เสียงโหวกเหวกดังลั่นทางเดินหอพักชายชั้น 4 กานต์ในชุดวอร์มสีเทาขลุกกับกองโน้ตไอเดียวางกระจัดกระจายบนพื้น เขาพึมพำคนเดียว “ถ้าทำแบบนั้นเขาจะรู้สึกยังไง เขาจะชอบไหม หรือมันจะดูตั้งใจเกินไป…”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูห้องเปิด เจ้าของเสียง—โจ๋ เพื่อนร่วมห้องผิวคล้ำยิ้มหมั่นใจ—เดินเข้ามาปาเป้าลงเตียงทันที “คิดอะไรอีกล่ะมึง? วันเกิดแค่จัดเล็ก ๆ เดี๋ยวก็ผ่านไป”
กานต์ขยี้หัวตัวเอง “มันต้องสมบูรณ์แบบ เขาต้องไม่รู้มาก่อนเด็ดขาด เซอร์ไพรส์ที่ไม่ได้วางแผนมาล่วงหน้าคือความล้มเหลวชัด ๆ!”
โจ๋หยิบโน้ตแผ่นหนึ่งมาอ่าน “รายการขนมน่าจะชอบ” แล้วเอียงหน้า “มึงจะสัมภาษณ์ใครต่อล่ะ? ยามหน้าหอกูว่าเขาคงไม่รู้รสนิยมขนมเราหรอกนะ”
“เดี๋ยว…” กานต์เริ่มเดินวน ห้องเล็ก ๆ ที่รกไปด้วยเศษโครงการเดิมกับกล่องของขวัญทดลอง “ถ้าเราให้ของที่เขาไม่อยากได้ เขาจะเสียใจไหม? หรือเขาจะเกรงใจเราเกินไป? ถ้างั้นเอาของขวัญไปซ่อน…”
โจ๋ปูผ้านวมลงบนพื้นแล้วนอนตะแคง “ความคิดมึงนี่มันลึกกว่าสระว่ายน้ำหออีก… เอางี้ เดี๋ยวอาสาชงกาแฟ เดี๋ยวไปสืบข่าวให้ พรุ่งนี้เช้าจัดเซอร์ไพรส์ เฟี้ยวแน่นอน!”
เสียงมือถือสั่น กานต์รีบรับ “หวาน! ห้องหญิงชั้นสองโทรมา ถามว่าคืนนี้มียุงเยอะมั้ย”
โจ๋เงยหน้า “กู… ไม่น่าเกี่ยวกับวันเกิดนะ…”
“รู้สึกเหมือนในหอจะมีสายลับมากกว่าที่คิด…” กานต์พูดพร้อมกวาดตากลับไปที่โน้ต
รุ่งเช้า กานต์ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เขาเช็คลิสต์ของขวัญ เทียน, เค้ก, ซ้อมร้องเพลง
โจ๋เดินงัวเงียมา “ไม่หลับเหรอวะ หรือมัวฝันว่าของขวัญจะระเบิดใส่หน้า”
“คิดเผื่อไว้แล้ว เราควรเช็คว่ามีใครในหอเป็นภูมิแพ้ไข่หรือเปล่า เดี๋ยวเค้กไข่ ใครแพ้พอดี…” กานต์ว่าพลางคว้าสมุดจด
โจ๋ถอนใจ “ถามเรื่องภูมิแพ้เช้า ๆ คนจะหาว่าเราใส่ยาต่อต้านในขนมไหม”
กานต์อ้ำอึ้ง มองกล่องของขวัญที่แปะป้าย ‘ไม่ใช่กับดัก’ ด้วยลายมือสั่น ๆ
“ถ้าเราต้องแกล้งหลอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วย่องเอาเค้กวางไว้หน้าห้องตอนเขากลับมา… แต่ว่าถ้าแมวหน้าหอย่องมากินก่อนล่ะ?” กานต์เรียบเรียงไอเดียต่อ
โจ๋เปลี่ยนจากง่วงเป็นหัวเราะกร่น ๆ “แมวแม่งไม่ต้องเซอร์ไพรส์ก็ได้ไหม กูว่าข้ามไป…”
โทรศัพท์สั่นอีก กานต์รับสาย “หวานเขาบอกจะทำ ‘อะไรก็ได้’ ให้เพื่อน เซอร์ไพรส์งี้ เทียนกลิ่นกล้วยไหม?”
