เสียงฟ้าร้องคำราม ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆดำ คลื่นซัดซ้ำบนผืนทราย ท่ามกลางหมอกฝนกลุ่มร่างห้าคนนอนเกยอยู่บนชายหาด คนแรกที่ฟื้นคือลิณา สตรีอายุ 32 ใบหน้าเปื้อนรอยขีดข่วน เธอไอสำลักน้ำ หันไปมองข้างๆ เห็นวายุ เพื่อนร่วมทางที่เคยเป็นนักปีนเขาแต่พลัดหลงทางจากความมั่นใจเกินตัว เขานอนนิ่ง ลมหายใจหนักหน่วง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“โอ๊ย…มีใครได้ยินมั้ย!” เสียงเจ็บปวดของหมอกขจร นักธรณีวิทยาวัยกลางคนดังขึ้น ไม่ไกลนัก เขาโบกมือให้ลิณาเห็นตัว พร้อมทั้งพยายามพยุงร่างขึ้นนั่ง
แอนดี้ ชายลูกครึ่งไทย-อังกฤษ วัย 29 ปี ร่างสูง ผมหยิกปกคลุมครึ่งใบหน้า ค่อยๆ ลืมตา ปาดเม็ดฝนที่ไหลผ่านตา เขาสบตากับลิณา สะท้อนประหม่าเจือกลัว “เรามาอยู่…ที่ไหนกันแน่”
ร่างสุดท้ายคือพิม สาววัย 24 รูปร่างบอบบาง เธอสะดุ้งตื่นเพราะหัวใจเต้นแรงด้วยความฝันลวงตา อดีตของเธอตามหลอกหลอน แม้ยังไม่ลืมตาดี วัยเด็กที่ถูกทิ้งไว้ลำพังในป่า เธอคลำหาลิณาด้วยความตื่นตระหนก
ทุกคนทรุดลงกลางสายฝน ลมหายใจสั่นระรัว ทันใดนั้น ความมืดคืบคลาน สิงสู่ขอบฟ้า แสงสุดท้ายหวีดหาย วายุหยัดตัวขึ้นพรวด “ทุกคน! เราต้องออกจากหาดนี้ก่อน คลื่นจะกลืนเราอีก”
ทุกคนช่วยกันหิ้วพิมที่ขาเจ็บ เข้าสู่ป่าทึบ ชายหาดทอดยาวราวกับไร้จุดสิ้นสุด ลิณาจับมือพิมไว้แน่น ขจรกวาดตามองอย่างระแวดระวัง แต่เจ็บขาที่เคยผ่าตัดเนื่องจากอุบัติเหตุเมื่อนานมาแล้ว
ฝนซาเม็ดลง กลิ่นดินชื้นโชย ผ่านแนวป่าอึมครึม แอนดี้เอ่ยด้วยเสียงติดตลกแต่ไร้ความสุข “เกาะนี้…ไม่มีในแผนที่ ผมพูดจริงนะ” เขาชู GPS ขึ้น โผล่เพียงหน้าจอว่างเปล่า ไม่มีสัญญาณใด ๆ
“แปลกชะมัด…ทั้งที่เราเพิ่งอยู่บนเรือ” ขจรพึมพำขณะตรวจสอบเป้สัมภาระ หาของกินแต่ไม่มีอะไรเหลือ
เสียงแหลมดังขึ้นจากพิม “เมื่อกี้…เหมือนเห็นอะไรวิ่งแถวนั้น…เงาดำ ๆ” ร่างบางสั่นสะท้าน ลิณาโอบไหล่แน่น
