เสียงกริ่งดังสะท้อนวนในลำอุโมงค์ยาวใต้พื้นดิน มินลืมตาสะลึมสะลือ หันไปอิงหน้าต่างอะคริลิกสีฟ้าเรืองแสง ละอองฝนเทียมไหลชโลมลงบนหลอดแก้วใส เช้าในเมืองนิรันดร์เช่นนี้ช่างว่างเปล่าและเปราะบาง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มิน ลงมาแล้วหรือ” เสียงอ่อนระทมของแม่ลอดฝาผนังครัวแคบในบ้านช่องระบบเก่า
“ขอห้านาที…” เขาขยี้ตา ล้มตัวลงกอดหมอนทรงกลม แล้วแว่วเสียงคลื่นไฟฟ้ากระเพื่อมจากลำโพงแพขนาดจิ๋วในห้องข้าง ๆ
“วิทยุคลื่นกลาง? ปล่อยต่อเช้าแบบนี้จะทำไม” พ่อก้าวเข้ามา สวมเสื้อกันหนาวสีเทานวล พุงยื่นนิด ๆ ตามวัย มินเหลือบมองสายตามั่นคง รอยย่นระบายกังวลเช่นเดิม
“เมื่อคืนมีสัญญาณต้นทางผิดปกติค่ะ” แม่วางชามข้าวบนโต๊ะ “นายสถานีขอให้คุณไปตรวจสอบตอนสาย”
“เข้าใจ ไปนะลูก วันนี้อยู่กับแม่เค้าดี ๆ ” พ่อส่งยิ้ม กลบหน้าเศร้า ๆ ขณะคว้าเป้สีบุบพร้อมป้ายโลหะห้อย
เพราะแม่ป่วย มินจึงทำให้ตัวเองชินกับความเหงา อ้อมแขนแม่แฝงไออุ่นมัวหมอง เจือด้วยความกลัวบางอย่างที่พูดไม่ออก
เมื่อพ่อเดินลับไป มินเดินซึมกระทบประตูระบายอากาศ ร่างบางของเขาเอนตัวบนโซฟาเก่า สายตาสอดส่องข่าวเช้าบนจอฉายขนาดเล็ก ข้อความซ้ำ ๆ ที่ทุกวัน “เมืองนิรันดร์ปลอดภัย… อย่ากังวล… รักษาความสงบ…”
เสียงประตูหน้าคลิกเปิด แพร เพื่อนบ้านวัยเดียวกันแต่งตัวซอมซ่อแทรกตัวเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง “มิน! เมื่อคืนเห็นแสงขาวแปลก ๆ ตรงโดมสัญญาณหรือเปล่า?”
“เห็นที่ไหน? ฉันหลับ…” มินหลบสายตา แพรกระโจนเข้ายึดที่นั่งข้าง
“เมื่อคืนได้ยินเสียงเหมือนร้องไห้จากทางสถานีด้วย นายไม่รู้สึกเหรอ?”
“เสียงไฟฟ้านั่นแหละ อย่าเพ้อ…” มินหัวเราะแห้ง ๆ แพรมองกลับนิ่ง ๆ ด้วยแววขุ่นข้อง ไม่พูดจาอีกเป็นนาน
กะทันหัน คลื่นเสียงต่ำสั่นสะเทือนทั่วเมือง ซาวด์อึกทึกลอดร่องท่อส่งน้ำจนทุกบ้านสั่น ไฟบนเพดานกระพริบไหว แม่ของมินเบิกตาโพลง “มิน! แพร! อย่าขยับ!”
