เสียงประตูดังปึง! ‘นก’ เงยหน้าจากกองหนังสือ ขณะที่ ‘เต้’ เฟรชชี่ปีหนึ่งผู้มั่นใจเกินร้อย พุ่งตัวเข้าห้องมาเหมือนจะวิ่งแข่งกับเวลา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้ยนก! ได้ยินข่าวยัง? หอเรากำลังจะกลายเป็นหอผี!” เต้พูดพลางหอบ แววตาลุกวาวเจือระคนกับความกลัว (ที่พยายามปกปิดเต็มที่)
นกขมวดคิ้ว ถอนหายใจ คำขวัญประจำตัว “อย่าเพิ่งคิดไปเอง” วนในหัวทันที
“ผีบ้าไร แค่หมามันเห่าเมื่อคืน จะไปกลัวอะไรกันนักหนา” นกวางสายตากลับไปที่โน้ตเรียนแต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง
เต้หยิบมือถือขึ้นมาโชว์แชตกลุ่มหอ นักศึกษาทั้งสิบคนกำลังโวยวายเรื่องเสียงประหลาดเมื่อคืน มีแม้กระทั่งคลิปสั้นขาวโล้น ๆ วิ่งผ่านกล้อง CCTV ให้ขนหัวลุกเล่น
“นี่มันชุดพละใคร!” นกครุ่นคิด ในขณะที่เต้วางแผนสวน “ถ้าเราปล่อยไว้ หอนี้กลายเป็นป่าช้าแน่! หน้าที่ของผู้นำต้องปลุกหอคืนชีพ!”
ก่อนที่นกจะทันค้าน เต้จุดประกาย “เราต้องจัด event สนุก ๆ ให้ทุกคนมั่นใจว่าหอเราปลอดผี!” พูดยังไม่ทันจบ เต้คว้ากระดาษมาวาดแผนทันที (เส้นสายเวียนหัว)
นกเหล่ตามองแผนการของเพื่อน: ดูคล้ายบิงโกผสมล่าท้าผี เต้ประกาศ “คืนนี้สิบสองโมง ทุกคนต้องมา! ไม่งั้นจบ!”
ฉากถัดมา ศึกอภิมหาปะทะเสียงนินทาเริ่มขึ้นในห้องรับแขกชั้นล่าง หัวโจกกลุ่มชั้นสาม ‘โจ’ ผู้กลัวผีแต่ไม่เคยยอมรับ ทักนกกับเต้ด้วยเสียงกระซิบเจือฟังดูจริงจัง
“แกสองคนคิดว่าของพรรค์นี้แก้ทางผีได้เหรอวะ? สุดท้ายต้องมีคนโดนหลอกอีกแน่!” โจเหลือบไปทาง ‘ฝน’ เพื่อนสาวผู้ชอบแกล้ง (แต่ตอนนี้หน้าเคร่งสุดขีด)
ฝนดึงแขนเต้ลงมานั่งข้างกัน “เอาจริง ๆ คือทุกคนก็แอบอยากหนีไปนอนบ้านเพื่อน แต่จะให้พูดก็กลัวหน้าแตก เหมือนเมื่อวานแกเป็นคนนอนกรนแล้วผวาเองใช่ปะ?”