“กูว่าใครได้ก็กล้าดับไฟกันทั้งหออ่ะ กลิ่นกล้วย!”
เสียงเคาะประตูดังก้อง หัวหน้าหอพักยืนหน้าขมวดคิ้ว “เมื่อคืนหอหญิงโทรมาวุ่น ๆ มีอะไรที่หอชายต้องระวังไหม?”
“ระวังเรื่องรสนิยมของขวัญผิดฝั่งค่ะ เอ้ย…ครับ!” กานต์ตอบลนลาน หัวหน้าหอขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม
โจ๋รีบปิดประตู “ไอ้กานต์ มึงตอบประหลาดมาก เดี๋ยวเขาจะหาว่าเราค้ายาหรือซ่อนแมว!”
“แค่เครียดว่าของขวัญจะดูเยอะไป…”
เวลาบ่าย กานต์กับโจ๋ซุ่มคุยกันตรงระเบียง เอาแนวคิด “เซอร์ไพรส์เงียบสงบ” ออกมาปะทะกับแผน “ฮาเฮกันทั้งหอ” ของโจ๋ จังหวะนั้นเพื่อนร่วมชั้นเดินผ่าน เห็นสองคนก้มๆ เงยๆ เหมือนแอบซ่อนอะไรบางอย่าง
“พวกแกทำไรอะ เหมือนหาของตกลงคอท่อเลย” เพื่อนถามเสียงขุ่น
“ซักซ้อมความทรงจำ” กานต์ตอบคลุมเครือ
“เออ… เบลอเข้าไปอีก” เพื่อนส่ายหน้าแล้วเดินจากไป
โจ๋เห็นเพื่อนงงเลยฉีกยิ้ม “เห้ย ง่าย ๆ มึง เชิญคนทั้งหอก็จบ”
“แต่ถ้าคนที่ไม่ถูกกันมาแล้วมีปัญหาล่ะ…” กานต์ว่าเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ
“ก็ดีดิ วันเกิดใครวุ่นวายน่าเบื่อวะ!”
ตกค่ำ กลุ่มหอชายแตกตื่น เพราะมีโพสต์ในกลุ่มไลน์หอว่า “คืนนี้จะมีการลับลมคมใน” ไม่บอกว่าอะไร นักเรียนปีหนึ่งจับกลุ่มลือว่าน่าจะมี “การโดนรับน้องซ้อน” บางกลุ่มคิดว่าพวกกานต์กำลังวางแผนป่วนหอ
“กูว่าต้องเป็นเซอร์ไพรส์แน่ ๆ” ส้ม เพื่อนปีหนึ่งพึมพำ
โจ๋กับกานต์ยืนมองสถานการณ์ในกรุ๊ป “โอ้ย ลามไปเป็นการเมืองหอแล้ว!”
กานต์สีหน้าซีด “ถ้าคนทั้งหอไม่อยากได้เซอร์ไพรส์นี่กูผิดเปล่าวะ”
โจ๋พูดเดินวน “ไม่ผิดหรอก! มึงแค่คิดเยอะไป… แต่ใครมันโพสต์เรื่องรับน้องวะ กูเลิกแผนเงียบ ๆ แล้วกัน เอาให้มันรู้ไปเลยว่ามึงจัด!”
ก่อนเข้านอน กานต์แอบเอาของขวัญไปวางหน้าห้องเพื่อนเป้าหมาย ขณะกลับห้องก็เจอพี่รหัสเดินออกมาจ๊ะเอ๋
“โอ้โห แอบอะไรดึก ๆ ดีลอะไรเปล่า” พี่รหัสกระซิบ กานต์สะดุ้ง “เปล๊า! เอ่อ…อย่าบอกใครนะพี่!”
“โอเค ความลับ ปริ๊บ” พี่รหัสทำมือซ่อนปาก แต่แอบส่งข้อความในกลุ่มว่า “มีดีลลับหน้าห้องนี้!”
