เสียงเครื่องยนต์เรือเบาลงเมื่อชายวัยกลางคนที่เป็นคนขับดึงคันเร่ง เพียงอึดใจเดียวเรือไม้ลำน้อยก็ลอยติดเข้าหาดทรายหยาบของเกาะเงียบ เพลินมองผ่านละอองหมอกบาง เห็นเงาเพื่อนทั้งสี่บนเรือไหวไหว ธีกระชับเป้สะพาย ทบทวนในใจอีกครั้งว่าทำไมเขาจึงตกปากรับคำมากับกลุ่มนี้ บทสนทนาเงียบงันในวินาทีที่เริ่ม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พร้อมยัง?” พลอย เอ่ยแผ่ว ๆ พลางชำเลืองไปยังเปรมผู้ซุกมืออยู่ในกระเป๋า ไม่ตอบ แต่ยักไหล่จนเส้นผมปรกหน้า เพลินยิ้มจาง ๆ ฝืนบรรยากาศบีบคั้น ก่อนจะเป็นนทีชายร่างสูงที่พูดขึ้นแทน “ขยันกลัวกันเชียว เกาะไม่มีอะไรซ่อนหรอกน่า”
หาดทรายขาวละเอียด แต่กลับว่างเปล่า กล่าวกันว่า เกาะกลางทะเลแห่งนี้เคยมีชุมชนชาวประมงเล็ก ๆ ก่อนจะหายสาบสูญไป โดยไม่มีข้อสรุป พวกเขาเดินลึกเข้าสู่ป่า ชายฉกรรจ์เงียบงันอากัปกิริยาแข็งทื่อขณะเดินตามแนวฟุตบาทธรรมชาติที่ทอดไปสู่กระท่อมไม้กลางเกาะ
“มาถึงทั้งที ขอให้ได้อะไรติดตัวกลับนะ” เพลินพูดเบา ๆ กดบันทึกเสียงเบื้องหลังทุกก้าว เข็มขัดกล้องเล็กห้อยแกว่งข้างเอว ธียิ้มเย็น พลางเหล่มองพลอยซึ่งเดินเงียบอยู่ข้าง ๆ ใจหนึ่งอยากชวนคุยแต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน นทีเดินเปิดเส้นทาง พุ่มไม้เพียงพริบตาแหวกออกไปข้างหน้า พวกเขาหยุดหน้ากระท่อมไม้
“พักกันหน่อยก่อนแล้วแบ่งเวรเดินสำรวจ” พลอยเสนอ พวกเขาทั้งหมดเห็นพ้อง ธี, เพลิน, เปรม, นที และพลอยหย่อนตัวลงบนฟูกเก่า ฝุ่นลอยฟุ้ง เพลินล้วงมือถือดูบันทึกตารางกิจกรรม พลอยวางเป้โดยถือแผนที่สมุดบันทึกชิดอก
ค่ำคืนมาถึง ความมืดคลุมเกาะไว้สนิท เสียงคลื่นเงียบผิดปกติ เพลินนอนข้างเปรม มองฝ้าเพดานแล้วหันมากระซิบ “นอนไม่หลับเหรอ” เปรมกลอกตาสะบัดไหล่ “แค่ห่วงว่าจะมีอะไรในป่า”
เสียงกรีดเล็บบนไม้ดังจากหน้าต่าง เปรมผงกหัวทันที “ได้ยินมั้ย” เพลินพยักหน้า นิ่วหน้าเล็กน้อย ทั้งห้องตื่นตัว ในห้วงเงียบ พลอยขยับตัว “คงสัตว์” เธอว่าเร็ว ๆ จุดเทียนขึ้นกลางห้องเพื่อคลายกลัว
รุ่งเช้า เพลินตื่นขึ้นและพบว่าเปรมไม่อยู่ข้างกาย โทรศัพท์ของเปรมตกอยู่ปลายฟูก นทีเดินเข้ามาพร้อมเสียงฝีเท้าเร่ง “ใครเปิดประตูเมื่อคืน?” ทุกคนมองหน้ากันนิ่ง