เต้แก้เขินพลิกพลิ้ว “เราแค่จะลองระบบเตือนภัยในหอ! ไม่ใช่ว่ากลัวผี”
โจเบือนหน้าไปแต่ปากคว่ำหนักขึ้นกว่าเดิม นกมองเพื่อนทั้งสองอย่างระแวดระวัง เกิดความคิดบางอย่าง
ขณะนั้นเอง ‘อ้อ’ สาวห้าวเจ้าของร้านเสื้อผ้าบนชั้นหนึ่ง ยื่นเสนอ “ถ้าจัดกิจกรรมแล้วของกินต้องเยอะนะ! ฉันเชื่อใจของกินมากกว่าผี”
นกเริ่มจดรายชื่อประกอบกิจกรรม วางแผนเดินสายชวนคนในหอ แต่เต้อยากสร้างเซอร์ไพรส์ จึงไม่แจ้งรายละเอียดกิจกรรมให้เพื่อนทุกคนรับรู้
เย็นวันนั้น นกกับเต้ง่วนเตรียมสถานที่ในห้องนั่งเล่นประจำหอ เต้พยายามจัดไฟสลัว ๆ เพื่อสร้างบรรยากาศท้าทายโมเมนต์ ทำให้นกส่ายหัว
“เดี๋ยวมันจะดูเหมือนเรียกผีจริง ๆ มากกว่านะ”
เต้สวนกลับ “แน่นอน เห็นผีที่ไหนกันบ้าง? มีแต่เสียงหมากรี๊ดเมื่อคืนนั่นแหละ”
เสียงเปิดประตูดังขึ้น ฝนกับอ้อเดินเข้ามาพร้อมกับถาดขนมและน้ำผลไม้ ฝนทำหน้าตึงตู้มแต่พยายามเล่นตลกกลบเกลื่อน “ได้ยินว่าจะไล่ผี เลยขอมาเฝ้าดูพิธีกรเอง”
อ้อเพ่งสายตา “ขนมเยอะขนาดนี้ ผีสบายเลยนะ เผลอ ๆ อยากอยู่หอไปอีก”
ขณะที่ทุกคนตั้งวงพูดคุย เสียงประตูหลังห้องครัวก็ดัง ตึกๆ ทุกคนผงะหยุดหายใจแล้วยื่นหน้าสำรวจ เห็น ‘กานต์’ เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ท่าทางหวาด ๆ เหมือนกลัวสัมผัสโลกมนุษย์
เต้คว้าถาดขนมให้กานต์ “กินมั้ย จะได้ลืมเรื่องผี!” กานต์เกือบทำถาดร่วง นกรีบไปช่วย
ในขณะที่กิจกรรมเริ่มขึ้น ฝนลอบกระซิบกับอ้อว่าเต้กับนกเหมือนกำลังคิดอะไรซับซ้อนไว้ ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเต้แค่ด้นสดอยู่นั่นเอง
โจเดินเข้ามา สังเกตไฟสลัว ๆ แล้วพูดเบา ๆ “วันนี้ไม่มีเรียนอภิบาลใช่ไหม? เชิญให้ผีมาร่วมสนุกหรือไง?”
นกกลายเป็นฝ่ายเกร็ง คิดว่าตัวเองลืมบอกรายละเอียดอะไรบางอย่างไป จึงขยันสอดส่องทุกพฤติกรรมผิดปกติ ทุกคนเริ่มเฉลียวใจและพูดคุยกันเสียงเบา (กลับกลายเป็นนกที่ดูมีพิรุธสุด)
เมื่อกิจกรรม Bingo Hunt เริ่มต้น เต้ทำหน้าที่พิธีกรแจกโจทย์แบบมั่วสุดฤทธิ์ เช่น หาของที่อยู่มุมหลังตู้เย็น ถ้าเจอคนยืนขนหัวลุก ได้บิงโกเลย! ฝนหัวเราะก๊ากแต่กานต์หน้าเหี่ยวลงไปอีก
อ้อเปิดลำโพงเพลงกลบร่องรอยหวาดกลัว แต่นกดันหันไปหากานต์กระซิบ “ถ้าเจออะไรแปลก ๆ ต้องบอกเราก่อนนะ! อะไรก็ได้ อย่าให้เพื่อนกลัวเพิ่ม”
กานต์พยักหน้าหงึกแต่ใจเต้นแรง ทุกคนยิ่งเริ่มสุ่มเสียงแปลก ๆ ทำให้เสียงซุบซิบหนักกว่าเดิม โจโพล่งขึ้น “เมื่อคืนมีคนได้กลิ่นน้ำอบไหม” นกชะงัก ถามด้วยเสียงเบาติดกระซิบ “เมื่อคืนฉันอาจจะเผลอทำขวดยานวดหกตรงบันไดเอง”