เช้าวันใหม่ ทุกคนในหอเหมือนจับกลุ่มสงสัย กานต์เดินผ่านใครก็ถูกมอง เจ้าของวันเกิดกลับกลายเป็นคนเดียวที่ทั้งหอไม่มีใครบอกอะไรสักคำ
โจ๋ดีดนิ้ว “งานเข้า! ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแล้ว คนโดนเซอร์ไพรส์งงบัดซบแน่”
บ่ายวันเกิดจริง เพื่อนเจ้าของวันเกิดเดินมาถามกานต์ตรง ๆ “นี่… ช่วงนี้มีอะไรจะบอกเราไหม เหมือนทุกคนเก็บอะไรไว้เลยนะ”
กานต์หน้าเหวอ “จะ…เอ่อ ไม่มีจะบอกอะไรนะ แค่…เอ่อ… สุขสันต์วันธรรมดา!”
เจ้าของวันเกิดยิ้มเจื่อน “อ่อ อืม เห็นกล่องหน้าห้องเลยสงสัยนิดหน่อย”
โจ๋โผล่หัวมา “มันก็แปลก ๆ ว่ะ แต่กินเค้กกันไหม เดี๋ยวขนมาเอง!”
เพื่อน ๆ ในหอเริ่มปั่นกระแสว่าใครกันแน่ที่กำลังโดนเซอร์ไพรส์ กลายเป็นวันทั้งวันมีแต่คนแอบมองหน้ากัน คาดเดาสุ่มสี่สุ่มห้ากันเองว่าใครเป็นเป้าหมาย
เย็นวันนั้น ในครัวหอพัก กานต์ได้ยินรุ่นพี่โม้กับรุ่นน้อง “เค้าว่า คืนนี้จะมี ‘เค้กระเบิด’ ด้วยนะ!”
กานต์รีบวิ่งเข้าไปห้าม “เค้กธรรมดา! ไม่มีระเบิด! ขอร้อง!”
แต่ใคร ๆ ก็ไม่เชื่อ จนตอนกลางคืน ทุกคนออกมานั่งล้อมวงหน้าห้องเจ้าของวันเกิด เพราะอยากเห็นว่าอะไรจะเกิดขึ้น
กานต์ยืนอธิบายเรื่องเซอร์ไพรส์ปกติ “ไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรทั้งนั้น อย่าไปเชื่อข่าวลือ!”
โจ๋เสริม “แล้วทุกคนจะเห็นว่ามิตรภาพมันตลกกว่ามุกบู้บี้!”
หัวหน้าหอเดินออกมา “แต่ถ้ามีระเบิดจริง ฉันจะปรับไม่ได้!”
เสียงหัวเราะดังขึ้น เมื่อเจ้าของวันเกิดเปิดกล่องแล้วพบว่าข้างในมีจดหมายว่า “สุขสันต์วันเกิด มิตรภาพจริงใจ ไม่ต้องมีอะไรเว่อร์—แต่…ถ้าแมวกินก่อนก็ขอโทษนะ”
เจ้าของวันเกิดอมยิ้ม “แค่มีเพื่อนแบบนี้ ไม่ต้องอะไรอลังการก็มีความสุขแล้ว”
ทุกคนในหอร่วมกันตบมือ ก่อนจะมาร่วมกินเค้กด้วยกันแบบวุ่น ๆ แต่หัวเราะจนท้องแข็ง โจ๋กับกานต์สบตากัน “เห็นไหม แผนที่คิดเยอะกับความมั่นใจเกินเหตุ—มันได้ผลนะ แบบโก๊ะ ๆ เนี่ย!”
เสียงโทรศัพท์สั่น ส่งท้ายค่ำคืน โจ๋หยิบขึ้นมาอ่าน “หอหญิงบอกฝากแมวหน้าหอคืนด้วย…”
บรรยากาศอบอุ่นปนน่าขันจบลงด้วยกลิ่นเทียนกล้วยที่ไม่ได้จุดและเสียงหัวเราะกรุ่น ๆ ทั่วหอพัก