วายุหยุดเดิน จ้องเข้าไปในพุ่มไม้ “ไม่มีอะไรหรอก พิม อย่ากลัว มันคงสัตว์ป่า…” แต่ประกายแววตาเขาเองก็ไม่แน่ใจ มือกำไม้เท้าที่บังเอิญเจอแน่น
ค่ำคืนแรกของการเอาตัวรอดมาถึง พวกเขาก่อกองไฟกลางเปลวฟืนเปียกชื้น อดอาหารมื้อแรกมองหน้ากันโดยไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงอดีต ลิณามองหาแผลที่ขาพิมระหว่างจับมือเธอเบา ๆ
เสียงฟืนแตกดังเปรี๊ยะ ทุกคนสะดุ้ง พิมมองร่องรอยเท้าปริศนาที่ทิ้งไว้บนโคลน ลิณาเอ่ยเสียงเบา “พรุ่งนี้…เราต้องออกเดินหาจุดสูงสุดของเกาะ เผื่อจะเห็นทางออกหรือเรือผ่าน”
ขจรพยักหน้า เขากำลังคิดถึงลูกชายที่ทะเลาะกันก่อนออกจากบ้าน รู้สึกผิดฝังใจ ทุกอย่างในความเงียบคล้ายความจริงบางอย่างยังไม่ปรากฏ
ฟ้าสางจาง แดดแรกแตะปลายนิ้วใบไม้ ลิณาตื่นก่อนใคร ไข่วคว้าหนังสือจิตวิทยาเก่า ๆ อันเป็นเครื่องเตือนใจถึงอดีตการรักษาคนไข้จิตเวชที่จบลงด้วยโศกนาฏกรรม อ่านแค่ไม่กี่หน้าก็ต้องหยุดเพราะเสียงแอนดี้
“เอ่อ…เมื่อคืนผมฝัน ถึงเด็กผู้หญิงร้องไห้ใต้ต้นไม้แปลก ๆ ตื่นมาก็ขนลุก” น้ำเสียงของเขาติดสั่น
ขจรกล่าวติดขัด “ผมเองก็ฝัน…เห็นเงามืดคลานเต็มผนัง ถ้าฝันเหมือนกัน เกาะนี้คงแปลกจริง ๆ”
ทุกคนเงียบงัน วายุออกปาก “เราจะกลัวไม่ได้ ออกเดินหาเนินสูงกันเถอะ” เขาดูฝืนเข้มแข็ง แม้แววตาจะหลบเลี่ยงการสบตาลิณา
ทั้งหมดใช้กิ่งไม้พยุงพิม ขึ้นเนินชัน ผ่านดงเฟิร์นสูงเท่าหัว แต่ยิ่งเดิน เหงื่อยิ่งซึม ความเครียดยิ่งหนักอึ้ง
กลางป่า ร่มไม้ทึบ พวกเขาหยุดพักใต้ต้นไม้สูง ลิณาหยิบหินในกระเป๋าออก ชูให้ดู ขจรแปลกใจ “หินอะไร?”
“ฉันไม่รู้…แต่เจอมันในทรายเมื่อวาน มันเหมือนดูดความร้อนมือฉันไปหมด” เธอผงกมือยื่นหินให้ขจร ขจรพินิจนิ่ง สายตาใต้กรอบแว่นกังวลแฝงเศร้าปน
เสียงฝีเท้าทำให้ทุกคนชะงัก เงาดำเลื่อนวูบในพุ่มไม้ แอนดี้เหลียวหลังทัน เห็นเงาตัดแสงลอดซอกใบไม้ ทุกคนตื่นตระหนก ขจรตะโกนถาม “ใครน่ะ! ออกมาเดี๋ยวนี้!”
