เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือของต้นข้าวดังลั่นห้อง แถมด้วยเสียงร้องโวยวายล้งเล้งที่ก้องไปถึงทางเดินหอพักห้อง 402 ต้นข้าว หนุ่มนักศึกษามโนจัด กระเสือกกระสนตื่นขึ้นอย่างแตกตื่น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“โอย! ลืมตั้งปลุกสองรอบ! วันนี้ต้องส่งรายงานแล้วกาแฟหมด!”
เสียงพูดลิ้นพันกันของเจ้าตัวกับการคว้านหาแก้วกับกาแฟซอง กลับพบว่ากาต้มน้ำไฟฟ้าเสียชีวิตจากเหตุการณ์ลวกบะหมี่เมื่อคืน
“มะขาม! มะขาม! กาน้ำพัง!” เขาตะโกนข้ามห้องไปหาเพื่อนร่วมห้องด้านตรงข้ามประตู มะขาม สหายขี้ระแวง เจ้าของเสียงขรึม ๆ พร้อมแว่นหนาเตอะ โผล่หน้ามาพร้อมถือกระเป๋าแฟ้มงานแน่นราวชีพจรชีวิต
“โธ่เว้ยต้น! เมื่อคืนก็เห็นสภาพกาน้ำ มุมสายไฟไหม้อย่างนั้น… ใครมันจะกล้าใช้! วันก่อนนายยังบอกว่าจะซ่อมอยู่เลยนะ”
ต้นข้าวเปิดหลักวิชามโนทันที “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปยืมห้องตรงข้าม! ได้ยินมาว่าเขาเพิ่งซื้อใหม่ป้ายแดง—น่าจะให้ยืมง่าย ๆ แค่ไปขอยิ้ม ๆ ทำใจดี เขาก็ใจดี”
มะขามถลกคิ้วสูง “นายแน่ใจหรือ ห้อง 404 นะ จำไม่ได้เหรอ มีข่าวลือว่าเขาไม่คุยกับใคร ชอบอยู่มืด ๆ เงียบ ๆ ราวกับวิญญาณ… แถมว่าเคยมีคนขโมยรองเท้าแล้วเหตุการณ์แปลก ๆ ก็เกิดขึ้นหลังจากนั้น!”
ต้นข้าวหัวเราะหึ ๆ ในคอ ความมโนเข้าสิง “เราจะเป็นผู้ทูตแห่งชา กาแฟเพื่อมวลมนุษย์ ยืมหม้อก็ต้องกล้า! มะขาม ตามมาสิ อย่ากลัว!”
สองคนเคลื่อนไปยังห้อง 404 เสียงฝีเท้าก้องในทางเดินเงียบเปลี่ยว มะขามสีหน้ากังวล ย่องตามต้นข้าวแบบทาการ์ตูนล่องหน
ต้นข้าวเคาะประตูเบา ๆ ก่อนจะเพิ่มแรงเพราะไร้เสียงตอบรับ “ขอโทษครับ—เอ่อ…ขอยืมกาน้ำหน่อยได้ไหมครับ—พวกเราจะรีบใช้แค่ 5 นาทีครับ สาบานเลยครับว่าจะไม่ทำสายไหม้!”
เงียบไปสองนาที มะขามเริ่มถอนใจ “เขาไม่อยู่หรือเปล่า หรือ…เราไปขอห้องอื่นไหมต้น”
ทันใดนั้น ประตูเปิดออกช้า ๆ เสียงฝืดนิด ๆ ราวหนังผี ก้อง รุ่นพี่สายติสต์ ผมฟู เสื้อช็อปเปื้อนสี โผล่หน้าออกมา เขามองสองหนุ่มตาโต หน้ายิ้มแต่ซึม ๆ
“ยืมกาน้ำเหรอ? เอ้อ…ได้ แต่มีกฎคือห้ามเติมน้ำเกินขีด ห้ามต้มแบบปุบปับต้องละเมียดน้ำก่อน แล้ว…ห้ามเอาไปต้มไข่นะ ของพี่ใช้ทำน้ำชาอย่างเดียว ไข่กลิ่นมันติด”
ต้นข้าวพุ่งตัวรับกาน้ำ มะขามที่ยังงงอยู่ตอบกลับเบา ๆ “ครับพี่ รับรอง…ไม่ทำพังแน่”
ห้าวันผ่านไป ต้นข้าวและมะขามใช้กาน้ำต้มทุกสิ่งตั้งแต่โอวัลติน ยันมาม่า ระหว่างที่ก้องไม่อยู่ ทว่าตอนล้างดันทำฝากาน้ำตกแตก
ต้นข้าวหืดจับ “เรา…ต้องรีบซื้อฝาใหม่มั้ยมะขาม หรือเอาฝาของหม้อหุงข้าวแทนไปก่อน—เขาจะรู้ไหมวะ”
มะขามหน้าซีด “นายเคยลองเอาฝาหม้อหุงข้าวไปใส่กาน้ำรึยัง! มันกลมไม่เท่ากันเลยต้น! ก้องต้องรู้อยู่ดี พี่เขาสายตาแม่น—วันก่อนยังทักได้ว่าเราติดสติ๊กเกอร์พัสดุผิดห้อง”
ต้นข้าวพยายามหาเหตุผล “งั้นทำเป็นลืมคืนไปก่อน เดี๋ยวเลี้ยงกาแฟพี่ก้องแทน!”
