ม่านหมอกหนาทึบลอยปกคลุมหมู่บ้านหุบเขาเหมือนผ้าขาวบางในยามเช้า เงาคนเดินสวนกันถูกตีกรอบด้วยเสียงเท้าเหยียบกรวด เด็กหนุ่มคนหนึ่งชื่อเตชิต เดินอยู่ข้างบ้านไม้เก่า สายตาเหลือบคอยจับภาพทุกฝีเท้า ไม่ว่าใครคือเจ้าของเสียง สายหมอกพร่าเลือนทุกอย่างรอบตัวจนคาดเดาไม่ได้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ข้างหน้า
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เต…” เสียงกระซิบเลือน ๆ ลอยมาตามสายลม เตชิตหยุด หันซ้ายขวา ท้องฟ้ายังคงจาง ลมหายใจเขาขุ่นมัวขึ้นในความหนาว เขาเดินต่อ สะดุ้งทุกครั้งที่วัตถุบางอย่างโผล่จากสายหมอก กลิ่นความชื้นกับดินใหม่ๆ ยังคงติดปลายจมูก
เสียงฟากบ้านดังขึ้น “เตชิต แม่หายไปไหน!” หญิงสูงวัยตะโกนจากครัว มือไม้เปรอะดินเปื้อนเศษซากผัก เตชิตลังเลก่อนเดินเข้าไป
“แม่ยังไม่ตื่นตั้งแต่ตีห้าครับย่า” เขาฉีกยิ้มบาง ๆ ซ่อนความวิตกที่ไหลผ่านการสบตา
หญิงชราพึมพำ เหลียวมองไปรอบบ้าน เงายาวของหมอกทอดผ่านพื้นไม้ ทุกคนในบ้านดูเหมือนรอใครบางคนกลับมาแต่ไม่พูดถึงมัน เตชิตนั่งลงข้างตะกร้าผักใจร้อน
“มันก็แบบนี้ทุกปี…หมอกลง แม่มึงก็มักกลัวอะไรสักอย่าง…” ย่าเอ่ยเหมือนตำหนิแต่แฝงความตื่นตระหนก “ช่วยไปดูในป่าให้ที”
เตชิตลังเล ก่อนหยิบไฟฉายเดินออก โดยไม่หันกลับ ความหนาวซึมลึกเข้าผิวขณะเดินผ่านรั้วไม้ ใบไม้ไหวเบาในสายลมและเสียงกระซิบนั้นกลับมา แผ่วเบากว่าเดิม
“อย่าเข้าไปข้างใน…” เสียงคล้ายแม่ เขาชะงัก หันขวับแต่กลับมีเพียงเงาเปล่า เขาส่ายหัว เดินลึกเข้าไปในสายหมอก
ขณะที่เขามุดผ่านกอไผ่ หนามแหลมบาดมือจนเลือดซึม เตชิตกำไฟฉายแน่น น้ำตาคลอแบบไม่รู้ตัว “แม่…” เสียงนั้นเลือนหายไปกับเสียงนกและหมอก
ในบ้าน ย่าฟังเสียงลมและตะโกนชื่อหลานเสียงดังขึ้น “เตชิต! กลับมาเดี๋ยวนี้!”
ข้างนอก เตชิตเดินเลยจุดเดิมซ้ำราวกับวนเป็นวงกลม เสียงกรอบแกรบข้างหลังทำให้ใจเต้นรัว เขาหยุด “มีใครอยู่ไหม!”
เงาหนึ่งแลบวาบผ่านชายป่า ร่างเล็กของเด็กหญิง สายตาเหม่อลอย เตชิตผงะ “หนูเป็นใคร…”
“แม่หนูอยู่ไหน” เด็กหญิงย้อนถาม ทันใดนั้น หมอกหนักเข้าจนเกือบมองไม่เห็น เธอหายไปในพริบตา เตชิตพยายามวิ่งตาม แต่อะไรบางอย่างดึงเขาไว้เหมือนมือเย็น ๆ ที่มองไม่เห็น
เสียงเหมือนแม่ร้องไห้หลุดออกมาในหมอก “เต…อย่าทิ้งแม่”
อย่างสับสน เตชิตวิ่งกลับบ้าน รีบเปิดประตูแทรกตัวเข้าไปพร้อมเหงื่อท่วมมือ ย่าจ้องหน้า
“ในป่ามีเด็ก…” เขาขาดคำ ย่าขมวดคิ้วแน่น คำตอบเงียบเป็นเหมือนกำแพงบาง ๆ
ตกค่ำ หมอกยังไม่จาง พ่อซึ่งหายจากบ้านบ่อยกลับมาด้วยท่าทางวิตก แผลสดเย็บที่แขน เขามองเตชิตนิ่งๆ
“ยังหาแม่ไม่เจอ?”