ไม่มีเสียงตอบ ลิณามองพิม พิมหลบตาราวกับกลัวความจริงบางอย่างจากอดีตตามหลอกหลอน
คืนนี้ พวกเขาตั้งแคมป์ใหม่ติดลำธาร ลิณานั่งซบพิม ในขณะที่แอนดี้กับวายุตัดไม้มาทำรั้วกันสัตว์ พอไฟเริ่มจาง อากาศเย็นจนขนลุก ขจรกล่าวเสียงเบา “เราต้องอยู่ด้วยกัน อย่าเดินไปไหนคนเดียว”
เสียงร้องไห้เบาๆ แทรกจากกลางป่าเหมือนเด็กเรียกหา พิมขนลุกชูชัน ลิณากอดเธอไว้แน่น เงาดำตรงต้นไม้ห่างออกไปวูบไหวราวกับเชื้อเชิญ
แอนดี้สบตาวายุ พูดเสียงกระซิบ “นี่มันอะไรกันแน่พี่ ผมไม่เอาด้วยกับอะไรแนวนี้นะ…” วายุหลบตา หายใจถี่ “ไม่รู้…แต่เมื่อก่อนผมเคยฝืนใจตัวเองจนเกือบขาดใจ กลัวความเสียหายอีก…ตั้งแต่ตอนนั้น”
รุ่งเช้าอีกวัน ท่ามกลางเสียงนกร้องขับขาน ทุกคนเดินวนเป็นวงกลม พิมหยุดยืนข้างซากโครงสร้างไม้เก่า มองเขียนชื่อ “นวล” บนกระดาน เธอส่ายหน้า ทำท่าจะร้องไห้
ขจรพึมพำ “ใครคือ ‘นวล’… ชื่อแบบนี้ฟังดูคุ้น ๆ” ลิณานิ่งเงียบ จับมือพิมที่กำลังสั่นไหว ใต้จันทร์คืนถัดมา ทุกคนสังเกตเห็นเงาเด็กผู้หญิงเดินอยู่รอบแคมป์ แววตาเธอเต็มไปด้วยเศร้าและเจ็บปวด
คืนนั้นพิมฝันว่าตัวเองวิ่งหลบใครบางคน ท่ามกลางฝนกระหน่ำ ลิณาปลุกพิมจากฝันร้าย กำลังจะพูดอะไรสักอย่างแต่หยุดไปครู่หนึ่ง
แอนดี้นั่งกอดเข่า รำพึงกับตัวเอง “ผมเป็นคนประเภทที่ไม่กล้ามีใครจริงจัง กลัวความผิดหวังซ้ำๆ ตั้งแต่แม่หายไปจากบ้าน…”
วายุเดินเข้ามาสมทบ “ฉันก็เหมือนกัน กลัวล้มอีก เพราะถ้าฉันล้ม คนอื่นก็ล้มไปด้วย…”
ขจรจ้องไปกลางความมืด ก่อนถาม “แล้วลิณาล่ะ?” ลิณานิ่งนาน ก่อนเอ่ยเบา ๆ “ฉันกลัวว่าความดีใจเล็กๆ จะอยู่กับฉันไม่นานพอจะกลบสิ่งผิดพลาดที่เคยทำ”
ความเงียบโรยตัวครู่หนึ่ง ทุกคนจมอยู่กับอดีตตนเอง ทันใดนั้น เงาปริศนาเดินเข้าใกล้ เสียงปลายเท้าเหยียบใบไม้ ทุกคนหันขวับพร้อมกัน เงานั้นหยุดตรงเชิงไฟ ก้มหน้าร้องไห้เสียงแผ่ว
พิมมองเงานั้น นั่นเองที่เธอเคยฝันถึง ลิณากุมมือพิมแน่น กระแสลมเย็นพัดวูบ พิมตัดสินใจลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้เงาปริศนา
แอนดี้จะเอื้อมมือรั้งไว้แต่ลังเล ยกมือค้างกลางอากาศ วายุเตรียมหาไม้เท้าป้องกันแต่แล้วก็วางลง สบตาขจรเหมือนขอความกล้า
พิมเอ่ยเสียงสั่น “เธอ…ชื่ออะไร”
