แสงแดดยามบ่ายร่วงหล่นผ่านร่มไม้หนาทึบ ตัดเป็นลำเล็กๆ บนผิวถนนลูกรัง หญิงสาวในเสื้อยืดซีดกับยีนส์เก่าหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้สูงที่ดูเหมือนไม่ได้ถูกเปิดใช้งานมานาน เธอลูบกลอนประตู นิ้วมือสั่นเล็กน้อย ริมฝีปากขยับเบาๆ เหมือนจะพูดกับตัวเองแต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“กลับมาแล้วเหรอ…” เสียงแผ่วจากในคอจางหายไปกับลม เธอชื่อ “เพลงพิณ” แต่คนในหมู่บ้านมักเรียกสั้นๆ ว่า “เพลง” หญิงสาวรวบหางม้าแน่น หยิบกุญแจที่แขวนอยู่กับพวงกุญแจสนิมเขียวขึ้นมา เสียงล็อกดังแกรก…ประตูขยับอย่างฝืดฝืน เสียงไม้สีเทาเสียดสีกันคล้ายเสียงขู่เบาๆ ต้อนรับผู้มาเยือน
ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นไม้เปียก กลิ่นฝุ่น กลิ่นอับ แทรกเข้าจมูก บ้านสองชั้นทรงไทยกลางป่าดูอึมครึม ม่านเก่าปลิวไหวเบาๆ จากลมที่รอดเข้ามา เพลงยืนอยู่กลางห้องรับแขกชั่วครู่ สายตากวาดไปทั่วผนังที่มีรอยแตกร้าวเป็นเส้นเล็กๆ บางส่วนของฝ้าเพดานเริ่มหย่อน ดวงตาของเธอหยุดที่รูปถ่ายครอบครัวเก่าๆ ใต้กรอบไม้รูปหนึ่ง
เสียงกุกกักเบาๆ ดังขึ้นขณะเธอกำลังจะเดินเข้าครัว เพลงชะงัก หันไปมองซอกมืดข้างบันได “หนูไหม?” เธอถามตัวเอง แล้วค่อยๆ เดินไปเปิดไฟในครัว ไฟกะพริบสองสามทีจึงติด
เธอวางกระเป๋าเดินทางลงบนโต๊ะครัว หยิบโทรศัพท์มาดู ไม่มีสัญญาณ เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างชั้นล่าง อากาศเย็นไหลเข้ามา เพลงยืนนิ่ง กลืนน้ำลายฝืด หูเงี่ยฟังเสียงอะไรบางอย่าง…
ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงกระดาษปลิวแผ่วเบาดังขึ้นจากชั้นสอง เพลงมองขึ้นไป เห็นเงาเลือนรางของอะไรบางอย่างผ่านบานกระจกฝ้าบนบันได เธอขมวดคิ้ว เดินขึ้นบันไดทีละก้าว ไฟเพดานชั้นบนไม่ติด
เมื่อขึ้นถึงชั้นบน กลิ่นอับรุนแรงกว่าเดิม ประตูห้องนอนซ้ายมือแง้มอยู่ เธอผลักเข้าไป พบเพียงห้องเปล่า เศษกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ร่วงอยู่บนพื้น เพลงก้มลงเก็บอ่าน ตัวหนังสือจางๆ …“ห้ามลืม” เธอพึมพำ หัวใจเต้นแรง ทั้งที่จำไม่ได้ว่าใครเป็นคนเขียน
เสียงแปลกๆ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เหมือนเสียงใครลากเท้าเบาๆ อยู่ปลายทางเดิน เพลงมองไปทางนั้นแต่ไม่เห็นอะไร เธอหายใจแรงขึ้น รีบเดินกลับลงมาข้างล่าง หยุดตรงโต๊ะกินข้าว มองดูนาฬิกาโบราณที่หยุดเดินไปนานแล้ว…
เสียงแหลมของโลหะกระทบกันดังมาจากในห้องเก็บของใต้บันได เพลงลังเลอยู่ครู่ ก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูห้องเก็บของ ความมืดทึบ แสงไฟจากห้องครัวลอดเข้าไปแทบไม่ถึง เธอยื่นมือเข้าไปคลำหาสวิตช์…