พวกเขากระจายกำลังออกตามหาเปรม รอบ ๆ กระท่อมกลับนิ่งผิดปกติ รอยเท้าขนาดใหญ่เผยร่องรอยปริศนาสู่ป่า ธีสูดหายใจลึก “หรือเปรมแค่เดินเล่น?” นทีส่ายหน้า ด้วยสีหน้ากังวล
ขณะค้นหา เพลินสังเกตเห็นเศษผ้ากระดาษติดขอนไม้กลางป่า เธอรีบคว้ามา ยื่นให้พลอย พลอยนิ่งจ้องเส้นข้อความร้าว ๆ ที่ฉีกขาด “…ฉันขอโทษ” ตัวอักษรเขลอะไปด้วยรอยนิ้วเปื้อนดิน
เสียงแว่วไกลๆ ของเปรมดังขึ้น “อยู่ทางนี้!” กลุ่มรีบวิ่งตามเสียงเข้าไปในป่า ทันใดนั้นเสียงนั้นขาดหาย เหลือเพียงลมหายใจตนเอง พลอยถอนใจแรง “เสียงมันใกล้แต่เหมือนมาจากทุกทิศ” เพลินเตือน “ระวัง อะไรในเกาะนี้ประหลาด”
กลางป่าทึบ เสียงอะไรบางอย่างครืดคราดอยู่ใต้ต้นไม้ หยาดเหงื่อเกาะกรอบหน้าแต่ไม่มีใครกล้ากล่าว ไฟฉายส่องไปเจอเงาบิดเบี้ยวบนต้นไม้ ธีขมวดคิ้ว “เหมือนเงา…แต่เงาไม่ควรขยับเอง”
ขณะทุกคนแยกย้ายกันหาคำตอบ เพลินและพลอยเดินคู่ ฝ่ายหนึ่งแบ่งปันความกลัว “เราเคยโกหกใครรึเปล่าในกลุ่มนี้” เพลินถามเบา ๆ พลอยนิ่ง เธอไม่ตอบทันที ดวงตากลอกหลบ “รอเปรมเจอก่อนค่อยคุยกัน”
เสียงฝีเท้าตึง ๆ ของนทีดังใกล้เข้ามา “พวกนายสองคน คลำทางไปข้างหน้าก่อน เดี๋ยวผมกับธีจะวนรอบหลัง” ทุกคนพยักหน้าอย่างร้อนรนเพราะความกดดันเริ่มก่อตัว
เพลินกับพลอยเดินไปถึงริมบึงกลางเกาะ หมอกคลุมบางแต่ทะลุเห็นเงาตัวเองในน้ำ ทันใดนั้นเงาในน้ำสะท้อนกลับไม่เหมือนเดิม ใบหน้าของเปรมลอยขึ้นแทน เพลินอ้าปากจะกรีดร้อง เสียงกลับติดในลำคอ พลอยคว้าแขนไว้แน่น
“เราต้องกลับที่พัก” พลอยพึมพำ รีบลากเพลินออกมา ระหว่างเดินฝ่าไม้ ทันใดเสียงกระซิบจากเงาไม้ข้างทางดังว่า “มันคือความผิดของเธอ” สองสาวหยุดขาแข็ง ช่วงวูบหนึ่งเหมือนเสียงนั้นมาจากในหัว
พลางนั้น นทีและธีค้นพบรอยปรากฏที่ต้นไม้อีกฝั่งของเกาะ ร่องรอยคล้ายลายมือแต่กลับยาวผิดธรรมชาติ นทียืนอึ้ง “ใครหรืออะไรมันจะลากตัวเปรมไป” ธีเงียบ หันมาสบตา “บางทีเปรมอาจไม่ได้ถูกเอาตัวไป แต่…เขาอาจซ่อนตัวเพราะกลัว”
ในค่ำคืนที่สอง อากาศอึมครึม ฝนไม่ตกแต่หมอกหนาทึบขึ้น ทุกคนอยู่ร่วมกลางห้อง กลิ่นเก่าและอับลอยขึ้น เพลินกระซิบ “มีบางอย่างผิดไป ตั้งแต่เรากล้าวางความไว้ใจกันที่นี่”
พลอยนั่งเงียบ เธอหยิบสมุดจดขึ้น กระซิบสะอื้น “ฉัน…เคยหลอกกลุ่ม ฉันเก็บข้อมูลหาเงินพิเศษกับโปรเฟสเซอร์ที่มหา’ลัย ฉันไม่บอกเพราะกลัวเสียโอกาส” ทุกคนอึ้งเงียบ นทีสบถในคอ ทว่าสายตามองขาดแคลนความเกลียด
