เสียงเพลงปีใหม่ดังกระหึ่มทั่วบ้าน ครอบครัวใหญ่นั่งปิ้งย่างหน้าบ้าน วินขมวดคิ้วมองตัวเองในกระจกพลางถอนใจครั้งที่ห้าสิบของคืน “เตช นายว่าชุดนี้ดูตกอับไปมั้ย”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เตชยืนเคี้ยวลูกชิ้นยิ้มแฉ่ง “จะชุดไหนนายก็เศร้าแหละวิน เลิกคิดเยอะเหอะน่า งานนี้ต้องมั่นใจ ใส่แล้วเดินเข้าไป เอามือหนึ่งใส่กระเป๋า อีกมือรับเนื้อย่าง!”
วินกลืนน้ำลาย เดินวน ห้องนอนเล็กร้อนอับจนเหงื่อเริ่มซึม “ใจมันยังไม่พร้อมอะ พรุ่งนี้แพรวต้องมางานนี้ด้วย…”
“แล้วยังไงล่ะ ขืนทำหน้าเหมือนเป็นหนี้เขาอยู่ยี่สิบล้านแบบนี้ ป้าแป๋วจำชื่อเราผิดแน่ๆ” เตชหยอกเสียงเจื้อย คลายอารมณ์แล้วล้วงมือถือออกมา “เดี๋ยวคืนนี้ กูจะช่วยกันไม่ให้นายได้ทำอะไรเศร้าๆ ทั้งปี”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ‘วินนน! ลูกใส่เสื้อปีใหม่ผิดธีมรึเปล่า ทำไมเป็นสีดำล่ะลูก!’ แม่ตะโกนด้วยโทนเสียงประหลาดระหว่างเป็นห่วงกับงุ่นง่าน
วินหันหาเตชตาเหลือก เตชไหวไหล่ ‘เปลี่ยนซะ เดี๋ยวแม่เข้าใจว่านายอกหักหนักจนโลกสีเดียว!’ สองเพื่อนสบตา มุกตลกแรกบังเกิดตั้งแต่ยังไม่ออกจากห้อง
ผ่านไม่ถึงสามนาที วินเปลี่ยนชุดเสื้อฮาวายลายสัปปะรด มั่นใจผิดๆ ว่า “เฮ้ อย่ามองกูแบบนั้น เตช นายว่าดูน่าเข้าไปคุยกับแพรวมั้ย?”
เตชกระพริบตาปริบ “กับลายเสื้อแบบนี้ ไปคุยกับแพรวได้ แต่อาจโดนน้าโอ๋ขอสูตรส้มตำด้วยอะ”
วินกลอกตา เอามือปาดเหงื่อ ใจกระวนกระวายแต่พยายามทำใจกล้า อารมณ์ตื่นเต้นในหัวเพราะเรื่องที่ทำไว้กับแพรวยังวนในใจ — ผู้หญิงที่เขาพลาดไปเมื่อเดือนก่อนด้วยคำพูดเดียว
กลางสนามหญ้า ป้าแป๋วแจกอาหาร ข้างๆ มีมะลิหลานสาวตัวน้อยเกาะชายเสื้อเพราะกลัวหมา “โอ๊ย เดี๋ยวนี้เด็กสมัยนี้กลัวหมากันเหรอ เตช เธอช่วยอุ้มหมูบ้างสิ!” เตชรีบอุ้มหมาแต่กลับโดนหมูยอกซะเปรอะเสื้อ
“ก็ไม่ได้กลัวหมาต่างกันมากหรอกป้า… หมามันตาดุอะ” เตชแก้ตัวแล้วรีบไปช่วยวางจานอาหาร
วินเดินออกมาพร้อมไหล่หดเล็กๆ หัวใจเต้นตู้มๆ แพรวเดินเข้ามาหรือเปล่านะ? แล้วถ้าเดินมากับคนใหม่ล่ะ?
ขณะที่เตชพยายามแอบดันวินให้เข้าไป “เดินไปเลย เดินไปคุยเลย เชื่อกู นายว่ายังไงก็แย่สุดแค่…”
แต่เสียงแพรวทักก่อน “อ้าววิน นึกว่าจะไม่มา” เสียงแพรวขัดเต็มที่ เคลื่อนจากกลุ่มญาติพลางวางถุงของขวัญลงโต๊ะ
วินโบกมือมั่วๆ ทักแบบเขินๆ “อ้อ…มาแน่ สวัสดีปีใหม่ เอ่อ…แพรว ว่างมั้ย เธอ เอ่อ…”
เตชรีบเบี่ยงเข้ามา “วินจะชวนไปกินหมูย่างน่ะ นี่ไง! ตักเองเลย อยากได้ซอสไหนเดี๋ยวกูปรุงให้” แล้วหยิบขวดซอสผิด เผลอหยิบมายองเนสนั่งเทซะขาวจั๊วะจนทุกคนชะงัก
แพรวหัวเราะเบาๆ “มายองเนสใส่หมูย่าง? สไตล์ใหม่เหรอวิน?”