เสียงสื่อสารสั่นผ่านโทรศัพท์เก่าในกำมือแม่ “เหตุขัดข้อง… โปรดล็อกบ้าน… ระวังภัย…” กลิ่นเน่าอับของเมืองเก่าๆ แตะปลายจมูก มินคว้าแขนแม่ไว้แน่น ลมหายใจฝืดคอและกลัวขึ้นทันตา
แป๊บหนึ่งเท่านั้น ระบบไฟทั้งเมืองดับสนิท ทุกอย่างหยุดนิ่ง มีแค่เสียงหายใจตื่นและเสียงเครื่องมือไร้พลัง
แพรกระซิบเบา ๆ พลางมองแสงเล็กใต้ประตู “มิน… ฉันว่าคืนนี้มันเริ่มแล้ว… สัญญาณที่ว่า…”
มินกลืนน้ำลาย นึกถึงคำพ่อว่ามี “ของบางอย่าง” เร้นแฝงอยู่ใต้เมืองมาตลอด
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เมืองนิรันดร์เปลี่ยนไป ทุกบ้านไร้คลื่นสื่อสารปกติ เด็ก ๆ หยุดโรงเรียน ถนนใต้ดินเงียบน่ากลัว สิ่งเดียวที่ไม่ดับคือความกลัวในอกเด็กชายและคนรอบตัว
สามวันผ่าน มินนั่งอยู่หน้าประตูบ้าน เหม่อมองเพดานหลอดไฟที่ยังคงไร้พลัง “แพร นายคิดว่าเราจะออกไปเห็นฟ้าได้มั้ย?” เสียงมินแหบแห้ง
“นายอยากได้อะไรมากกว่า? ฟ้าจริง หรือคำตอบว่าสัญญาณนั้นคืออะไร?” แพรนิ่ง พลางกลอกตาไปยังเงาดำที่เคลื่อนริมผนังอุโมงค์ไกล ๆ
“ไม่รู้… บางทีฉันอยากเจอพ่ออีกครั้ง” มินพูดเบา ๆ นัยน์ตาคลอด้วยแสงไฟเก่า ๆ ที่สะท้อนใจโหยหา
ในคืนที่ห้า เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก้องในทางเดินร้าง พ่อกลับบ้านในสภาพเปื้อนบาดแผล ใบหน้าซีดเผือด เขานั่งลงข้างลูกชาย พึมพำเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ลูก… อย่าไว้ใจใครในสถานี…แม้แต่ฉัน”
มินใจหายวาบ คำพูดพ่องุนงงคล้ายรอยต่อระหว่างความจริง-โกหก “พ่อ มีอะไรซ่อนอยู่? ที่สถานี… หรือ…?”
เสียงร้องไห้ของแม่ดังแผ่ว มินจึงยอมโอบอ้อมแขนแม่ ขณะพ่อหลบสายตาไม่ยอมพูดอะไรอีก
เช้าวันต่อมา เด็กชายสองคนพบว่าพ่อหายตัวไป มินพยายามโทรหาสถานี กลับไม่มีเสียงตอบเลย “เค้าหายไป เหมือนไม่เคยมาที่นี่มาก่อน…”
แพรจับไหล่มินแน่น “ฉันจะไปด้วย นายกับฉันต้องไปตามหาคำตอบที่สถานีนั่นแหละ!”
ทั้งคู่ย่องหลบสายตาผู้ใหญ่ แทรกลอดท่อส่งน้ำ สะพายไฟฉายและกล่องขนม ก้าวสู่ทางเดินสลัวสู่ใจกลางสถานี
ตลอดระยะทาง ใต้เพดานที่อับชื้น เด็กสองคนเงียบ นอกจากเสียงลมหายใจ มินฝืนยิ้มตามมุขตลกแห้ง ๆ ของแพร “นายกลัวมั้ย?”
แพรวางไฟฉาย มองมินตาแดงก่ำ “มาก กลัวว่าวันหนึ่งเราจะหายไปเหมือนพ่อแม่… นายละ?”
“กลัว… กลัวว่ายิ่งใกล้ความจริง เราจะยิ่งอยู่ห่างกัน”
ทันใดนั้น เสียงคลื่นปริศนาดังลั่นขึ้นเหนือหัว คลื่นสีฟ้ากระพริบเจิดจ้า เด็กสองคนวิ่งหลบ ลมหายใจขาดห้วง ท้ายที่สุดพบประตูเหล็กหน้าห้องควบคุม ความกลัวกับความกล้าบีบหัวใจจนแทบแตก
มินเอื้อมมือเปิดประตู พบภาพในห้องที่เปลี่ยนไป ต่างจากที่พ่อเคยพาเข้ามาดู โต๊ะควบคุมฉายแสงคลื่นไฟฟ้า ป้ายชื่อเจ้าหน้าที่ถูกโยนระเกะระกะ มีเครื่องมือแตกหักกับท่อน้ำรั่ว หลอดแก้วบางอันพื้นที่เบื้องหลังแตก-หลอดที่พ่อเคยบอกว่าควบคุม “บางสิ่ง” ไม่ให้หลุดออกมา
เสียงสัญญาณร้องต่ำน่ากลัว สะท้อนในห้องจนแพรกำผนังแน่น “เราจะทำยังไงดี?”