“แล้วเปรมล่ะ?” ธีเอ่ยขึ้นช้า ๆ “เมื่อคืนก่อนเขาหายไป เขากอปรกับใคร?” พลอยส่ายหน้า “เปรมเองก็…ชอบปลีกตัว เงียบ ใจลอย” เพลินน้ำตาเอ่อ “ฉันเองก็กลัวจะผิดพลั้ง…ฉันโกหกเพื่อนทุกเรื่องเล็กน้อยเพื่อเอาตัวรอด”
อีกด้าน นทีเดินออกไปหน้ากระท่อม สูดหายใจพร่ำ “ไม่มีใครเชื่อใจกันจริง ๆ เลยใช่ไหม?” เสียงตอบแผ่วจากในเงามืด นทีพยายามส่องไฟเข้าไป แต่เจอเพียงความเวิ้งว้าง
เสียงฝีเท้าไกล ๆ ทำให้นทีผวา แต่กลับเป็นเปรมเดินโซซัดโซเซกลับมา เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเปื้อนน้ำตา “ขอโทษ ฉัน…ฉันกลัวดำดิ่ง ฉันเห็นเงาตัวเอง แต่ไม่ใช่ฉัน” เขาทรุดกายลงพื้นทันที ทุกคนกรูกันเข้าไปหา
ธีช่วยดึงเปรมเข้าภายใน กระท่อมน้อย ๆ อากาศตึงเครียด เปรมสั่นเทา “ในบึง…ฉันเห็นเสียงในหัวตัวเอง มันบอกว่าฉันโกงเพื่อน…พวกนายถามว่าไปอยู่ไหน ฉันเองยังไม่รู้” เพลินค่อย ๆ วางมือบนหลังเปรม ลูบเบา ๆ ความกลัวแล่นพล่านในกลุ่มอีกครั้ง
พลอยพูดเสียงสั่น “เราติดกับดักของตัวเองหรือเปล่า ทุกคนปิดบังอะไรบ้าง…” นทีพึมพำ “ถ้าใช่ ความลับในนี้คือคำสาปจริง ๆ” ทั้งห้องเงียบงันจักจี่ด้วยแรงกดดันของความผิดและความไม่ไว้วางใจ
เช้าวันใหม่ พวกเขาวางแผนเดินสำรวจบึงอีกครั้ง เปรมที่รอดตายแต่หมองเศร้าอาสาเป็นผู้นำทาง ระยะทางที่เคยราบรื่นกลับแข็งชืด บึงเงียบเย็นยิ่งกว่าครั้งก่อน ธีสังเกตเห็นเงาทุกคนในผิวน้ำบิดเบี้ยว
ขั้นกลางของบึงมีเสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนเริ่มได้ยินเสียงอดีตตัวเองหลอกหลอน เริ่มจากพลอย “ทำไมต้องทรยศเพื่อน” เงาสะท้อนถาม พลอยปากสั่น ไหล่ห่อ ความกลัวตลบอบอวล
พลางนั้น เพลินได้กลิ่นเหม็นเน่าโชยผ่านใบหน้า ทันทีที่เธอสูดลมหายใจ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เธอแอบอ่านบันทึกของเปรมโดยไม่ได้รับอนุญาตปรากฏขึ้น เพลินน้ำตาซึม “ขอโทษ…”
“จะยอมรับไหม หรือจะวิ่งหนีเหมือนทุกครั้ง” เงาในน้ำกระซิบ
ธีดูลังเล เขายืนกอดอก แต่แววตาแข็งกร้าว กำมือแน่น “ฉันเคยมองข้ามความรู้สึกเพื่อนเพื่อเอาคะแนนตัวเอง ช่วยแค่เท่าที่จำเป็น แล้วสร้างภาพต่อหน้า”
