เสียงกริ่งโทรศัพท์ในเวลาตีสองเป็นอะไรที่ไม่มีทางเป็นลางดี ฟ่างงัวเงียควานหาโทรศัพท์ในเงามืด เสียงของไผ่ดังขึ้นแบบเก็บเสียงไม่มิด “ฟ่าง ตื่นสิวะ มีเรื่องด่วน ไผ่บอก!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ฟ่างพึมพำ “อะไรของเอ็งตีสอง… ไฟไหม้เหรอ?”
“ใหญ่กว่าไฟไหม้ ไผ่เพิ่งรู้ว่า… โรงอาหารเขาจะปิดซ่อมสองวัน!” ไผ่เน้นเสียงตื่นตระหนกเหมือนชาติจะล่มจม
เสียงขำแว่วจากเตียงข้าง ๆ เป๊ก กำลังเล่นมือถือ “จะโทรปลุกกันทั้งหอไหมเพื่อน หิวก็รอเช้าเถอะ ฝันดี…”
ไผ่หรี่เสียง “ไม่ใช่แค่นั้นเว้ย ฟ่าง ฟาง ฟั่ง ฟ้อง ฟอง ฟ้าว… เออ เอ็งรู้ยัง เรื่องห้อง 208!”
ฟ่างเงียบไปแป๊บหนึ่ง “ห้อง 208 ห้องต้องห้ามนั่นน่ะเหรอ อย่ามาหลอก…”
ไผ่หัวเราะคิก “เป๊กเขาว่าเมื่อคืนเห็นมีใครเข้าไป หายออกจากห้อ—”
เป๊กโพล่ง “ขอนอนวะ พรุ่งนี้มีสอบ เอาไว้ถูกลักพาตัวค่อยมาเล่าใหม่”
ไผ่เสียงดังขึ้นนิด “แต่ไผ่เดิมพันกับโจกว่าคืนนี้จะมีของแปลกโผล่อีกแน่! ฟ่าง เอ็งต้องช่วยไปสอดแนม!”
ฟ่างกลอกตา “มีแต่คนไม่อยากสอบ… ให้ไผ่ไปส่องเองสิ”
“ถ้าไผ่เดินไผ่แม่งผวาชัวร์ เอ็งคิดมากเก่งนี่ กลายเป็นสปายได้ดี” ไผ่สวนทันที
“คิดมากเกินเหตุ เอ็งเอาดีทางดักฟังสืบคดีดีกว่า แต่ฟ่างเอาหัวโขกฝา อยากนอน!” เป๊กลุกขึ้น
ไผ่ไม่ลดละ “แต่ถ้าได้คลิปเด็ดคืนนี้ เรายิ่งดังในกลุ่ม รับรองไผ่เลี้ยงข้าวทั้งเดือนเลยเอ้า!”
ฟ่างนิ่งคิด…ความหิวเอาชนะความระแวดระวัง ตกลง
ฉากต่อมา สามสหายโผล่หัวไปตามมุมชั้นหอ พยายามทำเนียน แต่ไผ่ละตื่นเต้นจนเสียงข้าวของในมือกระทบกัน ฟ่างส่ายหน้า “ไผ่ เอ็งแอบเนียนได้สิบวินาที สุดท้ายก็ลั่นเหมือนเดิม”
เป๊กทำหน้าขรึม “ตั้งใจหน่อย จะได้รู้ซะทีว่ามีอะไรใน 208 หรือแค่ข่าวลือโง่ ๆ”
ทั้งสามหลบอยู่หลังตู้วางรองเท้า เสียงเท้าคนเดินมาใกล้ ไผ่หน้าซีด เป๊กกระซิบบอก “อย่าหายใจเสียงดัง” ฟ่างเบาเสียงนับถอยหลังในใจ หัวใจเต้นตึกตัก
คนที่เดินผ่านมาไม่ใช่ใครอื่น พี่บุญช่วย หัวหน้าหอผู้อยากเป็นสายลับเหมือนกันแต่ชอบหลงประเด็น “ทำไรนะ พวกเอ็ง…”
“พวกผม…นับรองเท้า! ของเพื่อนในหอครับ ต้องตรวจเช็กทุกคืน” ฟ่างหลุดคิดเองเออเองโดยไม่ทันรู้ตัว
พี่บุญช่วยทำเสียงขรึม “นับเสร็จอย่าลืมแจ้ง สภาเด็กหอด้วย หัดรับผิดชอบบ้าง”
ไผ่กับเป๊กกลั้นขำ ฟ่างทำหน้าขึงขัง
อีกเสี้ยววินาทีหลังพี่บุญช่วยเดินลับตา ไผ่เริ่มเก็งแผนแปลก “เดี๋ยวคืนนี้เราแบ่งเป็นสองทีม ไผ่กับฟ่างข้างหน้า เป๊กยืนเฝ้าดูหลัง” เป๊กตัดบท “เดี๋ยวๆ ไผ่คิดว่าพวกเราคือหน่วยลับ CIA เหรอ”
ไผ่หัวเราะเก้อ “ก็อยากเท่บ้าง … แต่ไม่ต้องห่วง ไผ่พกถุงยางด้วย จะได้ใช้เป็นถุงมือกันลายนิ้วมือ!”
