เสียงออดดังลั่นห้องอาคารเก่า ‘ชมรมไข่ตุ๋น’ ดังก้องแข่งกับเสียงครูใหญ่ตำหนิหน้าประตู ช่วงบ่ายวันจันทร์ในโรงเรียนมัธยมสุขสว่างที่เงียบเหงา มีกลุ่มเด็กสี่คนสุมหัวกันล้อมหม้อแก๊สไฟฟ้า ไม่ใคร่จะสนใจว่าภายนอกกำลังประกาศหา “ชมรมที่ยังไม่ส่งรายชื่อคนร่วมประกวดอาหารนักเรียน”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เอาว่าแต่ พวกเราจะลองใส่น้ำส้มสายชูดูไหมอะ” มิว ตัวแทนประธานชมรมที่มั่นใจเกินเหตุและพยายามควบคุมทุกอย่าง ทั้งที่ยังไม่เคยกินไข่ตุ๋นที่ตัวเองทำสักครั้ง พูดพลางหยิบขวดน้ำส้มสายชูขึ้นมาเก้ๆ กังๆ
“ใส่ไปเถอะ เดี๋ยวมันก็เนียนเป็นไข่ตุ๋นสูตรใหม่” นัท หนุ่มหน้าตาเซอร์และพูดทุกอย่างด้วยน้ำเสียงเหมือนเพิ่งตื่นนอน จุดแก๊สแบบไม่มอง กำลังง่วนหั่นตะไคร้ เพราะเข้าใจว่าไข่ตุ๋นต้องใส่ตะไคร้ด้วย
“แต่อย่าแปลกใจถ้าครูขวัญเอาไปต้มซุปแทน… มันจะกลายเป็นอะไรก็ไม่รู้” โบ ตัวเล็ก ตรงไปตรงมา ท่าทางไม่ค่อยอยากร่วมวงเท่าไหร่แต่อยากใช้ห้องชมรมเป็นที่นอนกลางวันสบายๆ
“อย่าเพิ่งตีกันสิ! นี่เผื่อๆ เผื่อประกวดจะได้มีสูตรลับเฉพาะของพวกเรา” เจี้ยบ เด็กใหม่ผู้มีเป้าหมายอยากดูแลชมรมให้รอดปิดตัว ถึงจะโก๊ะๆ และพูดเร็วจนฟังแทบไม่ทันแต่จริงจังกับทุกอย่าง แม้จะจับไข่แล้วหล่นทุกครั้งที่ปอก
ทันทีที่น้ำส้มสายชูหยดลงในหม้อ ไข่ในหม้อก็เป็นลิ่มใสๆ หน้าตาประหลาด ทุกคนเงียบ… มีเพียงเสียงลมหายใจ กับกลิ่นตะไคร้ในอากาศ
“คือ… คิดว่าเราควรเปลี่ยนชื่อเป็นชมรมไข่ลวกไหม” โบเสียดแทง เสียงแหบๆ เจือขำ มิวมองโบครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าแรงๆ
“แก อย่ามาดูถูกไข่ตุ๋นของฉันนะ เออ! เดี๋ยวเย็นไว้ เดี๋ยวฉันจัดเอง เดี๋ยว… เหมือนมันสุกผิดปกติอะ”
เสียงเคาะประตูดังสนั่น ทุกคนชะงัก ครูขวัญจอมเจ้าระเบียบโผล่เข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร
“ชมรมพวกเธอ สมัครประกวดอาหารหรือยัง!”
ทุกคนหันหน้ามองมิวเป็นตาเดียว มิวกลืนน้ำลายเสียงดัง แต่ด้วยความมั่นใจเกินร้อยเลยประกาศเสียงแข็ง
“พวกเราจะลงประกวดครับครู!”
ประกาศของมิวส่งเสียงไปทั่วอาคาร บังเอิญตรงกับเสียงไมค์โรงเรียนเปิด จนครูขวัญยิ้มกว้างไม่เคยมีมาก่อนหันไปประกาศต่อหน้าโรงเรียนว่า ปีนี้…หวังชมรมไข่ตุ๋นสร้างชื่อเสียง!
