เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่ ‘ต่อ’ เด็กปีสองเอกนิเทศศาสตร์ เจ้าของความมั่นใจทรงพลังแต่พกความเข้าใจผิดเป็นประจำ กำลังวุ่นวายหาสำเนาบัตรนักศึกษาในหอพักเล็ก ๆ ริมรั้วมหาวิทยาลัย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เต้ เต้ โว้ย! มาช่วยหากระเป๋าหน่อย ของทุกอย่างจะหายตอนฉันรีบได้นี่แหละ!” ต่อร้องลั่นทำให้เต้ เพื่อนร่วมห้องสุดเยือกเย็นที่กำลังละเลียดขนมปังปิ้ง ต้องลุกออกมาช่วยพลิกที่นอนดึงปลั๊กไฟ
“นายลืมในห้องน้ำ หรือโยนไว้ตู้เย็นอีก” เต้เอ่ยเสียงนิ่ง แต่แอบกลอกตามองถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ต่อกอดแน่นกลางอก เห็นได้ชัดว่าความรักที่ต่อมีต่อบะหมี่นั้นจริงจังเกินกว่ามิตรภาพ
“ขอแค่หากระเป๋าให้เจอก่อนจะประชุม ก็จะมีหวังได้เป็นประธานชมรมแน่ ๆ” ต่อประกาศ และเมื่อหยิบมือถือขึ้นมาก็เจอข้อความอีเมลฉบับหนึ่ง เขาแลบลิ้นด้วยความมั่นใจ “เขียนชัดเลย เตรียม ‘ปั้นไอเดีย’ พร้อม ‘ซัพพอร์ตพิเศษ’ ให้ใช้จุดเด่นส่วนตัว!”
“แล้วจุดเด่นนาย…บะหมี่ถ้วยหรอ?” เต้ถามพลางยิ้มมุมปาก
ต่อยิ้มกว้าง “ใช่! ต้องพกบะหมี่ถ้วยแปลก ๆ ไปล่อกรรมการแหง ๆ ถ้าเราเอาบะหมี่สูตรลับไปเสิร์ฟ กรรมการต้องประทับใจ!”
คู่สนทนาอย่างเต้เริ่มเอะใจ “แต่ข้อความนั้นหมายถึงไอเดียในโครงการ ไม่ใช่บะหมี่…”
“ไม่! เชื่อสิ มันคือซัพพอร์ตแบบกินได้! ปีที่แล้วรุ่นพี่ก็แจกป๊อปคอร์น ยังได้คะแนน” ต่อตัดบท ก่อนจะลากเต้ให้ออกตามหาตู้กับข้าวของ ‘มิ้น’ สาวข้างห้องสุดแอคทีฟที่เชี่ยวชาญงานชมรมทุกประเภท เพื่อถามหาบะหมี่สูตรแปลกใหม่
ประตูห้องมิ้นถูกเคาะรัว ๆ มิ้นโผล่หน้าออกมาพร้อมเสียงหาว “มีอะไรแต่เช้า จะกวาดหอตอนตีห้าเหรอ?” เธอพูดเร็วปรื๋อโดยไม่รอคำตอบ
“มิ้น! เธอต้องเคยได้ยินเรื่อง ‘บะหมี่ถ้วยลับ’ กลิ่นต้มยำไข่เค็มแห่งตำนานรึเปล่า?” ต่อกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังราวกับพูดถึงสมบัติของชาติ
มิ้นเลิกคิ้ว “อันนั้นไม่ใช่ตำนานหรอก นายง่วงหรือกินอะไรผิดมา?”
เต้แทรก “เขาหมายถึงอยากได้บะหมี่ถ้วยสูตรพิเศษ ไปเอาชนะใจกรรมการน่ะ”
“โอเค ให้เดา กรรมการอยากเห็นโปรเจกต์ ไม่ใช่ตอนนาย slurp เส้นนะ” มิ้นพูดพร้อมถอนใจ แต่ก็เดินเข้าไปล้วงในตู้กับข้าวแล้วคว้าถ้วยที่เขียนว่า ‘ระวังหมา!’ ออกมายื่นให้ต่อ
ต่อเบิกตากว้าง “นี่มันสูตรลับจริง ๆ!”