วินหน้าแดงก่ำ “อ้อ เปล่า! เอ่อ…เรากินอะไรก็ได้ จริงๆ…”
“ดีเนอะ นายมีมุมแปลกดี” แพรวพูดยิ้มๆ สายตาเหมือนอ่านไม่ออกว่าเขาคิดอะไร
แม่วินเดินมาเสริม “ลูกคิดว่าตัวเองเป็นเชฟหรือเปล่า?” เสียงแม่ปนหัวเราะหยอก
ทุกสายตาหันมา วินทำท่าเหมือนจะละลาย กลายเป็นเสียงหัวเราะกลั้วกันไปทั่ววง แต่เขายังพยายามตั้งสติ เตชกระซิบ “เอ็งไม่นกหรอกคืนนี้ ถ้าไม่เงียบเกินไป ก็แค่…เปลี่ยนซอสให้ถูกขวด”
ในขณะที่ทั้งงานเฮฮา วินคิดแผนสารภาพคืนดีแบบซับซ้อนในหัว เตชเองจ้องดูแล้วพึมพำ “ไอ้วินเนี่ย สุดท้ายเดี๋ยวคิดมากจนไม่ได้พูดแน่ กูต้องหาทางช่วย”
กลุ่มเพื่อนบ้านเริ่มเม้าท์ว่าปีใหม่นี้ใครจะจับฉลากได้ของที่แปลกสุด เตชโพล่ง “ปีนี้จัดจับฉลากแบบใหม่! ใครได้ของที่ตลกต้องโชว์ความสามารถหนึ่งอย่าง!” ทันทีที่พูด เสียงประหลาดใจ เฮกันวุ่น ทุกคนกระโดดเข้ากลุ่มหมุนจับฉลาก
วินพยายามบังคับตัวเองไม่คิดมาก “อย่าหลุด อย่าเขิน อย่าคิดว่าแพรวจะหัวเราะ” พอถึงคิวจับ ได้กล่องสบู่มีลายแมวเต้นระบำ
เตชหัวเราะ “โชว์หน่อยวิน ไหนเต้นแมวดูสิ!”
วินแทบอยากกลืนกล่องไปเลย แต่ขืนใจเต้นท่าทางประหลาดฮาๆ กลุ่มญาติหัวเราะใหญ่ ไม่ทันได้สังเกตแพรวแอบยิ้มขำอยู่นอกจังหวะ
แต่พอตกเย็น เสียงแม่วินประกาศให้ทุกคนเตรียมขบวนจุดพลุเตรียมนับถอยหลัง วินหันไปมองแพรวตาโต “คืนนี้ถ้าไม่พูดกับเธอ เราจะไม่ได้เริ่มปีใหม่ดีๆ”
เตชจับบ่าผลักเบาๆ “ไป คิดน้อยลงสักทีน่า!”
ระหว่างที่เด็กๆ ตื่นเต้น ตาอ้วนลุงวินอู้อี้ค้างปิ้งย่างบนเตาชาร์โคล “เอ้า…ทำไมเตาชาร์โคลมันไม่ร้อนแล้วเนี่ย?”
มะลิวิ่งมาแหย่ “ลุงอ้วน ใส่ถ่านผิดด้านรึเปล่า?” ลุงอ้วนเกาหัว “ชีวิตลุงก็เหมือนเตาชาร์โคลเนี่ยแหละ เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น!” ทั้งวงหัวเราะขบขัน
เสียงโทรศัพท์ดัง วินรับสาย — เสียงพ่อที่ติดธุระทางไกลโทรมา “วิน ลูกดูงานเลี้ยงให้แม่ดีๆ นะ ปีนี้ขอให้สู้ๆ” วินตอบ “คับพ่อ แต่…พ่อ มีอะไรจะฝากบอกแพรวไหม?”
เสียงพ่อเงียบไปสองวินาที “เอ่อ…ฝากบอกแค่ว่าอย่าไปกินมายองเนสกับหมูย่างลูก!” วินหน้าแดงอีกรอบ หันไปเจอสายตาแพรวแบบกลั้นขำ ในใจคิด “พ่อพูดถูกจริงๆ…”
งานเลี้ยงดำเนินไป เตชเริ่มแผน “เดี๋ยวกูจะชวนทุกคนเล่นเกมทายใจ นายทำตัวเนียนๆ เดี๋ยวสร้างโอกาสให้ได้พูด”
เกมเริ่ม — เตชวาดรูปอะไรบางอย่างลงกระดาน ทุกคนมองเห็นเป็นปลาดุกติดปีก แต่เตชชี้ “นี่รูปผู้ชายคิดเยอะในคืนปีใหม่ครับ!”