ทันใดนั้น ความซวยก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
เมื่อครูขวัญเดินออกไป—ทุกคนจ้องหน้ากัน
“เอายังไงอะมิว?” นัทเท้าแขนกับโต๊ะ
“ก็ลงไปแล้วอะ ต้องทำให้รอด เป้าหมายคือ กมุร่า—”
“คมอร่าอะไรน่ะ” โบหรี่ตา
“เกียรติยศ! ฉันอยากให้ชมรมได้ถ้วยสักใบ!!”
ทุกคนพร้อมใจกันถอนหายใจ
“ฉันขอเสนอ ไข่ตุ๋นต้มยำ!” เจี้ยบตื่นเต้นพลางจดชื่อเมนูลงสมุดอย่างเร็ว แต่ลืมว่าไข่ที่บ้านยังไม่ได้ปอกเลย
นัทชูกระป๋องข้าวโพด “ใส่ข้าวโพดลงไปด้วยน่าจะนุ่มนวลดีนะ”
โบพึมพำ “แล้วใส่ตะไคร้เนี่ย เลิกคิดได้แล้ว…”
แต่แล้วเสียงมือถือของนัทดังขึ้น เจ้าตัวหยิบมาดู—ข้อความจากรุ่นพี่ที่น่ากลัวที่สุดในโรงอาหาร “ถ้าวันแข่งชมรมพวกแกแพ้ มีหวังโดนยึดห้องแน่”
แผนที่เหมือนจะเรียบง่าย กลายเป็นความบัดซบเพราะภัยคุกคามของ ‘รุ่นพี่โจ’ แห่งชมรมลูกชิ้นปิ้งที่ไรกำลังจ้องจะยึดฐานแหล่งเสียบไม้ของชมรมไข่ตุ๋น
โบหนักใจ “นี่มันไม่ใช่แค่ถ้วยรางวัลแล้ว มันคือชีวิตห้องเย็นอันสงบร่มรื่นของฉัน!”
นัทขัดขึ้น “งั้นก็เหลือแค่ชนะสินะ”
มิวดูจริงจังทันที “ชนะเท่านั้น!”
“แต่เรา… ไม่มีสูตรไข่ตุ๋นที่กินได้…” เจี้ยบพูดเสียงอ่อน โบหัวเราะเบาๆ
แต่เป้าหมายก็ชัด ทุกคนต้องรวมพลังกันชนะแข่งแม้แต่เครื่องปรุงยังตกลงไม่ได้
เริ่มต้นด้วยการแบ่งหน้าที่ มิวหาสูตรจาก YouTube แต่เน็ตในห้องชมรมช้าเหลือเกิน โหลดจนหม้อไข่ตุ๋นจะสุกเอง
นัทรับอาสาหาข้อมูลจากป้าคนครัว แต่ก็ฟังป้าเข้าใจผิดว่าต้องฝึกเจียวไข่ให้เป็นแผ่นก่อน แล้วไปคุยกับเจี้ยบที่ห้องสมุด เจี้ยบเข้าใจผิดจากหนังสือเก่าว่าต้องเตรียม ‘ไข่ประคบ’ เพื่อชัยชนะ
“อะไรคือไข่ประคบอะ?” โบถาม พลางเล่นมือถือ
“มันเหมือนใส่สมุนไพรลงไป แต่ไม่ต้องกิน แค่ทุบๆ แล้วต้ม เอาไว้ดม… อ้าว!” เจี้ยบหน้าเจื่อน
เหลือบไปพบว่าไข่หายไปหนึ่งฟอง มิวรีบหันมาถาม
“ใครเอาไข่ไปอีก!?”