เต้กระซิบ “มันเขียนว่าระวังหมา ไม่ใช่สูตรลับ”
“แต่ถ้าระวังขนาดนี้ แปลว่าพิเศษ” ต่อกล่าวหน้าตาย
พวกเขารีบพาถ้วยบะหมี่มาชงน้ำอุ่นในครัวรวมอย่างไว ด้วยความกระตือรือร้น ต่อแอบใส่ซอสถั่วเหลืองกับน้ำผึ้งลงไป หวังสร้างสูตรใหม่สุดพลิกวงการขณะมิ้นยืนถ่ายคลิปวีดีโอล้อเลียน
“ทุกคน วันนี้เราจะเปิดสูตรบะหมี่ซอสผึ้งยูนิคอนที่ไม่มีใครกล้าทำ!” มิ้นแกล้งรายงานเสียงดัง
เสียงแปลก ๆ ดังเป๊าะ ปนกลิ่นไหม้ ทุกคนหันไปเห็นควันลอยขึ้นจากถ้วยบะหมี่ ต่อมองมันอย่างปลาบปลื้ม
“นี่แหละ! อาจารย์กรรมการต้องจำไม่ลืม” ต่อพูดมั่นใจ แต่เต้สบตามิ้นอย่างหนักใจ
“นายเอาเข้าไปจริง ๆ?” เต้ถามย้ำ
ต่อพยักหน้า “ความคิดสร้างสรรค์ไง เราต้องแหวกแนว!”
ทั้งสามออกเดินทางไปตึกกิจกรรม โดยต่อถือถ้วยบะหมี่ราวกับถ้วยพระราชทาน ระหว่างเดินมีเพื่อนร่วมมหาลัยมองคุ้นเคยบ้าง งงบ้าง บางคนกระซิบกับเพื่อน “เขาคือสายลับบะหมี่! ปีที่แล้วก็มีข่าวลือ”
มิ้นหัวเราะ “นายกลายเป็นตำนานไปแล้ว แต่อย่าหกบนพรมตึกกิจกรรมนะ”
เมื่อถึงหน้าห้องประชุม ฝ่ายประสานงานขอดูโปรเจกต์ ต่อรีบชูถ้วยด้วยท่าทางโอ่อ่า ฝ่ายประสานงานชะงักไปสองวินาที ก่อนพูดเบา ๆ “หนู…นี่คือโปรเจกต์หรือของว่าง?”
ต่ออธิบายยาวเหยียดถึงคอนเซ็ปต์ ‘Unity of Instant Noodles = United Club’ สร้างมิตรภาพรวดเร็วเหมือนต้มบะหมี่ เสียงหัวเราะดังลั่นห้อง
เต้ดึงแขนต่อ “ตั้งสติ เขาบอกแค่ให้เสนอไอเดียนะ ไม่ใช่เสิร์ฟบะหมี่โชว์”
ต่ออ้ำอึ้ง “แต่ฉันเห็นในอีเมล…”
“นายอ่านข้ามประโยคท้าย มันเขียนว่า ‘อย่าลืมแนบเอกสารที่บอกถึงซัพพอร์ตเพิ่มเติมจากสมาชิก’ ไม่ใช่ ‘ซัพพอร์ตพิเศษ’ แบบเอาของกินมา” มิ้นพูดยิ้ม ๆ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฝ่ายประสานงานรับสายแล้วหน้าเครียด “กรรมการใหญ่จะหารือพิเศษ ขอทุกชมรมรอก่อน”
ระหว่างรอ ต่อเริ่มสงสัยในตัวเอง แล้วได้ยินกลุ่มปีสามข้าง ๆ แอบซุบซิบ “ได้ข่าวประธานใหม่ต้องผ่านบททดสอบสายลับแฝงตัว…หรือเขาคนนั้น?”