“ยังครับพ่อ…” เตชิตตอบเสียงเบา เขาต้องการคำปลอบใจแต่ได้เพียงความเงียบ พ่อหลบสายตาแล้วเดินขึ้นบ้านโดยไม่พูดอะไร
เสียงกระซิบยังแผ่วซ้ำ “เต…ทำไมไม่ฟังแม่”
คืนนั้น เตชิตนอนไม่หลับ สายฝนปรอยเคาะหน้าต่าง หมอกหนาขึ้นทุกชั่วโมง รูปถ่ายแม่ในมือสั่นเบา เขาเพ่งมองใบหน้าแม่ น้ำตาหยดลงรูปช้า ๆ
ราวเที่ยงคืน ไฟฉายดับวูบ ทั้งบ้านจมหายสู่ความมืด เสียงฝนกับเสียงกระซิบประสมกันเป็นทำนองแปลก เตชิตลุกไปรอบบ้าน เจอสายหมอกขาวซึมเข้ามาตามรอยแตกของประตูหน้าต่าง
“เต…เข้ามา” เสียงแผ่วที่หน้าบ้าน เตชิตเดินตามอย่างถูกสะกดจิต หยิบผ้าคลุมไหล่คลุม ก้าวออกสู่หมอก
เด็กหญิงคนนั้นรออยู่ริมลำห้วย นิ้วชี้ไปที่จุดกลางป่า
“แม่อยู่ตรงนั้น”
เสียงกระซิบบางอย่างสั่นสะท้านในอก เตชิตกลืนน้ำลาย ตัดสินใจเดินตามไป ลมหายใจยิ่งหนักเท้ายิ่งถ่วง เมื่อถึงแอ่งน้ำตื้น ๆ เตชิตเห็นเศษผ้าขาวลอยปกคลุมด้วยใบไม้
เด็กหญิงยิ้มเศร้า ก่อนหายไปเป็นละออง เตชิตรื้อเศษผ้าออก ใต้ใบไม้คือเตียงไม้ผุเปียกน้ำ ปกคลุมร่างหญิงสาวผู้หมดสติ เตชิตดึงแม่ออกมา น้ำตาคลอขึ้น
“แม่!” เขากระซิบสั่น แม่ขยับเบา ๆ มึนงง เจ็บสะโพก
พ่อวิ่งออกมาร้องชื่อภรรยา ย่าวิ่งตามมาอย่างสะโอดสะอง เตชิตประคองแม่กลับบ้าน น้ำตาทั้งครอบครัวไหลด้วยความโล่งใจปะปนกลัว
คืนนั้น ไม่มีใครพูดถึงเด็กหญิงในหมอกอีกเลย แต่เตชิตยังได้ยินเสียงกระซิบในใจ “ขอบใจนะที่ช่วยแม่…”
หลังเหตุการณ์นั้น เตชิตพบข้าวของแม่ที่เคยซ่อนไว้ เรื่องราวในอดีตถูกรื้อฟื้นขึ้นมา แม่เคยสูญเสียลูกสาวคนแรกไปในหมอกเมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่เคยบอกใคร เตชิตเข้าใจความกลัวและความสูญเสียที่ฝังแน่นในแม่และในตัวเขาเอง
เขาเริ่มกล้าเผชิญหน้าความกลัว ไม่หลบเลี่ยงอดีตอีกต่อไป ในขณะที่หมอกยังคงลงทุกเช้า เตชิตเรียนรู้จะแยกเสียงกระซิบในอก กับความจริงรอบตัว
ที่โต๊ะอาหาร หลังม่านหมอก ฟ้าสว่างขึ้น ผิวหน้าของครอบครัวเปลี่ยน ย่าหยอกให้ลองกินข้าวต้มน้ำใส พ่อยิ้มเมื่อเจอสายตาลูกชาย แม่ลูบมือเตชิตนุ่มนวล เสียงนกร้องคลอตามลมคำรามเก่า ๆ ฉากหมอกเวลานี้ คล้ายอบอุ่นกว่าที่เคย
