“ปั้น! นายยังจะนั่งใจเย็นอีกเหรอ งานวิทยาศาสตร์มีอีกแค่เจ็ดวันนะ!” เสียงวีดังขึ้นกังวานปนกระวนกระวายในห้องชมรมสิ่งประดิษฐ์แห่งโรงเรียนสาธิตอรรถชัย ปั้น หนุ่มหน้าตาธรรมดาแต่มั่นใจเหลือล้นกับผมทรงตั้ง ๆ ที่ดูเหมือนไม่เคยหวี เงยหน้าจากการแกะซองขนมอย่างใจเย็น “วีใจเย็นสิ เราวางแผนไว้ละ งานนี้เราต้องยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ – ชนะทุกชมรม!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!วีถอนหายใจ “แผนแบบปีที่แล้วใช่มั้ย ที่พิมพ์โปสเตอร์กลับหัวรอบโรงเรียน?” ปั้นยิ้มกวน “อันนั้นแหละ แต่ปีนี้เจ๋งกว่า เราจะ ‘ประดิษฐ์เครื่องตรวจจับสายลับ!’ เข้างานนี้ไม่มีใครก๊อบไอเดียเราแน่”
ขณะวีอ้าปากจะค้าน ทรง วัยรุ่นรูปร่างสูงผอมกล่าวอย่างสุขุม “ขอโทษที่ขัด แต่ใครเขาจะส่งสายลับมาแย่งไอเดียงานวิทย์เด็กมัธยมกัน?” ปั้นยักคิ้ว “นายไม่รู้หรอก ปีที่แล้วชมรมชีวะเอาไอเดียหุ่นยนต์อารมณ์สัตว์ไปแต่งใหม่ เห็นมั้ย!”
ขณะที่ทั้งสามโต้เถียง เสาวงศ์ ดาวชมรมฯ สาวห้าวเสียงดังโผล่มา “ฟังนะ จะทำเครื่องตรวจจับอะไร คิดว่าจะเจ๋งไปถึงไหน แต่อย่าทำให้ไฟไหม้ห้องอีก ครั้งที่แล้วแม่เกือบลมจับ” ปั้นยืดอก “เราไม่ซ้ำรอย! ปีนี้ไฟไม่มา น้ำไม่ท่วม เราคุมได้!”
เสียงโทรศัพท์วีดังกลางเวทีความปั่นป่วน “แม่บอกให้รีบกลับ บ้านมีไวรัสคอม…” เสียงเขาขาดห้วงไป “เอาเป็นว่า นายพิมพ์แผนงานเองนะปั้น อย่าเขียนผิดเหมือนคราวก่อน!”
หลังวีรีบกลับบ้าน ปั้นหัวเราะแล้วหยิบสมุดขึ้นมา “เราเริ่มปฏิบัติการ!” เขาไม่ทันเห็นเสาวงศ์กับทรงแลหน้าเบ้ปาก หายตัวไปคนละมุม
เช้าวันรุ่งขึ้น ปั้นมาพร้อมแว่นดำสุดเท่ “คืนนี้พวกเราต้องเฝ้าระวัง คอยจับตาดูสายลับ!” วีผงะ “นายเอาจริงดิ ไม่มีใครมาสอดแนมหรอก” ปั้นเชื่อมั่น “ทุกกลุ่มมีศัตรูในเงา!”
กลางดึก ทั้งสี่คนผลัดกันเดินตรวจรอบห้องชมรม เสียงแผ่ว ๆ กลางคืนทำเอาวีกลัวผี ก้าวขาเหยียบถุงขนมดัง “เป๊าะ!” ปั้นสะดุ้ง “มีเคลื่อนไหว!” เสาวงศ์ส่องไฟฉายตรงหน้าวี “นายนี่เอง ทำคนอื่นตกใจหมด…”
เช้าต่อมา ข่าวลือ “เจอสายลับในรั้วโรงเรียน!” แพร่ไปทั่วโรงเรียน มีเด็กมาทำท่าตลก ๆ แกล้งกระซิบข้างห้องชมรม เด็กกลุ่มประดิษฐ์ยิ่งใจสั่น กลัวโปรเจ็กท์จะหลุด กุ้ง เพื่อนสาวสายฮาแอบพกกล้องมาถ่ายรูป เหมือนสายลับจากละครตบจูบ “เราจะตามจับมันเอง!”
ขณะนั้น ครูแสน ครูผู้ดูแลชมรมเห็นกลุ่มเด็กซุ่มซ่าม กลั้นขำ “ทำอะไรกัน ติดภารกิจลับเหรอ?” ปั้นทำหน้าตึง “ครับครู พอดีชมรมเราต้องระวังของสำคัญ…” ครูยิ้มร้าย “ช่วงนี้มีแต่เด็กทำโปรเจ็กท์ของหายบ่อย ฝากด้วยนะ!” ปั้นมุ่งมั่นแต่ในใจเริ่มรู้สึกกดดัน
ระหว่างพักเที่ยง วีกำลังจดบันทึกแผนตารางเวร ริมสนามกีฬาเกิดความชุลมุน กล่องปริศนาถูกทิ้งไว้ ชมรมชีวะผ่านมาเห็นเข้าจึงแหย่ว่า “ชมรมประดิษฐ์เป็นพวกสายลับวางแผนเล่นกลัดไหม?” วีหน้าแดงรีบบอก “ไม่ใช่! มันคือเครื่องมือทดลอง…” แต่กล่องนั้นจริง ๆ คือกล่องอาหารหายของปั้น
เสียงโทรศัพท์ทรงดังขึ้น “แม่ถามคิดถึงยัง จะกลับบ้านตรงเวลามั้ย?” เสาวงศ์แซว “ทรง นายเป็นสายลับหรือแม่ลูกติด?” ทรงหน้าเสีย “เปล่า… เดี๋ยว ๆ แม่!”
