เสียงหวีดของหมาในหอพักเบญจมาศคืนนี้เหมือนยาวกว่าทุกคืนที่ผ่านมา อุดม นักศึกษาชั้นปีสาม ผู้มั่นใจเกินเหตุและช่างคิดช่างสงสัย นั่งจ้องจานข้าวเปล่าบนโต๊ะในห้อง เงาสีเงินวาวที่สะท้อนจากหลอดนีออนทำให้เขาเอียงหัวขำกับตัวเอง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แต่เสียงข้างห้องที่ลอยมา “โดมนายจะนอนมั้ย…หรือจะสวดเรียกยูเอฟโอต่อ?” เสียงของกร วิศวะปากหนักพูดเสียงอู้อี้ อีกฝ่ายเป็นเพื่อนข้างห้องที่เริ่มทนความปั่นป่วนไม่ได้ เพราะอุดมเพิ่งแบ่งปันทฤษฎีใหม่ว่า ช่วงสี่ทุ่มจะมีคลื่นประหลาดส่งสัญญาณผ่านสายไฟ—หลักฐานว่าหอพักนี้คือฐานลับของมนุษย์ต่างดาว
“ถ้านายรู้อะไรที่ฉันไม่รู้ นายควรบอกได้นะกร” อุดมย้อน พลางหยิบสมุดจดเล่มหนา เดินไปเจาะช่องประตูเพื่อสังเกตการณ์
ในขณะที่กรถอนหายใจ อีฟ สาวห้องตรงข้าม ผู้ชอบเก็บตัวกับชีวิตเงียบ ๆ ก็เดินผ่านประตู อุดมดึงเพื่อนให้ดู “นั่น! เห็นมั้ย กิริยาเธอมั่นใจผิดธรรมชาติมาก ฉันว่าเธอเป็นเอเลี่ยนฐานลับแน่ ๆ”
“เธอแค่อายมั้ง” กรตอบ ไม่มองหน้าอุดมตรง ๆ “อย่างมากก็แค่ชอบกินข้าวไข่เจียวดึก ๆ ไม่ใช่เอเลี่ยนหรอก”
“แต่เหนือธรรมชาติเกิน ฉันต้องพิสูจน์” อุดมยืนขึ้น หอบสมุดบันทึกและกระป๋องถั่วเขียวที่อ้างว่าเป็นเครื่องมือจูนคลื่น—พลางลากกรไปด้วย
ข้างล่างหอพัก เวลาสามทุ่มครึ่ง กลุ่มพี่วินหอพักโยนลูกบอลเล่น เสียงหัวเราะก้อง ระหว่างที่อุดมและกรเดินพยายามไม่ให้ใครสังเกต
“ขอให้คืนนี้ อย่ามีอะไรวุ่นนะไอ้กร” เสียงอุดมตื่นเต้น “ฉันจะไขปริศนาให้ได้!”
“คืนนี้ถ้าไม่โดนแม่บ้านจับไล่ละก็ถือว่าดีแล้ว” กรฝืนยิ้ม
ทั้งคู่พรางตัวด้วยเสื้อกันฝนสีน้ำเงินเข้ม ปิดหัวไว้ท่ามกลางอากาศร้อน ๆ ด้วยความหวังว่าจะกลืนกับเงายามค่ำ ทว่า ยูน ผู้ดูแลหอพักอายุมากสมญานาม “มือถือค้าง” เพราะตอบไลน์ช้ามาก ตะโกนมาพ้นระเบียง “เฮ้ย! ใครแอบอยู่หน้าหอ?” อุดมหน้าเหวอ กรรีบผลักเพื่อนไปหลังตู้จดหมาย
“เขาเรียกเราป่าว” กรกระซิบ
“ฉันว่าคงคิดว่าเราเป็นหัวขโมย หรือไม่ก็มนุษย์ต่างดาวปลอมตัวมาแน่ ๆ” อุดมเอาแต่ใจจ้องกะพริบไฟฉายจิ๋วปลายปากกา มองไปที่หน้าประตูฉุกเฉินของหอ
เบื้องหลังประตูนั้น อีฟเองกำลังแอบหยอดตู้กดน้ำ เธอหลบตาเพราะไม่ชอบปะทะกลุ่มเดินตรวจเวรของยูน เป็นอีกความขี้ระแวงที่ทำให้เธอดูประหลาดในสายตาคนอื่น
“ไนท์วิชั่นพร้อม โดม นายคิดจะปีนไปดูอะไร? ฉันขออยู่นี่ก็แล้วกัน” กรพูดพลางถือขวดน้ำบังหน้า
“ฉันจะพิสูจน์ว่าอีฟไม่ได้เป็นมนุษย์ธรรมดา เธอเคลื่อนไหวแปลก ๆ ฉันจดไว้สิบข้อ” อุดมพลิกสมุดจดเสียงดังเผละ
เสียงเคาะกระป๋องดังมาจากอีกฝั่ง อีฟสะดุ้ง หันมาเจออุดมกระพริบไฟฉายใส่หน้าเธอ เธอตกใจถอยหลังซ้อนประตูไปเต็มแรง ลูกบิดหลุด!
“ขอโทษๆ!” อุดมรีบพูด แต่กรทั้งมองทั้งปาดเหงื่อ “แกนี่มัน…”
“เกิดอะไรขึ้น” ยูนเดินลงมา ทว่าด้วยความเชื่องช้าเหมือนเฟรมถ่ายรูปแตก ทุกอย่างกลายเป็นโอกาสให้ทั้งสามแอบหนีไปยังโถงเงียบ ๆ ใต้บันได
“ฟังนะ ฉันไม่ใช่อะไรประหลาด ฉันแค่…” อีฟเริ่มพูดติดขัด “แค่ไม่ชอบคุยกับใคร ไม่ได้เก็บเครื่องส่งคลื่น…”
อุดมเลิกคิ้วสูง “เธอพูดเหมือนจงใจปิดบัง!”
“พอ! ผมหิวข้าว นายจะค้นหอทั้งคืนเหรอ?