ทุกคนเงียบ ไข่บนโต๊ะกลิ้งตกพื้น ปรากฏว่าเป็นไข่ปลอมที่เจี้ยบใส่มาเองเพราะเข้าใจผิดคิดว่าต้องเตรียมไข่พลาสติกไว้เช็คขนาดฟองแท้
เสียงหัวเราะดังระงม ทุกคนทำหน้าปลง
แผนการ “ซ้อมไข่ตุ๋น” เริ่มต้น มีทั้งใส่ข้าวโพด ตะไคร้ ซอสพริก ไปจนถึงน้ำอัดลมสูตรลับของนัทที่คิดว่าหวานๆ จะช่วยให้ไข่นุ่ม ทุกฟองที่ชิมต่างเตะจมูกจนไม่มีใครกล้ากลืน
เมื่อทุกสูตรล้มเหลว พวกเขาตัดสินใจขอความช่วยเหลือจาก “ป้าฉวี” แม่บ้านโรงเรียน ผู้ที่แอบเลี้ยงแมวในตู้เก็บอุปกรณ์และมีข่าวลือว่าสูตรอาหารของป้าฯ เปลี่ยนชีวิตคนมาแล้วหลายรุ่น
แต่ระหว่างที่ปรึกษาป้าฉวี โบกลับเข้าใจว่า “สูตรลับคือความสุข” ตามที่ป้าพูด ก็ดันนึกว่าต้องยิ้มขณะตุ๋นไข่ถึงจะอร่อย หลังจากนั้น พวกเขาเลยยืนยิ้มหน้าหม้อไข่ตุ๋น แถมยังตามไปขอเสียงหัวเราะจากชมรมดนตรีเป็น background ไลฟ์สดหน้าอาคาร
เจี้ยบพยายามให้ทุกคนเป็นทีม แต่กลับเผลอบอกครูขวัญผิดวันประกวด ให้เข้ารอบไฟนอลขึ้นแข่งล่วงหน้าไปอีกหนึ่งวัน
สิ่งที่คิดว่าเป็นแผนสุดยอดจึงกลายเป็นภารกิจด่วนข้ามคืน บวกกับโจแห่งชมรมลูกชิ้นเริ่มลือทั่วโรงอาหารว่า “ชมรมไข่ตุ๋นจะต้มไข่ใส่เครื่องลูกชิ้น” หรือจะทำ “ไข่ตุ๋นรูปทรงลูกชิ้น”
ความเข้าใจผิดกระจายเหมือนไฟลามทุ่ง มีคนแห่มาเชียร์เพราะอยากเห็นสูตรแปลก จนในวันแข่งโต๊ะของชมรมไข่ตุ๋นเป็นจุดสนใจที่สุดโดยไม่ได้ตั้งใจ
ช่วงพีค มิวจ้องหม้อไข่ตุ๋นที่ใส่ทุกอย่างลงไป ทั้งไส้กรอก ข้าวโพด ผักชี ตะไคร้ ซอสมะเขือเทศ และวัตถุดิบจากการเข้าใจผิดทั้งหมด
“ไหนล่ะสูตรลับของแก?” โจยืนกอดอกหน้าสนามประกวด นัทกับโบแซวนิดๆ พอให้ไม่โดนต่อย
มิวรวบรวมใจ “สูตรลับคือ… ความสามัคคี! เอ้า เชิญชิม!”
กรรมการชิมคำแรกทำหน้านิ่ง ทุกคนกลืนน้ำลายเสียงดัง ช่วงเวลานั้นมันทั้งขำ ทั้งเครียด ทั้งปลงและทั้งปล่อยวาง
ในที่สุด กรรมการพูดว่า “แปลก แต่ก็แปลกดี…” ก่อนหัวเราะลั่น ประกาศว่าชมรมไข่ตุ๋นได้รางวัล ‘เมนูสร้างสรรค์’ พร้อมถ้วยรางวัลพลาสติกใบจิ๋ว
ทุกคนกระโดดดีใจ เจี้ยบหัวเราะ “ฉันว่า ฉันแข่งทำไข่ตุ๋นมาได้แค่นี้ก็ดีใจแล้ว!”
โจเดินเข้ามา “ขอลิ้มรสนิด” แล้วหัวเราะกลั้ว “แค่นี้ชั้นไม่กล้ายึดห้องหรอก!”
โบหัวเราะ “ต่อไปนี้ ห้องมีกลิ่นตะไคร้อย่างถาวรแล้วนะ”
ครูขวัญเดินมาปรบมือ “เก่งมาก นับว่ามีความกล้าเข้าใจผิดที่สุดในรุ่น!”
พวกเขาพากันถือถ้วยรางวัลจิ๋วกลับห้องชมรม หัวเราะขำกับสูตรไข่ตุ๋นประหลาด ขณะที่นัทปิดท้าย “ปีหน้าเอาไข่ตุ๋นลอยฟ้าดูบ้างไหม?” ทุกคนเงียบไปหนึ่งจังหวะแล้วระเบิดหัวเราะ ยอดชมรมไข่ตุ๋นแห่งปี!