ฟ่างกลอกตามอง แต่แอบนึกตามว่า เออ ก็ดีกว่าเปล่า
ทั้งสามเคลื่อนพลเข้าใกล้หน้าห้อง 208 เหมือนสายลับสมัครเล่น ฟ่างยกมือถือขึ้นถ่าย แต่นิ้วสั่นจนกล้องเบลอ ปรากฏมีเสียงบางอย่างเล็ดลอดออกมา
“เสียงอะไรอะ” ฟ่างกระซิบ ไผ่เบิกตาโต “เหมือนเสียงคนกินข้าวอ่ะ… หรือเป็นวิญญาณห้องข้าวเย็น?”
เป๊กเบี้ยวปากคิดในใจ นี่เรื่องอะไรกันเนี่ย แค่เสียงช้อนส้อมเองมั้ย…
ทันใดนั้น ประตู 208 แง้มออกเอง ไผ่โดดหลบหลังฟ่าง ฟ่างทำอะไรไม่ถูก เงาตะคุ่ม ๆ ก้าวออกมา ลมเย็นพัดวูบ สามคนชะงักตัวแข็ง
แต่กลายเป็น…พี่รุ่นพี่ใส่ชุดนอนลายทางออกมายืนงัวเงีย “ขอน้ำปลาหน่อย…” แล้วเดินกลับเข้าไป
สามเพื่อนมองหน้ากันเป็นไก่ตาแตก ไผ่หลุดหัวเราะ เป๊กถอนหายใจ ฟ่างคิดในใจ นี่แหละปริศนา 208
แต่เรื่องไม่จบแค่นั้น กลายเป็นข่าวลือใหม่ในเช้าวันรุ่งขึ้นว่า “พวกปีหนึ่งเมื่อคืนลอบเข้าใกล้ห้องต้องคำสาปและรอดมาได้!”
ฟ่างเดินไปโรงอาหารเจอกับโจ เพื่อนคณะผมฟูผู้ชอบปั่นข่าว “แกได้ข่าวไหม ห้อง 208 ล่าสุด เด็กปีหนึ่งเจอพี่ปีสามเดินละเมอออกมาขอน้ำปลาโว้ย ฮาแตกทั้งหอ”
ไผ่เจอหน้าโจ รีบแกล้งทำลึกลับ “เห็นไหมล่ะ! ภารกิจลับเมื่อคืน คราวนี้กลายเป็นฮีโร่ปีหนึ่งเลย”
เป๊กกระซิบเบา ๆ “แต่ยังไม่มีใครรู้ว่าใครแอบทำของหล่นไว้หน้าห้องด้วย…”
ฟ่างหน้าเสีย นึกขึ้นได้ว่าทำมือถือหล่นไว้หน้าห้อง! ไผ่ตัดสินใจรีบกลับไปหยิบ เหตุการณ์เริ่มบานปลาย
ช่วงสาย ทุกคนในหอรู้เรื่องของตกแปลก ๆ ที่หน้าประตู 208 —มือถือใครก็ไม่รู้แนบถุงยางหมดกล่อง พร้อมโน้ตเขียนว่า “เพื่อภารกิจลับ”
พี่บุญช่วยเรียกประชุมด่วน คนทั้งหอเข้ามานั่งกันแน่น “ช่วงนี้หอเราต้องระวังตัวนะ เดี๋ยวจะมีพวกปีหนึ่งเล่นพิเรนทร์กันใหญ่ พี่จะตั้งเวรยามรอบดึก!”