เสียงกุกกักเงียบลงทันทีที่เธอเปิดไฟ หญิงสาวพบแค่กล่องเก็บของและเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เธอรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากเงามืดด้านในสุด
กลางดึกคืนนั้น เพลงนอนไม่หลับ เสียงลมพัดใบไม้กระทบหน้าต่าง ดวงตาเธอกวาดไปทั่วห้องนอนเก่า เธอลุกขึ้นมานั่งที่ปลายเตียง ชะเง้อมองไปยังประตูห้องที่ปิดไม่สนิท ริมฝีปากขยับพูดกับความมืดว่า “ถ้ายังอยู่…ขอให้ปล่อยฉันไปที”
ไม่มีเสียงตอบรับ มีแต่เงาสะท้อนในกระจกเก่า ที่ดูเหมือนไม่ตรงกับท่าทางของเธอ…
วันรุ่งขึ้น เพลงตื่นแต่เช้า เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดจากชั้นล่างดังขึ้นทั้งที่ไม่มีลม เธอลงไปดู เห็นรอยเท้าดินเปียกเป็นทางไปยังห้องเก็บของ ใจเต้นแรง เธอเดินตามรอยไป พบว่ากล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งเปิดฝาอยู่ ข้างในมีกล่องจดหมายผูกเชือก เธอหยิบขึ้นมาเปิดดู…
ข้างในมีจดหมายลายมือของหญิงสูงวัย บรรยายถึงความโศกเศร้ากับการจากไปของใครบางคน และความรู้สึกผิดที่ไม่อาจให้อภัยตัวเอง เพลงอ่านไป น้ำตาคลอเบ้า ชื่อในจดหมายคือ “แม่” และกล่าวถึง “เพลง” ในฐานะความหวังสุดท้ายของบ้านนี้
บ่ายวันนั้น มีเสียงรถเครื่องดังจากหน้าบ้าน ชายวัยกลางคนในเสื้อเชิ้ตเก่าๆ เดินเข้ามา “เพลง…ใช่ไหม?” เขากระแอม เธอจำได้ว่าเขาคือ “ลุงมี” อดีตเพื่อนบ้านผู้เงียบขรึม
“กลับมา…กล้าดีเนอะ” ลุงมีพูดเสียงเรียบ เพลงยิ้มเจื่อน “ต้องกลับมาจริงๆ น่ะค่ะ…เรื่องมันยังค้างคาอยู่” ลุงมีมองหน้าเธอเขม็ง “ระวังไว้ บ้านนี้…ไม่เคยลืมอะไรที่มันเกิดขึ้น” เขาพูดเสียงเบา ทำเอาเพลงนิ่งอึ้ง ลุงมีเดินออกไปโดยไม่หันกลับ
เย็นวันนั้น เพลงสำรวจบ้านต่อ พบประตูห้องเก็บของชั้นบนล็อกแน่น ทั้งที่เธอจำได้ว่าเคยเปิดอยู่ เธอเคาะประตูเบาๆ เงียบ ไม่มีเสียงตอบกลับ
คืนที่สอง เธอนอนพลิกตัวไปมา เสียงฝนตกพรำๆ เสียงหยดน้ำจากหลังคา ฟังดูคล้ายเสียงคนกระซิบ เธอลุกขึ้นเปิดไฟ พยายามมองหาต้นตอ เสียงเงียบลงเหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเอง
เช้าวันถัดมา เพลงพบว่ามีรอยขีดเขียนใหม่บนผนังข้างเตียง เป็นประโยคสั้นๆ “อย่าลืมฉัน” เธอตกใจ ถอยหลังชนโต๊ะ รีบวิ่งลงมาข้างล่าง
เธอโทรศัพท์หาลุงมี แต่ไม่มีสัญญาณ เธอเดินออกไปนอกรั้วบ้าน สายหมอกคลุมป่า เงาร่างสูงต่ำลางๆ ปรากฏในแนวไม้ไกลๆ เธอรีบเดินกลับเข้าบ้าน หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกที
คืนนั้น เธอเริ่มฝันถึงเด็กหญิงคนหนึ่ง ใบหน้ามัวหมอง เดินอยู่ในบ้านหลังนี้ เด็กคนนั้นยืนอยู่ปลายเตียง มองมาทางเธอแต่ไม่พูดอะไร เพลงสะดุ้งตื่น เหงื่อท่วมตัว
เช้าวันใหม่ เพลงรวบรวมความกล้าเดินขึ้นไปที่ห้องเก็บของชั้นบนอีกครั้ง เธอทุบประตูเสียงดัง “ถ้าอยู่ก็ออกมา!” ไม่มีเสียง เธอค่อยๆ ลองไขกุญแจที่ติดอยู่กับพวงกุญแจเก่า ประตูขยับ…ส่งกลิ่นเย็นเฉียบออกมา
ในห้องมีเพียงเตียงเด็กเก่าๆ กับกล่องของเล่น ภาพวาดเด็กบนผนังจางลงแทบลบเลือน เธอเดินไปหยิบตุ๊กตาผ้าเก่าๆ ขึ้นมา อยู่ๆ เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นข้างหลัง เธอหันขวับ พบแค่เงาตัวเองในกระจก …แต่เงานั้นเหมือนขยับแยกจากเธอชั่วครู่
เพลงนั่งลงข้างเตียง มือกำตุ๊กตาแน่น “หนูยังอยู่เหรอ…” เธอพูดแผ่วเบา มีเสียงเหมือนใครร้องไห้เบาๆ ลอยแว่วมา
วันนั้น เธอเดินไปที่ลำธารหลังบ้าน เจอสมุดบันทึกเล่มหนึ่งซ่อนอยู่ในโพรงไม้ หน้าปกจารึกชื่อ “ขิม” เธอเปิดอ่าน พบบันทึกของเด็กหญิงเล่าว่าเคยถูกขังในห้องเก็บของ กลัวความมืด และรอแม่มาช่วย…หน้าเหล่านั้นเปื้อนน้ำตา
เพลงเดินกลับบ้านอย่างอ่อนล้า ภาพในหัวซ้อนทับระหว่างอดีตกับปัจจุบัน เธอเริ่มสับสนว่าอะไรคือความจริง อะไรคือเงาที่ฝังอยู่ในจิตใจเธอเอง
คืนนั้น สายฝนเทกระหน่ำ บ้านทั้งหลังเต็มไปด้วยเสียงประหลาด เสียงกระซิบจากเงามืด เสียงเท้า เสียงร้องไห้ เพลงปิดหูแน่น “พอแล้ว! ฉันกลับมาแล้ว…ขอโทษ!”
เงาในกระจกเบื้องหน้าค่อยๆ เห็นชัดขึ้น มันไม่ใช่แค่เงาของเธอ แต่เป็นเด็กหญิงในชุดเปื้อนดิน ใบหน้าซีดขาว ดวงตาเศร้า เพลงถอยหลัง “ขิมใช่ไหม…” น้ำเสียงเธอสั่น
เด็กหญิงเงียบ ไม่พูดอะไร แต่ภาพในหัวเพลงกลับไหลบ่ากลับมา — ภาพวันที่เธอปิดประตูขังขิมน้องสาวไว้เพราะกลัวแม่จะดุ แต่แล้ว ขิมก็ไม่เคยออกมาอีกเลย…
เสียงร้องไห้ดังขึ้นเรื่อยๆ เพลงทรุดลงกับพื้น มือปิดหน้า น้ำตาไหล “ขอโทษ…พี่ขอโทษ!” เงาเด็กหญิงค่อยๆ จางหายไปกับแสงฟ้าแลบ เสียงพายุนอกบ้านค่อยๆ สงบลง
รุ่งเช้า เพลงนั่งอยู่กลางห้องรับแขก สายตาเหม่อลอย เธอมองมือที่กำลังสั่น รู้ว่าความจริงถูกปลุกขึ้น เธอนั่งอยู่กับความทรงจำอันหนักอึ้ง เสียงฝีเท้าเบาๆ ยังแว่วมาไกลๆ
เธอลุกขึ้น เดินไปรูปถ่ายครอบครัว หยิบออกมา พลิกดูข้างหลัง มีข้อความลายมือแม่เขียนไว้ว่า “อย่าลืม…อภัยให้ตัวเอง”
บ่ายวันนั้น เพลงออกไปยืนหน้าบ้าน หยิบจดหมายของแม่ในมือ สายลมเย็นพัดผ่าน เงาสะท้อนในกระจกหน้าบ้านตอนนี้กลับมาเหมือนเดิม — เงาของเธอคนเดียว แต่ความเงียบก็ยังไม่เคยจากไป…
เสียงร้องไห้แผ่วเบาเหมือนจะจางหายไปกับสายลม ทิ้งไว้เพียงบ้านเก่ากลางป่า กับหญิงสาวผู้ต้องอยู่กับความทรงจำของเงาที่เธอเคยลืม
