กลางคืนที่อพาร์ตเมนต์ “หัวกลมเพลส” ไม่มีอะไรโดดเด่นเลยนอกจากสายไฟโยงพาดหน้าตึกกับกลิ่นปลาทูไหม้จากร้านข้างล่าง แต่ไผ่—นักศึกษาปีสองคณะศิลปะ นั่งจมอยู่กับโต๊ะไม้เก่า หน้านิ่วคิ้วขมวด เขากำลังเขียนแผนการ (ที่ดูเหมือนจะจริงจัง) เพื่อรักษาหอพักแห่งนี้ที่คนทยอยย้ายออกจนเหลืออยู่ไม่กี่คน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นี่มันแย่ขนาดนี้เลยเหรอวะ” เขาบ่นกับต้นไม้ปลอมบนโต๊ะ พลอย เพื่อนสาวสายติสต์สายมโน ที่พกจินตนาการล้นทะลักกับดวงตาแปลกวุ่น เดินมาพร้อมกับโจ๊กใกล้เย็น
“ถ้ามีผีจริงๆ ฉันว่าน่าจะเพิ่มยอดคนเข้าพักนะแก” พลอยว่า ด้วยน้ำเสียงเชื่อมั่น ไผ่ขมวดคิ้วหนักขึ้น “นี่แก…หรือว่า หอเราต้องกลายเป็นแลนด์มาร์กสยองขวัญ?”
โอ่ง เพื่อนร่วมห้องจอมขี้เกียจที่อ้างว่าทำวิจัยเกี่ยวกับ ‘พลังงานซอมซ่อ’ ในเมือง เดินมาพร้อมผ้าห่มตลบหัว “แต่ถ้าผีจริงนะ ฉันจะย้ายหอละเว้ย”
ไผ่หันไปมองโอ่ง “นายมีอะไรดีๆ มั้ย พอกันทียอดหายจนป้าแป๊ะแกจะขายหอไปเปิดร้านหมูกระทะละ”
“หะ? จริงปะเนี่ย!” เสียงเล็กจากข้างหูตอบแทรกมาด้วยความตกใจ ของโน้ต—ลูกชายสุดเนี๊ยบเจ้าของหอผู้มีความกลัวเชื้อโรคระดับชาติ
ไผ่ถอนหายใจเสียงดัง “ฉันมีแผน…เราจะจัดกิจกรรม ‘คืนคนลึกลับ’—ให้แต่ละห้องมีปริศนาให้แขกถอดรหัส แขกใครแก้ได้…จะได้สิทธิพักฟรีหนึ่งเดือน!”
“โอ้โห คิดได้ไงวะ มึงคิดเองหรือดูมาจากซีรีส์!” พลอยหัวเราะ แต่ไผ่ชักหน้าเล็กน้อย “คิดเองดิ แต่อาจจะเคยเห็นอะไรคล้ายๆ”
โอ่งกะพริบตา “แล้วใครจะมาเล่นวะ หรือเราต้องนั่งเล่นเอง…”
ไผ่อดขำไม่ได้ “ก็ต้องประกาศให้สังคมหอข้างๆ มาเล่นด้วย ยังไงห้องเราก็ดีกว่าหอเก่า ๆ ข้างๆ …มั้ง”
ทุกคนมองหน้ากัน มีแววลังเลแต่อะไรก็ได้ดีกว่านั่งดูป้าแป๊ะปล่อยเช่าเป็นโกดังนิยายเก่า
รุ่งขึ้น ไผ่สร้างเพจ ‘คืนคนลึกลับ’ มีคนกดไลก์สามคน คนแรกคือตัวเขาเอง คนที่สองคือพลอย คนที่สาม…โอ่งเซ็ง ๆ
ผ่านไปสองวัน มีสมาชิกใหม่ในกลุ่มแชทหอ—แจ๊ค นักกีฬาเทควันโดร่างยักษ์มาจากตึกข้าง ๆ พิมพ์ “ผมได้ข่าวว่าจะมีผีจริง ๆ ใช่มั้ยครับ?” ไผ่ใจหายวาบก่อนตอบกลับเร็ว “เปล่าครับ! อันนี้กิจกรรมแมน ๆ ไม่มีผี แต่มีปริศนา”
พลอยสะกิด “เฮ้ย เอาผีมาเป็นจุดขายก็ได้นี่…” แต่ไผ่ลอบถอนใจหนัก “ถ้ามีผีจริง ๆ นี่ห้องเราจะกลายเป็นข่าวฉาวก่อนดังแน่”
ค่ำวันศุกร์ คนไม่กี่คนมากองหน้าหอ สองคนใส่หน้ากากแฟนซี หนึ่งคนหิ้วจิ้งจกพลาสติกมาอวด ทุกอย่างดูผิดคาดไปหมด—แต่ไผ่ตั้งใจ “ทุกคน…ยินดีเข้าสู่ ‘คืนคนลึกลับ Head Round Place’!”