ทุกคนขำลั่น วินกลั้นขำตอบไม่ถูก แพรวเบือนหน้าซ่อนยิ้ม
บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนหลังจากญาติฝั่งแม่เริ่มพูดถึงความสัมพันธ์ “ปีใหม่ควรขอโอกาสใหม่ๆ นะวิน” ป้าแป๋วเสริมเตือนเบาๆ
วินถอนหายใจลึก เล็งจะพูดกับแพรวแต่โดนเด็กในบ้านวิ่งชนซะน้ำในแก้วหกเลอะ เขารีบลุกไปช่วยเก็บผ้าเช็ด อายจนพูดไม่ออก
ค่ำแล้ว เมื่อพลุเริ่มถูกตั้งกลางสนาม เตชแอบวางแผน ให้แพรวกับวินต้องจุดพลุคู่กัน “เพราะว่าปีนี้ คนที่ทะเลาะปีเก่า ต้องจุดพลุร่วมมือ” เตชประกาศเสียงดังแต่ยิ้มมุมปาก
วินตกใจ “หมู่บ้านเรามีกฎอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?” มะลิเสริม “ปีก่อนก็ไม่มีนะพี่เตช”
“เฮ้ย ปีนี้พิเศษ!” เตชหน้ามึน ยืนกราน ทุกคนผสมโรงหัวเราะเสียงดัง บางคนเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้างแต่ก็สนุกกับเกมวุ่นๆ
วินถูกผลักเข้าข้างแพรว สองคนมองหน้ากันเงียบ แพรวพูดเบา “นาย…โอเคมั้ยกับของขวัญปีนี้?”
วินตะกุกตะกัก “โอเคสิ…นึกว่าจะไม่ได้คุยกันอีก”
เตชแอบแซว “ระวังพลุระเบิดด้านความรู้สึกด้วยล่ะ!”
แต่ขณะจุดพลุ วินมือสั่น ก้านจุดไฟไปโดนสายลั่นทำพลุยิงพลาด พุ่งไปโดนหมวกป้าแป๋ว ป้าแป๋วตกใจแต่หัวเราะ “โอ้ย ปีใหม่ฟื้นใจใหม่ หมวกก็ต้องใหม่ด้วยหรือไง!” ทุกคนหัวเราะลั่น
วินหน้าแตกแบบน่ารัก แพรวถือโอกาสจับมือไว้ “ขอบคุณนะ…มันก็สนุกดี” วินชะงักคิดว่าจะพูดต่อดีไหม แต่เสียงปู่พูดสวน “ดีละ อย่ามัวแต่คิด จับขนมจีบแพรวให้ได้ละกัน!”
ทุกคนหัวเราะสนุก วินรวบรวมความกล้าพูดต่อ “แพรว เราขอโทษสำหรับปีที่แล้ว…ปีนี้เราอยากขอโอกาสเริ่มต้นใหม่จริงๆ” แพรวจ้องหน้า ความเงียบวาบหนึ่งผ่านไป แล้วหัวเราะ “เธอยังตลกได้เหมือนเดิมสินะวิน ฉัน…โอเคนะ ถ้างั้นสัญญาจะไม่กินมายองเนสกับหมูย่างอีกแล้ว”
เตชโห่ “เยี่ยมเลยคร้าบ!” งานเลี้ยงกลับมาฮา ทุกคนยกแก้วฉลอง วินยิ้มโล่งใจสุดขีด ขณะที่เตชซ่อนกลุ่มข้อความในไลน์ว่า “มึงถ่ายคลิปเดี๋ยวแชร์!”
งานปีใหม่เดินถึงเที่ยงคืน เสียงเพลง “สุขสันต์วันปีใหม่” ดัง วินมองไปรอบโต๊ะ พ่อโทรมาหัวเราะกับทุกคนผ่านวิดีโอคอล แม่รีบจัดอาหารเพิ่ม ลุงอ้วนวิ่งไปดูพลุกลางสวน
วินกับแพรวนั่งยิ้มขำๆ ข้างกัน เตชแซว “ขอยืมมายองเนสได้มั้ยวิน ตกลงซอสสุดท้ายปีนี้ของนายคืออะไร?”
วินหัวเราะ ก่อนตอบ “ปีใหม่นี้ ไม่ขออะไรซับซ้อนแล้ว ขอกินหมูย่างธรรมดาก็พอ” ทุกคนเฮฮา หัวเราะรอบวง
กล้องถ่ายรูปโดยเด็กๆ กดชัตเตอร์แบบมั่วๆ บางภาพเบลอบ้าง คมชัดบ้าง ทุกคนในภาพดูวุ่นวายแต่น่ารัก อบอุ่นแบบครอบครัวจริงๆ
แสงไฟจางลง วินถอนหายใจอย่างโล่งอก ตัวเองก็ยังผิดพลาดเหมือนเดิม แต่ได้หัวเราะ ได้เริ่มใหม่ ได้เพื่อนซี้กับครอบครัวเติมกำลังใจ เริ่มชีวิตปีใหม่แบบหัวเราะไปกับทุกเรื่องผิดพลาดของตัวเอง
เตชหันมาแซวสุดท้าย “จำไว้นะวิน ถ้าจะกินอะไรผิดในปีใหม่ เอาให้ผิดขวดเดียวพอ!” ทุกคนหัวเราะเสียงดังพร้อมเสียงพลุดั่งไล่ปีเก่าออกไป รอยยิ้มอบอุ่นปิดท้ายปีด้วยความวุ่นวายที่น่าจดจำ
