถ้อยคำใดนอกจากความเข้าใจใหม่
เชาว์ยืนมองป่า มองหลุมใต้ต้นไม้ที่ปิดฝาเรียบร้อยแล้ว ลูบตุ๊กตาไหม้ในอ้อมแขน กระซิบเบา ๆ ว่า “หลับให้สบายนะ” ก่อนหันไปหายาย ลูกหลานสองคนเดินกลับบ้านด้วยใจเหนื่อยล้าแต่เบากว่าเมื่อวาน เจ็บซ้ำ แต่ก้าวต่อ
กลิ่นฝุ่นเช้าใหม่แทรกผ่านหน้าต่าง บ้านไม้กลางป่ายังคงเงียบเหงาแต่ไม่ว่างเปล่า หัวใจทั้งสองดวงเปลี่ยนแปลงพร้อมพร้อมกับรอยแผลของอดีตที่ถูกปลอบจนค่อย ๆ นุ่มนวลขึ้นทีละน้อย
