เสียงออดพักกลางวันกลบเสียงบทเรียนเคมีของครูอิสระจนหายวับ วุฒิกะพริบตาถี่ ๆ พยายามเก็บสมาธิเอาไว้กับสมุดโน้ตสีซีด แต่หัวก็คิดวน เรื่องแปลกเมื่อเช้าที่ยังติดค้างในใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“วุฒิ ไปหาอะไรแด… เอ้ย กินกัน!” เสียงแพงโผล่มาจากโต๊ะข้าง ๆ กระซิบใกล้ ๆ จนอาจารย์ชำเลืองตา วุฒิสะดุ้งรีบเอาปากกากด ๆ ให้ดูเหมือนกำลังจดจริงจัง ทั้งที่ใจลอยไปไกลแล้ว
“เดี๋ยวอาจารย์ว่าเอานะ แพง” วุฒิหลุบตาหลบเบา ๆ แต่แพงเบ้ปาก ทำท่าประหนึ่งตัวเองคือสายลับในภารกิจใหญ่วิชาอาหาร
เริ่มเที่ยงตรงไม่ถึงสามนาที วุฒิกับแพงก็ย่องออกจากห้องตามแผน แพงพึมพำข้อมูลลับใส่หูวุฒิตลอดทาง “ฟังให้ดี วันนี้ต้องส่งกะเพราห่อให้ครูจริยาภายในพักเที่ยง เงื่อนไขคือ ไม่มีใครในโรงเรียนรู้เด็ดขาด แม้แต่ครูคนอื่น!”
“นี่มันเรื่องอะไร โตแล้วปัญหายังแบบนี้…” วุฒิโวยเบา ๆ “กะเพราไข่ดาวส่งลับ? ครูจะกินทำไมแบบนั้น?”
“เขาว่าเป็นสูตรพิเศษ แลกเบาะแสข้อสอบ!” แพงตาลุกวาว วุฒิถอนใจ เอือมแต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
คู่หูเดินเลี่ยงเพื่อน สังเกตทุกซอก ทุกมุมคล้ายหน่วยเฉพาะกิจ มือแพงกำเจ้าถุงกะเพราแน่น ระแวดระวังยิ่งกว่าถือทองเปลว เดินผ่านโต๊ะเด็กศิลป์ที่วางสีเทกระจาด เด็กวิทย์ที่กำลังดีเบตเรื่องแมวสิบตัวเดินในโรงเรียน ใจวุฒิคิดถึงข้อสอบ แต่สายตาเหลือบเห็นพีท เพื่อนหัวแข็งที่ชอบหาเรื่องท้าทายยิ่งกว่าสอบเข้าแพทย์
“วุฒิจะไปไหนนน” พีทลากเสียงถาม เดินมาขวางทางหน้าตาเฉย
“ไปห้องน้ำ” วุฒิตอบรวดเร็วเกินคนคิดมาก แพงแกล้งเสริม “ใช่ ๆ ห้องน้ำข้างห้องพักครูเลยอะ” วุฒิแทบเอาหัวโขกผนัง
“หือ ไปลับ ๆ ล่อ ๆ มีของแปลกให้ข้าดูปะ?” พีทยิ้มยียวน โผล่มาคู่กับต่าย สาวห้าวประจำห้องที่ชอบล้อคนจนต้องร้องขอชีวิต แพงเบะปาก “สายลับ เขาส่งผักชีลับ ๆ”
“เชื่อครบเลย มา ๆ ขอแจม!” พีททุบหลังวุฒิจนแทบปลิว วุฒิมองหน้าคนข้าง ๆ สิ้นหวัง แพงยิ้ม ประหนึ่งทุกอย่างเป็นเรื่องสนุก
ทั้งหมดถูกรปภ.ตาเหยี่ยวจับตามองตรงมุมอาคาร “นั่นจะไปไหน!” เสียงเข้มตะโกนพลางเดินมาช้า ๆ วุฒิใจหล่นวูบ มือขวากำถุงแน่นสุดแรง
“ไปกินข้าวครับ!” ต่ายแหย่ตอบเสียงดัง หลอกล่อรปภ.เสียอีก คนอื่นรอดเดินต่อ แต่สายตาอีกฝ่ายยังจับผิดเต็มที่
เดินถึงบันไดใหญ่ที่ต้องใช้ผ่านเพื่อไปยังโซนคณิต วุฒิหันซ้ายขวาเจอจอมยุ่งจากห้องข้าง ๆ “นายถืออะไรอะ หอมฉุนเชียว ขอหนมบ้าง”
แพงรีบหลบเบี่ยงตัว “อะไรจะอยากกินขนาดนั้น อย่ามายุ่ง!” วุฒิสบตากับแพง “พวกเดียวกันยังต้นงึดแบบนี้…”