เงาหยุดร้อง เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเด็กหญิงขาวซีด ดวงตาว่างเปล่า “…ฉันชื่อ นวล…”
เสียงสะอื้นยังไม่ขาดสาย ลิณาก้าวเข้าหา “เธอ…อยากให้เราช่วยอะไร”
นวลกระซิบเสียงสะท้อน “คืนสุดท้าย…ฉันรอพวกเขากลับมา…แต่ไม่มีใครกลับ…”
บรรยากาศเย็นยะเยือกปะทะทุกคน พิมกลั้นน้ำตา “เราอยู่นี่แล้ว จะไม่ปล่อยให้เธอเดียวดาย”
คืนต่อมา ความฝันร่วมกันของทุกคนกลายเป็นเหตุการณ์ลวงตาที่ทวีความชัดเจน ทั้งอดีตที่เลวร้ายและความผิดพลาดพรั่งพรูมาในจิต ทุกคนต้องเผชิญหน้ากับเงาอดีตของตน ลิณาเห็นใบหน้าน้องชายที่จากไปเพราะเธอทำงานหนักจนละเลย วายุเห็นวันที่ตนพาเพื่อนหลงจนประสบอุบัติเหตุ แอนดี้มองเห็นแม่เดินห่างจากเขาที่เด็ก ขจรเห็นภาพลูกชายปิดประตูใส่เขาครั้งล่าสุด
พิมนั่งร้องไห้ข้างซากไม้เก่า “ต้องมีหนทาง…ต้องมีวิธีไถ่โทษ” เธอเอื้อมมือจับหินปริศนาแน่น
เช้าวันถัดมา ลิณาตัดสินใจพาทุกคนขึ้นจุดสูงสุดของเกาะ ก้าวท่ามกลางแดดส่องจ้า จุดสูงสุดนี้เต็มไปด้วยต้นไม้มอสขึ้นเขียวชอุ่ม แอนดี้พบรอยมือเล็กๆ ปรากฏบนหินตรงเนิน ลิณาเดินไปแตะรอยนั้น รอยมืออุ่นขึ้น เปลวแสงเจือจางส่องวาบออกจากใจกลางหิน
ทันใด เงาหลายใบหน้าในอดีตของแต่ละคนลอยวนรอบหิน ทุกคนโดนกดดันให้อยู่กับอดีต เจ้าของเงาคือคนที่แต่ละคนรู้สึกผิด ลิณาร้องไห้ ขอโทษน้องชาย วายุสวมกอดเพื่อนในอดีต แอนดี้ร้องขอความรักจากแม่ ขจรเอ่ยขอโทษลูกชาย พิมกระซิบขออโหสิกรรมจากเด็กหญิงปริศนา
ทุกอย่างเงียบงันจนน่ากลัว จู่ๆ หินในมือลิณาแตกเปรี๊ยะ เปลวแสงแตกกระจายรอบตัว ทุกคนหงายหลังล้มลงกับพื้น แล้วฝนหลั่งไหลลงมาอีกครั้ง
เมื่อฟื้นกลับมา ทุกคนพบตัวเองนอนห่างจากฝั่ง ทะเลเงียบสงบ แสงสว่างจ้าตัดกับขอบฟ้า ไม่มีเงาดำ ไม่มีเสียงร้อง ทุกคนค่อยๆ ลุกขึ้น มีร่องรอยน้ำตาบนใบหน้า แต่ดวงตาเข้มแข็งกว่าเดิม
ขจรเดินนำไปเห็นโลหะสลักอักษรว่า “จำให้ได้ อดีตคือครู” ทุกคนสบตากันโดยไม่ต้องพูดอะไร พิมเดินไปจับแขนลิณา แอนดี้ยิ้มบางๆ วายุสวมกอดขจรแน่น ๆ
พวกเขาออกเดินสำรวจรอบเกาะอีกครั้ง คราวนี้ ไม่มีความกลัว ไม่มีเสียงอดีตไล่ล่า มีเพียงความนิ่งสงบ หัวใจปลอดโปร่ง ก่อนพบท้องทะเลเปิดทาง เรือลำหนึ่งมารับสายตามองข้ามฟ้า น้ำเสียงพูดคุยยิ้มแย้มชื่นบาน แม้จะยังไม่รู้อนาคต แต่ทุกคนพร้อมเผชิญกับมันด้วยหัวใจที่เปลี่ยนไป