กลางดึกอีกรอบ ปั้นควงสายตรวจเด็ดขาด “เราจะใส่รหัสผ่านประตู!” ทุกคนพยายามหาวิธี ไม่รู้ว่ารหัสที่ตั้งไว้ง่ายเกิน—“1234” กุ้งล้อ “ใครจะเดาออก?” กลิ่นกล้วยทอดของเสาวงศ์โชยมาบนโต๊ะ “มาเฝ้ายามกันเถอะ ฟิน ๆ” ปั้นสะดุ้ง นี่เราจริงจังขนาดนี้?
รุ่งเช้า สิงห์ เด็กใหม่กะรัตมาแวะชม “ได้ข่าวว่านายจัดงานวิทย์แถมจับสายลับด้วย?” กุ้งโม้ “ของมันต้องมี สนใจสมัครมั้ย?” สิงห์หัวเราะ “แต่ผมแค่มาขอห้อง ถ่ายงานวิชาเกษตร…” ปั้นหน้าเสียยิ่งกว่าเดิม “อ้าว สายลับไม่ใช่เหรอ?”
ขณะวางแผนป้องกันข่าวรั่ว ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า เสียงออกโรงไมค์ผิดช่องไปถึงห้องคอมฯ ทั้งโรงเรียนได้ยินประกาศโค้ด “ภารกิจลับ ห้องชมรมฯ เจอกล่องต้องเปิดดู!” ครูใหญ่ตกใจ “เด็ก ๆ เล่นอะไร!”
“วุ่นแล้ว!” วีถลาออกไปรวบกลุ่มเพื่อน “ใครเป็นคนหมุนไมค์ผิดช่อง?” เสาวงศ์ยิ้ม “ท่านหัวหน้าศูนย์ดูแลเองเลยค่ะ!” ทุกคนหันไปมองปั้นที่เอาแต่พยายามหาข้อผิดพลาดในรหัสผ่าน “คนเรา…ฝึกมากไปกับไม่มีผล”
หลังจากเกือบถูกห้องปกครองเรียกประชุม คืนนั้นวีเริ่มท้อ “นาย เราจะทันมั้ยเนี่ย?” ปั้นยังเชื่อมั่น “ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวพรุ่งนี้เราประกาศ ‘เฉลยภารกิจ’ เลย!”
วันถัดมากลุ่มชมรมฯ แต่งคอสตูมวิทย์ เดินแจกใบปลิวเชิญแขกชมเครื่องตรวจจับสายลับ ซึ่งมันก็เป็นแค่เครื่องปลุกเตือนเวลาถูกเปิดกล่องปิด—แต่เผลอกดปุ่มผิด ทำเสียงไซเรนลั่นทั้งโรงเรียน!
ทั้งโรงเรียนวุ่นวาย นักเรียนกรูออกมาดู ครูใหญ่โผล่มาพร้อมเสียงริมูฟ “ไหนว่าไม่ซ้ำรอย ปีที่แล้ว?” ปั้นหน้าเหวอ “อันนี้เพราะ…เพื่อนเปิดกล่องผิด!” กุ้งตั้งกล้องบันทึกโมเมนต์ ทั้งโรงเรียนหัวเราะกันระงม
หลังความอลหม่านปั้นโค้งขอโทษเพื่อน ๆ “ขอโทษทีพวกเรา… เราก็แค่อยากให้ชมรมเรามีสีสันบ้าง” วีหัวเราะเบา “อย่าวางแผนแบบนี้อีกนะ!” เสาวงศ์ยิ้ม “ปีหน้าขอแค่โปสเตอร์เนี้ยบพอ!” ทรงเอ่ย “แต่ผมว่า สนุกดีนะ”
ค่ำนั้น กลุ่มชมรมฯ นั่งล้อมวงกินกล้วยทอด กุ้งเอากล้องขึ้นเปิดคลิปวีรกรรม ยังได้ยินเสียงปั้น “จริง ๆ เราวางแผนมาหมดแล้ว” เสียงกุ้งซ้อน “รหัส1234 ไม่มีใครเดาออก!” ทุกคนหัวเราะงอหาย เล่าต่อปีหน้าจะ “แผนยิ่งใหญ่กว่าเดิม”
วันถัดมาโรงเรียนพูดถึงความฮาในงานวิทย์ ความวุ่นก็กลายเป็นความภาคภูมิใจเล็ก ๆ ที่ทุกคนจดจำ ปั้นกับวีเดินกลับบ้านด้วยรอยยิ้ม อดขำความวุ่นของตัวเองไม่ได้
ท้ายสุด กุ้งเดินเอากล้องไปให้ครูใหญ่ดู ครูบอก “ปีหน้า ขอไม่ให้ไซเรนลั่น แต่ขำได้บางทีก็ดี… ถ่ายไว้เยอะ ๆ เลย!” จบบรรยากาศอุ่น ๆ ด้วยเสียงหัวเราะในโรงเรียน