“แผนอะไรของเธออีกแพง เห็นส่งของลับ ๆ คล้ายในหนังเชียว” เสียงโบ๊ท ประธานนักเรียนมาไม่ทันตั้งตัว
แพงย่นจมูก “พี่โบ๊ท คิดมากไป เอาเผื่อครูไหมล่ะ” โบ๊ทยิ้ม “เอาสิ แต่ถ้าเป็นพิซซ่าจะดีกว่า”
มาถึงทางเดินสุดท้าย ตรงห้องพักครูที่เป้าหมายแพงซ่อนถุงไว้หลังเสื้อนอก พลางกระซิบ “นายเข้าไปก่อน เดี๋ยวชั้นจะหลอกล่อพวกนั้นเอง” ก่อนจะแกล้งถกกระโปรงออกไปข้าง ๆ แกล้งโทรศัพท์เสียงดังให้อีกฝ่ายสนใจผิดจุด วุฒิลอบย่องไปตรงห้องพักครู มือเหงื่อเย็นเฉียบ
แต่ช่วงเงียบก็พังลง เมื่อจู่ ๆ ประตูเปิดออก อาจารย์เอมเดินสวนทางพอดี “กะเพราไข่ดาวเหรอ เอามาให้เราหรือเปล่า เห็นแล้วกลิ่นลอยมาตั้งแต่หน้าตึก”
วุฒิเงียบอึ้ง “คือ… เอ่อ… ไม่ใช่ของ…”
“ของครูจริยาสินะ โถ ครูท่านกับอาหารกล่องอีกแล้ว” แล้วรีบไปก่อน วุฒิมองแพงที่ส่งสัญญาณมือเป็นรหัสลับ
ก่อนจะควักถุงเข้าห้องพักครู เจอครูจริยาคนเดียวจริง ๆ
แต่แล้ว มือหนึ่งคว้าแขนวุฒิไว้ “หยุดก่อน!” เป็นรุ่นพี่เมย์สายสุขศึกษา
“หนูมาทำอะไรหน้าห้องพักครูแบบเนียน ๆ นี่”
“เปล่าครับ คือจะเอา… เอ่อ… ขนมมาส่งครับ”
“ขนมเหรอ…หืม กลิ่นนี่ใช่เหรอ?”
“ก็…กลิ่นข้างทางอะครับ”
ก่อนจะทันให้เรื่องจบ เด็กกิจกรรมเดินผ่านมาเจอท่าทีลับ ๆ ของแพง “แจกของใช่ไหม ขอกินบ้าง!”
ชั่ววินาที วุฒิรู้ทันที พลาดครั้งใหญ่ ตาจ้องถุงกะเพราไข่ดาว — ความลับแตก
เสียงแพงจากไกล ๆ “วุฒิ! ระวัง! ต่ายกับพีทมาแล้ว!”
“พีทจะเอาอาหารไปแกล้งใครอีกใช่ไหม เดี๋ยวจี๊ดมากินหมดนะ ผมเตือนแล้วนะ!” เสียงจี๊ด หลานชายป้าแม่ครัวประจำโรงอาหาร ทะเลาะกับพีทอีกยกใหญ่
รปภ.เดินมาขวางทางอีกครั้ง คราวนี้ถือสมุดบันทึก วุฒิรีบหันหลัง พยายามตีเนียนเป็นนักเรียนดี “ผมแค่เอาอาหารมาส่งครับ ไม่ได้ค้าขาย!”
รุ่นพี่เมย์จ้อง “แน่ใจนะ เนียนมาก เออ เดี๋ยวพี่ช่วย” หยิบถุงแล้วเดินเข้าไปส่งให้ครูจริยาแทน
แต่ไม่นาน เสียงครูจริยาดังมา “นี่ใครเอากะเพราไข่ดาวมาส่งให้งงมาก เดี๋ยวคงเข้าใจผิดว่าเป็นรางวัลงานโรงเรียน!”
แพงกรูกลับมาหาวุฒิ “เนียนสมชื่อ สุดท้ายก็แตกหมดเลย”
“ใช่…แล้วข้อสอบล่ะ?” วุฒิถามเสียงสั่น
“ครูให้เบาะแสข้อสอบเราเพราะกล้าพยายามจนสุด เอาวิชาเข้าใจเพิ่มชีวิต โอ้โห!”
แพงหัวเราะกลิ้ง แต่ในแววตา วุฒิรู้สึกผ่อนคลาย “ปีหน้าถ้ามีแนวข้อสอบ ต้องใช้มะนาวสองลูกกับข้าวผัดลับอีกละมั้ง”
แพงพยักหน้า “แต่ปีนี้เรามีกันอยู่สองคน กับสูตรลับในกล่องเนี่ยแหละนะ”
ทั้งคู่เดินออกจากลานวุ่นวายกลางวัน กลิ่นกะเพราคลุ้ง แพงเล่าเรื่องฮาแบบตัวเองให้วุฒิหัวเราะจนเดินชนเสา วุฒิพลิกบทเรียนจากวันนี้ไว้ในใจ – บางทีเรื่องเล็ก ๆ ที่วุ่นวาย ก็ทำให้ชีวิตมีสีสันสุด ๆ ได้เหมือนกัน