ทันใดแจ๊คเงยหน้ามองโลโก้รูปหัวกลม “โห ที่นี่ชื่อเท่ดีนะครับ มีที่มาปะ” ไผ่สตั๊นไปสองวิ “อ้อ…หัวกลมขึ้นสนิมจากป้ายไฟน่ะครับ” พลอยแอบปล่อยขำ “จริง ๆ น่าจะมาจากคนนะ”
รุ่งขึ้น กิจกรรมดำเนินไปด้วยอาการงง ๆ แต่ก็มีคนหาห้อง ‘แม่มดผู้อ่อนโยน’ แล้วดันเข้าไปห้องโอ่ง—ที่โอ่งนอนกรนอยู่ เจ้าตัวสะดุ้งตื่นโวยวาย “อย่าเข้ามา ฉันยังไม่มีชุด!” ทุกคนอึ้งก่อนขำกลิ้ง พลอยรีบปั้นเรื่องเพิ่ม “นี่คือด่านวิญญาณขี้เกียจ…ต้องกล่อมให้มันลุกก่อนถึงจะได้รหัส”
ตอนกลางคืนมีเสียงดังปริศนาในห้องน้ำหญิง แจ๊คกับเพื่อนๆ เริ่มตั้งข้อสงสัยว่าที่นี่อยู่ในข่าวผีจริงๆ ไหม ทุกอย่างเริ่มยุ่ง เมื่อข้อความในแชทลับของกลุ่มแจ้งมาว่า “คืนคนลึกลับ…คืนนี้จะมีบางอย่างปรากฏ ให้เตรียมใจไว้” ทุกคนในหอแตกตื่น ยิ่งช่วงไฟดับครึ่งตึก ไผ่เริ่มเครียด พยายามหาเบรกเกอร์แบบขาดสติ แต่ข้างล่าง ป้าแป๊ะกำลังโทรเรียกช่างซ่อมที่เข้าใจผิดคิดว่าท่อน้ำระเบิด วิ่งมาด้วยชุดกันน้ำเต็มยศ
โอ่งในชุดคลุมอาบน้ำเดินผ่านช่างซ่อม ไผ่ตะโกนลั่น “เฮ้ย พี่อย่าเปิดประตู เดี๋ยวผีหลุด!” พี่ช่างตะโกนกลับ “อ้าว! สนุกกันแบบนี้จะให้ซ่อมหรือให้เชิญผีออกก่อนครับ”
และแล้ว มีคนหนึ่งที่ตั้งใจแกล้ง—น้องตาลจากตึกตรงข้าม แต่งตัวเป็นผีสาวสีเขียวหลอกเพื่อนจากอีกกลุ่ม เด็กใหม่ ๆ ตกใจวิ่งทะลุข้าวของชนของล้มระเนระนาด แต่พอเข้ามาใกล้ แทนที่จะร้องกลัว กลับหัวเราะแตกเป็นเสียงเดียว เพราะน้องตาลดันลืมล้างแป้ง เช็ดหน้าทิ้งครึ่งเดียวกลายเป็น ‘ผีหน้าแห้ง’
แจ๊คสรุปเสียงดัง “นี่แหละ…ความลึกลับของหอหัวกลม! ผีที่กลัวที่สุดคือผีแป้งหมดอายุ!” พลอยสวน “ขอร้องอย่าให้องค์กรไล่ผีเข้ามาตรวจสอบเลย”
ขณะเดียวกัน โน้ตก็พบว่าแชทลับที่เหมือนประกาศมีผี จริง ๆ แล้วเป็นข้อความเก่าใน Telegram ของป้าแป๊ะที่ตั้งแจ้งเตือนซ้ำเพราะไม่รู้จักปิด
ทุกคนเริ่มปะติดปะต่อ—ความลึกลับทั้งหลายที่เกิดขึ้น เพราะสื่อสารผิดและความมั่นใจผิดมาตลอด พลอยพูดขึ้น “ก็คิดเล่นๆ ว่าถ้าเราเป็นข่าวผี ประกันภัยจะออกไหมเนี่ย”
หลังเหตุการณ์ป่วนกลายเป็นเรื่องเล่าขำไปทั่ว สุดท้ายสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ๆ คือมีนิสิตหลายคนแนวสร้างสรรค์สนใจจะมาขอเช่าห้องใหม่ “หัวกลมเพลส” กลายเป็นที่ฮือฮาในกลุ่มเด็กหัวแปลกๆ ที่อยากมีปรากฏการณ์ชีวิต
ทุกคนในหอหัวเราะกันกลิ้ง พลอยปิดท้าย “แต่ถ้ามีคืนคนลึกลับอีก ขอพาผีจริง ๆ มานั่งเล่นด้วยนะ!” ไผ่ถอนหายใจยาว…แต่ก็อมยิ้มน้อย ๆ เพราะรู้ว่าการแก้ไขปัญหา บางทีก็แค่ต้องยอมรับว่าชีวิตมันเซอร์ไพรส์กว่าที่คิด
แต่แล้ว โอ่งโผล่หน้าออกมาอีกครั้ง “แล้วคืนนี้…ป้าแป๊ะฝากบอกว่าห้ามเปิดตู้เย็น เพราะอาจจะมี ‘ผีปลาทู’ โผล่มาได้!” ทุกคนต่างหัวเราะอีกรอบ พร้อมเสียงแอบกลัวของแจ๊ค “ถ้าผีปลาทูนี่ ผมไปนอนตึกอื่นจริงนะครับ!”
ชีวิตในหอหัวกลมยังเต็มไปด้วยเรื่องป่วน ๆ แบบนี้เสมอ…