“ต้องหาพ่อก่อน หรือไม่ก็เอาความจริงไปบอกแม่…” มินดึงกล่องเก็บข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์สีเงินที่ฝังอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนออกทางลับที่พาพวกเขากลับบ้าน
เช้ามืดวันถัดไป ทั่วเมืองเต็มไปด้วยประกาศ “เจ้าหน้าที่สถานี…สูญหาย ขาดการติดต่อ… เมืองนิรันดร์ขอให้ทุกบ้านล็อกประตูจนกว่าจะมีคำสั่งถัดไป”
มินอดกลั้นน้ำตา ขณะที่แม่เริ่มเพ้อถึงเสียงคนกระซิบ นอกบ้าน มีเสียงเด็กคนอื่นลอบเข้าไปฟังสัญญาณบางอย่าง มินหยิบกล่องความทรงจำของพ่อลูบเบา ๆ นึกถึงเรื่องราวที่ไม่เคยกล้าถาม
คืนหนึ่ง สัญญาณใต้จันทร์เต็มดวงแผ่เข้ามาในห้องนอน เด็กชายสองคนเดินออกทางประตูหลังบ้าน เงานิ่งของแม่ซ่อนอยู่ในครัว มินพาแพรลอบเข้าไปในห้องควบคุมอีกครั้ง ฐานข้อมูลสแกนลายนิ้วมือไม่รับคำสั่ง สัญญาณไฟนำตาดึงดูดสายตาไปยังหลอดแก้วเล็กที่เก็บความผิดปกติอะไรบางอย่าง
มินกลั้นใจ บรรจงเสียบกล่องของพ่อเข้าพอร์ตพื้นผิว ภาพเบลอสลัวโผล่ขึ้น เสียงพ่อดังประหลาด “ลูกเห็นไหม… เมืองนี้ไม่เคยเป็นของเรา เราถูกบังคับให้อยู่ใต้พื้นต่อไปหากไม่แตะต้องสัญญาณแรก…”
เสียงซ้อนทับกัน”พวกเรา—” ตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง มินหวีดร้อง “หยุด!”
ไฟทุกหลอดในห้องดับวูบ เหลือแต่แสงจันทร์ผ่านหลุมอุโมงค์ เพียงเสี้ยวเดียว
แพรจับไหล่มิน ฝืนกลั้นน้ำตา “นายกับฉันเท่านั้นที่รู้ แล้วจะปล่อยไว้หรือสู้ต่อ?”
“ฉันกลัว…แต่เบื่อจะหนีแล้ว” มินพูดครั้งแรกด้วยดวงตาแน่วแน่
วันต่อมา ทั้งเมืองตื่นขึ้นพร้อมคลื่นสื่อสารใหม่ สองเด็กชายปล่อยคลื่นความจริงออกอากาศทั่วเมือง ฉายคลิปเสียงพ่อ-เสียงเด็กร้องไห้-ความว่างเปล่า และยกเลิกการควบคุมคลื่นสัญญาณที่ทำให้ทุกคนอยู่อย่างหวาดกลัวมายาวนาน
ประชาชนทั้งเมืองเริ่มออกจากบ้าน เดินบนถนนใต้ดินอย่างกล้าๆ กลัวๆ แม่ของมินกอดลูกชายแน่น น้ำตาเปรอะเสื้อ “ลูกกล้าเผชิญหน้ากับสิ่งที่เราไม่รู้…ฉันจะกล้าตามเธอด้วย”
ในวันที่ฟ้าจำลองถูกปิด เด็กชายสองคนนั่งมองเพดานเปลือย ลมหายใจเต็มเปี่ยม “แพร นายคิดว่าอะไรอยู่ข้างบนจริง ๆ”
แพรยิ้ม “คงไม่มีอะไรที่แย่กว่าอยู่ในความมืดโดยไม่รู้ความจริง”
มินลุกขึ้น ดวงตาเปล่งประกายกล้าหาญ “เราจะไม่เป็นแค่เด็กที่รอกลัวอีกแล้ว”
แสงสว่างทาบบนมือทั้งสอง เมื่อประตูเมืองนิรันดร์เปิด คนทั้งเมืองต่างออกไปสู่โลกใหม่ ใต้เงาจันทร์ที่เต็มด้วยคำสัญญาใหม่ของตัวเอง