ตกค่ำ ก้องกลับห้อง ต้นข้าวลากเสียง “เอ่อ พี่ก้อง…กาฝาของกาน้ำมัน…แบบว่า—”
ก้องยิ้มปลง “ฝาเสียใช่ไหม? พี่ว่าละ เอางี้—มาแลกเปลี่ยนกัน พี่มีสูตรโอวัลตินเด็ด ๆ ให้น้อง ๆ แต่ต้องช่วยทำป้ายห้องใหม่ พี่โดนเพื่อนแกล้งเปลี่ยนชื่อห้องเป็น ‘404 Not Found’ มันไม่ฮาเลย”
มะขามถามกลับอย่างงง ๆ “แต่ชื่อห้องนี้มันก็ 404 อยู่แล้วนี่พี่?”
ก้องยิ้มร้าย “ก็เพราะมัน 404 ไง ไอเดียใครไม่รู้ เอาเป็นว่า ถ้าวาดป้ายให้ เดี๋ยวพี่ช่วยเรื่องกาน้ำ”
ต้นข้าวกับมะขามร่วมใจช่วยออกแบบป้ายห้องใหม่ เกิดข้อถกเถียงว่าจะใช้ลายฟ้อนต์ตัวไหน วาดแมวหรือวาดกาต้มน้ำดี นำไปสู่การเถียงยันดึก—ต้นข้าวอยากได้ลายลายเส้นอวกาศ มะขามเสนอสีพาสเทล ก้องเสนอรูปไข่ในกาน้ำ ลอกตลกแบบติสต์
คืนนั้นทั้งสามทำป้ายจนเสร็จ แต่ดันเกิดเรื่องชุลมุนเล็กน้อย—ต้นข้าวเอาฝาหม้อหุงข้าวไปใส่กาน้ำจริง ๆ แล้วต้มชื่อป้ายด้วยหวังจะให้สีติด ปรากฏว่ากระดาษไหม้ป่นกลางห้องน้ำหอพัก
กลิ่นไหม้ลอยทะลุกำแพง แม่บ้านประจำหอเปิดประตูมาดู เจอสภาพ ห้อง 404 กำลังยืนล้อมกาน้ำไหม้อยู่ตรงกลางห้องน้ำ
แม่บ้านจับเข่าถามเสียงเข้ม “นี่คิดว่าเข้าแล็บวิทยาศาสตร์หรือโรงครัวกันแน่ ลูกเอ๊ย!”
ต้นข้าวรีบอธิบาย แต่ยิ่งพูดยิ่งงง “คือ…พี่ก้องอยากได้ป้ายใหม่ เราก็เลยจะละเลงสีให้ด้วยวิธี…แปลกใหม่—แต่ฝาน้ำมันพังแล้วป้ายก็เลย…”
แม่บ้านถอนใจยาว “สองเดือนพี่ดูแลหอนี่มา ยังไม่เคยเห็นใครเอากาน้ำไฟฟ้าต้มป้ายชื่อห้อง…โชคดีนะที่ไม่ลงข่าว”
เรื่องไปถึงผู้ดูแลหอพัก สรุปคือห้ามติดป้ายแปลกและต้องเปลี่ยนกาน้ำใหม่ ก้องหัวเราะขำไม่หยุดบอก ไม่มีใครเคยทำให้ชีวิตพี่ตื่นเต้นเท่านี้
วันต่อมา ต้นข้าว มะขามรวบรวมเงินซื้อกาน้ำให้ก้อง แต่ทั้งคู่ออกไปเลือกต่างคนต่างสไตล์ คนหนึ่งอยากได้ลายน่ารัก อีกคนอยากได้ฟีลวินเทจ ผลคือ แบ่งเงินซื้อได้แค่เตาไฟฟ้าพร้อมกาน้ำเหล็กโบราณ
ก้องรับของขวัญด้วยสีหน้างง ๆ แต่ก็ยิ้มรับ “กาน้ำหอพัก รุ่นรวมใจ งั้นเดี๋ยวตั้งโชว์เป็นของที่ระลึกห้อง 404 ได้นะ”
ท้ายสุดทั้งสามตั้งชื่อกาน้ำใหม่นั้นว่า “กาน้ำแห่งมิตรภาพ” ทุกเช้าเลยมารวมตัวดื่มชา โอวัลติน และเล่าเรื่องวุ่น ๆ ที่ไม่มีวันหมดในหอพักแสนป่วนนี้
เสียงหัวเราะและเรื่องอลหม่านของพวกเขาจะกลายเป็นความทรงจำสุดขำของหอพักไปอีกนาน