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของนทีดังขึ้น “แล้วฉันล่ะ?” เขาตะโกนก้อง “ฉันทำผิด ฉันปิดบัง…ฉันไม่ได้มาตามปกติ ฉันต้องการหลักฐานบางอย่างแก้เรื่องของตัวเอง” บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยน ลมหวนสมานดินฟ้าเป็นจังหวะกับเสียงลมหายใจทุกคน
บึงน้ำกลายเป็นจุดศูนย์กลางของความตึงเครียด เปรมกล่าวเบา ๆ “ถ้าเราจะรอด เกาะนี้ต้องการความจริง…ไม่ใช่ข้ออ้าง” มุมปากเขายกยิ้มเศร้า
กลางคืนสุดท้าย ปรากฏการณ์ประหลาดเกิดขึ้นกระทันหัน หมอกโอบเกาะแน่น เสียงกรีดร้องผู้หญิงดังแว่วพลางหายไป เปรมกระตุกตัวแต่กลืนเสียงลงคอ “เสียงใคร?” ทุกคนจับกลุ่มกันแน่น
พลอยเริ่มร้องไห้ “พอเถอะ เราพอเถอะ กลับเถอะ” แต่นทีหันขวับ “กลับยังไง เรือเราหายไปแล้ว!” ความเงียบแช่แข็งชั่วขณะ เพลินหน้าซีด “อย่าเพิ่ง…คิดถึงเรือ เราต้องเข้าใจสิ่งที่เกาะนี้ต้องการก่อน”
ในชั่วโมงที่ฝืนร่างกาย กลุ่มนั่งล้อมเทียน มือจับกันแน่น ธีพูดช้า ๆ “ความผิดที่เราถือมากันคนละชิ้น…ไม่มีทางหนีได้อีก” พลอยพยักหน้า “ถ้างั้น เราพูดความจริง…”
ทุกคนสลับกันสารภาพผิด เทียนสั่นไหวเปลวไฟโยกตามเสียง ทุกคำบอกเล่ากระแทกใจ กระทั่งถึงเพลิน เธอสารภาพอย่างตะกุกตะกักว่าเคยใส่ร้ายธีเรื่องคะแนนในมหา’ลัย เพื่อกันตัวเองจากปัญหา เสียงกระซิบเงา ๆ เงียบลงชั่วขณะ
แสงเทียนดับลงเองทันใด ความมืดเต็มห้อง เสียงคลื่นทะเลแปร่งปลอมแผ่วเบาราวคำขอโทษจากเกาะ กระพริบตาถี่ ใครบางคนรู้สึกอุ่นน้ำตาซึมขอบตา ไล่เรียงกันครบทุกคน เสียงเงาในหัวแต่ละคนค่อย ๆ จางหาย
เช้าใหม่หมอกจาง พวกเขาเดินไปยังชายหาดพบเรือไม้จอดอยู่อีกครั้ง เหมือนเดิมแต่มีรอยลอกใหม่ที่ขอบเรือ ทุกคนมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไร เพลินยื่นมือสัมผัสเรือแล้วพึมพำ “เรากลับได้…แต่ไม่เหมือนเดิม”
ระหว่างเดินไปขึ้นเรือ ทุกคนเงียบ แต่ในแววตามีบางอย่างเปลี่ยนไป เปรมหันมากอดกลุ่มไว้ก่อนจะพูดเบา ๆ “ต่อจากนี้ จะไม่มีความลับระหว่างเราอีก” นทียิ้มพรายสัมพันธ์พลอยที่สะอื้นจนหมดน้ำตา ธีหันไปมองเกาะ “เราทิ้งอดีตไว้ตรงนี้…เพื่อจะก้าวต่อได้”
ขณะแสงอาทิตย์ส่อง ผ่านสายหมอก เสียงทะเลสงบราวกับไม่เคยเกิดเรื่อง ทุกคนขึ้นเรืออย่างช้า ๆ ภาพจำสุดท้ายคือเกาะร้างเงียบสงบ เงาสะท้อนบนผิวน้ำเป็นตัวเองจริง ๆ เป็นครั้งแรก กลุ่มเพื่อนล่องเรือออกสู่อนาคตใหม่ที่ความลับไม่มีอำนาจอีกต่อไป