ต่อหน้าเหวอ “เห็นไหม ฉันว่าเขาต้องหมายถึงฉัน! ต้องมีอีกภารกิจแน่ ๆ! มิ้น เต้ นายช่วยเดินสืบข้อมูลกรรมการให้ที มันต้องมีบะหมี่ถ้วยลับอีก!”
เต้ถอนหายใจ “นายจะไปเป็นประธานหรือสายลับ?”
“สองอย่างพร้อมกันก็เท่ดี” ต่อตอบอย่างมั่นใจสุดขีด ก่อนจะออกเดินไปรอบ ๆ ขอสัมภาษณ์อาจารย์ที่เดินผ่านมา
“อาจารย์ครับ เคยมีชมรมไหนขึ้นเวทีพร้อมบะหมี่ถ้วยไหมครับ?”
อาจารย์ยิ้มแหย “ปกติเขาจะพา power point นะลูก…”
ขณะเดียวกัน มิ้นกับเต้แอบเข้าไปในห้องประชุมเล็ก ๆ เจอเอกสารประหลาดชื่อว่า “ภารกิจลับ: ช่วยกิจกรรมมหาวิทยาลัยไม่ให้น่าเบื่อ” ข้างในมีโค้ด QR กับคำใบ้ว่า ‘เชื่อมโยงทุกคนให้เหมือนเส้นบะหมี่’
มิ้นหัวเราะร่วน “ต่อจะปลื้มกับโค้ดคำใบ้นี้แหง”
เต้ถอนใจ “แล้วฉันจะบอกยังไงดีว่าไม่มีบะหมี่ที่ไหนเขาแจกในห้องประชุม…”
ห้องประชุมใหญ่เริ่มเปิดประตู ทุกชมรมทยอยเข้า ต่อเดินนำเข้าท่ามกลางสายตาหลายคู่ เขาเริ่มพร่ำถึงคอนเซ็ปต์เส้นบะหมี่กับมิตรภาพ ท่าทีภูมิใจสุดขีด
กรรมการสาวใหญ่ถาม “หนูคิดว่ายังไงถ้าใช้บะหมี่เป็นทางลัดสร้างเพื่อน?”
ต่อทันควัน “มันสุดยอดครับอาจารย์ ซองเดียวทุกคนแชร์ได้!”
เต้อดกลั้น “แต่ถ้าคนแพ้กลูเตนล่ะ?”
ต่อนิ่งไป “อืม…มีบะหมี่ไร้กลูเตนไหม?”
กรรมการหัวเราะ “ขอไอเดียนะลูก ไม่ต้องเสิร์ฟจริง”
ต่อหน้าเสีย มิ้นยิ้มกว้าง “แต่เราก็ได้ไอเดียใช่ไหมต่อ?”
ต่อยิ้มแหย “ครับ อย่างน้อยเรายังมีสูตรบะหมี่ ยูนิคอน เผื่อวันไหนต้องประกวด Masterchef”
ทุกคนหัวเราะ ก่อนเต้จะยื่นถ้วยบะหมี่กลับให้ต่อ “เก็บไว้เล่าเป็นตำนานก็แล้วกัน”
ตอนที่ทั้งสามเดินกลับหอด้วยกัน ต่อพูดขึ้นมาว่า “ปีหน้าฉันขอลองกับซุปข้าวโพดดูบ้าง เผื่อกรรมการจะว้าว”
มิ้นสายหัว “แต่โปรดอย่าใส่น้ำผึ้งนะ…”
เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกับความเบาสบายในอากาศ—วุ่นวายแต่เต็มไปด้วยมิตรภาพที่ใครก็อาจเห็นว่า ‘ป่วน’ แต่ก็ ‘อบอุ่น’ สำหรับกลุ่มเพื่อนรู้ใจ