ขณะที่บรรยากาศกำลังเข้มข้น เต้ดำเนินเกมส์ล่าท้าภารกิจให้ทุกคนหมุนเวียนไปตามจุดลึกลับ แต่เพราะไม่เคยวางแผนมาก่อน เลยกลายเป็นป่วนอลหม่าน บางคนออกไปตามหาเงาสะท้อนในห้องน้ำ กลายเป็นแค่ตุ๊กตาหมีถูกทิ้งไว้ ขณะที่ฝนพบเสียงก๊อกน้ำหยด (ซึ่งเธอพยายามหมุนสุดแรง น้ำถึงพุ่งใส่ตัวเองเต็ม ๆ)
หัวเราะรอบโต๊ะ ฝนขำเองจนเจอเสียงกรนของตัวเองจากลำโพง (เต้เปิดเพลงผิดไฟล์) โจยิ้มในที่สุดแต่ยังทำท่าเก๊กกลัวอยู่
ในมุมหนึ่ง นกเห็นกานต์นั่งเงียบ พยายามชวนคุย ไม่รู้ว่ากานต์ได้รับข้อความจากโทรศัพท์เตือนไม่หยุด “อย่าไว้ใจใครในหอคืนนี้” กานต์เริ่มขวัญเสียหนัก
สงสัยหนักเข้า นกเลยสืบหาต้นตอ พบว่าคนส่งข้อความคือฝนที่แกล้งเพื่อนใหม่ หวังสร้างบรรยากาศให้ดูตื่นเต้น
นกเผลอหลุด “ถ้านี่คือมุกขำ ๆ ของแก ฝน… เราว่าเพื่อนใหม่จะร้องไห้แล้วนะ”
ฝนหน้าเสีย แต่เต้เห็นสถานการณ์เลยรีบเปลี่ยนเกมส์ “ถึงเวลาครอบครัวหอ! ใครมีเรื่องขำ ๆ เกี่ยวกับผี เล่าได้!”
โจยืดอกพูดทันที “เรื่องของชั้นเมื่อคืนคือลูกชายนายแกเงาร่างขาว ๆ ตรงบันได สุดท้ายคือเสื้อนักศึกษาตากไว้เอง! ขอโทษที่ตกใจทุกคน”
ทุกคนหัวเราะเสียงดัง โดยเฉพาะฝนที่ดันร้องงอแงกับตัวเองว่าหวาดกลัวไปกันเอง
กานต์เริ่มผ่อนคลาย ลองเล่าเรื่องผีสมัยประถม (ที่จบลงว่าครูให้นอนกลางวัน) ทุกคนนั่งผ่อนคลายขึ้นอีกรอบ เต้รีบเสริม “แกกลัวผีหรือกลัวครูวะ?”
นกยิ้ม ภูมิใจที่บรรยากาศหอเริ่มกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง แต่ในใจยังคิดมากเรื่องแผนซับซ้อนของเต้ที่เกือบพัง (และสัมผัสได้ว่าความป่วนนี้จะไม่จบเพียงแค่นี้)
ขณะที่เกมสุดท้าย “บิงโกซ่อนผี” ดำเนินไป เต้เลือกให้ทุกคนปิดไฟหมุนวงล้อมือกันเอง ใครกลัวสุดจะโดนท้าทายให้เลียนแบบผี ทุกอย่างล้มเหลวเพราะอ้อยืนทำท่าเป็นผีสามตาแต่เสียงหัวเราะซ้อนมาตลอด
กระบวนการตอบโต้ ความเข้าใจผิด และความป่วนยังคงดำเนินต่อเนื่อง เสียงหัวเราะทำให้ลืมความกลัวไปโดยปริยาย
และเมื่องานเลิก ทุกคนเก็บของช่วยกัน ความตลกแห่งมิตรภาพ ความเปิ่นของเต้ ความคิดมากของนก ผสมผสานกับความอบอุ่นปะปนความซวยที่ยังไม่หมดไปเสียทีเดียว
ไฟในหอปิดลง นกเปรยเบา ๆ กับเต้ “วันหลังขอแผนล่วงหน้าได้ไหม เหนื่อยใจ”
เต้ยิ้มกวน “แบบนี้ถึงจะสนุกไง ไม่มีซีนแก้ เอ๊ย ไม่มีสคริปต์!”
โจพูดขำ ๆ “คืนนี้ไม่มีผี แต่มิตรภาพหลอกหลอนกว่าเยอะ”
เสียงหัวเราะอบอวลจนถึงเช้า ความวุ่นวายหอพักกลายเป็นเรื่องซี้ซั้วที่อบอุ่นใจ ทุกคนยังคงเดินต่อในโลกที่เต็มไปด้วยทั้งเรื่องเข้าใจผิดและมุกซ้อนท้ายอย่างไม่มีวันจบ…