“งานเข้ากูแล้ว…” เป๊กถอนใจเบา ๆ ข้างหูฟ่าง
ไผ่พยายามแก้ “จริง ๆ คือเราแค่…อ่า…ทำโครงการลับ เพื่อความปลอดภัยของหอใช่มั้ยฟ่าง?”
ฟ่างกระซิบกลับ “อืม โครงการ ‘มือถือปลอดภัย ถุงยางปกป้อง’ ดีไหม?”
ประกายตาปนง่วงของเป๊กบ่งบอกว่า เขาอยากกลับไปนอนมากกว่าอะไรทั้งนั้น
พี่บุญช่วยเดินตรงเข้ามาถามฟ่าง “เมื่อคืนเห็นอะไรแปลกมั้ย”
ไผ่เสริม “เห็นพี่ปีสามละเมอขอน้ำปลา! สาบานได้”
“ถ้าโกหก จะให้ลอกวิชาเลือกทั้งเดือนนะเว้ย”
เป๊กเปรย “หลังจากนี้หอเราจะมีตำนานใหม่…ห้องลับน้ำปลา”
หลังการประชุม จุดหมายต่อไปคือเรียกปีหนึ่งทุกคนไปรวมพลในสนามหญ้า ฟ่างง่วงจนเกือบล้ม ไผ่แปลงโฉมเป็นผู้นำแนวคิด “ฟ่างๆ ถ่ายคลิปไว้ใช่มะ เอามาอวดกลุ่มหน่อย!”
ฟ่างหน้าเสีย “มือถือตกเหลือแต่คลิปหลุดๆ กล้องเบลอหมดเลย”
โจเสริม “คืองี้ การจะเป็นตำนานได้คลิปต้องชัด เสียงต้องเป๊ะ ไม่ชัดถือว่าไม่ปัง!”
เป๊กยักไหล่ “เอาไว้รอบหน้าเราไปแก้ตัวใหม่ จะเอาอะไรอีกรึ?”
ณ หอพัก คืนต่อมา เสียงฮือฮายังคุกรุ่น แต่ความกลัวห้องต้องห้ามกลายเป็นเรื่องฮาไล่สายข่าวเสียแล้ว ฟ่างกับไผ่เริ่มกลายเป็น ‘สปายมือใหม่’ ของหอ เป๊กตามไปด้วยหน้าตารำคาญแต่จริง ๆ ก็แอบเอ็นดูเพื่อน
ทุกคนวางแผน “ปฏิบัติการห้องน้ำปลารอบสอง” คราวนี้มีเตรียมเครื่องมือครบครัน (เทปใส ไฟฉาย กาวตราช้าง) แต่ทันทีที่เข้าใกล้ 208 ก็ถูกเปิดประตูออกมาก่อนพร้อมเสียงแสบแก้วหู “พวกมาทำไมอีก! จะเอาน้ำปลามั้ย?”
กลายเป็นว่าพี่ปีสามชอบกินข้าวต้มตอนดึกและต้องมีน้ำปลาเสมอ ทุกคนหัวเราะกลิ้ง ฟ่างถอนหายใจ “ถ้าเราไม่คิดมาก คงไม่วุ่นขนาดนี้” ไผ่พยักหน้า “ถ้าไม่มั่นใจเกินไป คงไม่ตกใจตรูดจ้ำเบ้า” เป๊กยักไหล่ “ถ้าไม่ต้องมานั่งทนนั่งฟังมุกห่วยๆ คงได้หลับแล้ว”
เรื่องราวจบลงแบบงง ๆ ด้วยการที่แก๊งสามซี้กลายเป็นตำนาน “สายสืบหอน้ำปลา” ทุกคืนต้องแวะเอาน้ำปลาไปฝากพี่ปีสามประจำ และมือถือของฟ่างก็ได้คืนหลังผ่านทางพี่บุญช่วยที่ยืนส่งต่อพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
ไผ่ลอบกระซิบ “ฟ่าง หนนี้เอาไงต่อ…”
ฟ่างเกาหัว “คืนนี้ไปสอดแนมห้อง 210 ดูบ้างไหม”
เป๊กทำตาปรือ “คืนนี้กูนอน!”
ทั้งสามหัวเราะ ทิ้งแสงสว่างอบอุ่นของหอพักไว้เบื้องหลังอีกหนึ่งคืน ที่เต็มไปด้วยเรื่องวุ่น ๆ กับความผูกพันแบบเด็กปีหนึ่ง…และขวดน้ำปลาไม่หมดเสียที!
