“อังกูร! มึงแน่ใจนะว่าจะเวฟไข่เจียวในหม้อบดีกว่า?”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เออ! ไข่เจียวนี่แหละคือชีวิต กินกับข้าวเปล่า ยังไงก็ได้!”
อังกูร เด็กหนุ่มผมฟู เอกวรรณศิลป์ปีสาม ยืนถกแขนเสื้อในครัวหอพักแบบมั่นใจสุดขีด ข้าง ๆ คือเพื่อนร่วมหอสามคน—นิทาน หญิงสาวจอมพูดเร็ว, จืด เด็กเนิร์ดที่พูดน้อยแต่ขบคิดและจอมจดสถิติวัตถุดิบ และโอ๊ต คอข้าวราดแกงที่กังวลเรื่องแคลอรี่มากกว่าความรักแรก
“แต่ไข่หมดไง อังกูร” จืดพูด ชี้ถาดไข่เปล่าในตู้เย็น.
นิทานตาลุกพราว “ก็ไปขอปั้นดิ๊ มันซื้อไข่ออร์แกนิกแพงสุดในตลาดมาหวงไว้เหยียบสิบวันละ!”
โอ๊ตเบะปาก “ไม่มีทาง มึงไม่เห็นตอนปั้นเอานิ้ววางบนไข่แล้วจดเลขลอตเตอรี่เหรอ ของศักดิ์สิทธิ์ว่ะ!”
ทุกคนเงียบ ต่างรู้ดีว่าปั้น—เพื่อนขี้ระแวงปีสอง—รักไข่ไก่ออร์แกนิกคอลเลกชันแทบจะเท่าบัตรประชาชน
“งั้นก็ต้องใช้ไม้เด็ด” อังกูรยิ้มมุมปาก “แอบขโมยจากห้องมัน!”
โอ๊ตส่ายหน้า “เป็นบาปนะเว่ย”
จืดยักไหล่ “ทำไข่เจียวอร่อย ๆ ให้ปั้นแดกด้วยเลยมั้ยจะได้ไม่เป็นบาป”
นิทานยกนิ้วโป้ง “ความคิดดีว่ะ”
อังกูรหัวเราะเสียงต่ำ “โอเค ซูเปอร์ภารกิจ เริ่มคืนนี้”
—
เสียงครวญจากท้องทุกคนพาให้เวลาตีหนึ่งกลายเป็นช่วงเวลาปฏิบัติการลับ กลุ่มฮีโร่ไข่เจียวเดินสะกดรอยแอบมายังหน้าห้อง 306 ห้องของปั้นซึ่งมีชื่อเสียงด้านความระวังมากกว่าห้องสมุดมหา’ลัยเสียอีก
นิทานยื่นหูแนบประตู “เงียบ น่าจะหลับ”
“เปิดด้วยบัตรนักศึกษาได้ปะ” จืดอย่างกับเจ้าแห่งการงัดแงะ
โอ๊ตเสนอลองหมุนลูกบิด โชคดีไม่ล็อก
เข้าไปในห้อง แม่เจ้า! บนโต๊ะเล็ก มีไข่วางบนไม้กำยาน ห่อผ้าขาวปกคลุมเหมือนเป็นวัตถุโบราณ
อังกูรค่อย ๆ เขยิบ นิทานแอบย่องตามจังหวะเป็นนักย่องเบาฝึกหัด “เฮ้ย ระวังสัญญาณกันขโมย!”
จืดหัวเราะเบา ๆ “มันใช่รถมั้ยเอามาติดห้อง?”
โอ๊ตกำลังจะไขว่คว้าไข่ หันกลับมาเฉียดใกล้แจกันทำตกเสียงดัง… ทุกคนหยุดนิ่งเป็นรูปปั้น
…ไม่มีอะไรตามมานอกจากเสียงกรนของปั้น จังหวะนี้ต้องรีบ!
แต่แล้วขณะที่มือของอังกูรกำลังหยิบไข่… โทรศัพท์ปั้นดังขึ้นเพลงชาติ ลั่นห้องจนอโศกาน้ำแข็งในตู้เย็นสะดุ้ง
“เอาสิ!” นิทานกระซิบ “เวลานี้ล่ะ!”
ทั้งสี่รวบไข่แล้วเผ่นกลับครัวโดยมีไข่เดี่ยว ๆ เป็นดาวเด่นของปฏิบัติการไข่เจียวคืนเดือนแรม
—
ที่ห้องครัว อังกูรถามจืดว่าจำสุตรไข่เจียวในตำนานได้หรือเปล่า จืดกางสมุดโน้ตออกมาเหมือนนักวิทยาศาสตร์กำลังเตรียมสูตรสารลับ
“สามฟอง ใส่หอมใหญ่ น้ำปลา ซีอิ๊วซักหน่อย ทอดน้ำมันร้อนจัด ถ้าไฟไม่ลุกแสดงว่ายังไม่ถึงขั้น” จืดบรรยาย
โอ๊ตโยนไข่ฟองแรกลงอ่าง “นี่แม่ง ไข่แพงขนาดนี้ ตกโต๊ะแตกขึ้นมาเดือดร้อนทั้งหอแน่!”
นิทานพูดเร็ว “เฮ้ยใจเย็น แบ่งฟองนึงไว้สำรองนะ เจียวสองก่อน”
กลิ่นไข่ทอดเริ่มฟุ้ง เสียงน้ำมันดังฉ่า ทันใดแรงอังกูรหวือลงแรงเกินไข่ลอยออกจากกระทะ ตกบนพื้นเปียกน้ำ!
จืดเป่าปาก “ซวยละ ออกจากจานก่อนมันเดือดเลย!”
โอ๊ตบ่น “มึงนี่สายมือหนักของแท้”
นิทานเก็บไข่ที่เหลือรอดไว้ โยนผ้าขี้ริ้วไปห่อไข่รอด ก่อนสังเกตเห็นอะไรแปลก ๆ—ในไข่ที่ปอกเปลือก ดันมีเม็ดสีแดงคล้าย ๆ หินอยู่ข้างใน
แต่ก่อนจะคุยอะไรมากกว่านี้ ปั้นก็โทรมาถามเสียงงัวเงีย “มีใครเข้าไปในห้องกูปะ? ทำไมนาฬิกากรนดังอยู่หน้าเตียง?”
อังกูรถามกลับ “มึงฝันเปล่าวะ?”
ปั้นเงียบไปพักใหญ่ “ฝันแปลกโคตร… ไข่กูยังอยู่ใช่มะ?”
ทุกคนหันมองจืดที่ถือไข่ห่อผ้าไว้อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ หารู้ไม่ว่าไข่ในมือแทบจะกลิ้งออกไปร้องบอกปั้นอยู่แล้ว
“กลบเกลื่อนดิ!” โอ๊ตกระซิบ ทุกคนพร้อมใจกันเงียบ ก่อนส่งต่อไปยังแผนถัดไป—แอบเอาไข่กลับห้องปั้นแบบแนบเนียนที่สุด
—
พลันเสียงเตือนของสารวัตรหอก็ดังขึ้น “ดึกขนาดนี้มีใครแอบใช้ครัวอีกแล้ว! ถ้ายังขุดค้นหาซากเปลือกไข่ได้อีกจะตัดไฟห้องให้หมด!”
นิทานก็ใจร้อน “โอ๊ยย ถ้าตัดไฟจริง ๆ กูไม่เหลือแม้แต่ไฟฉาย เอาไงต่ออังกูร ลูกแก้วเลือกเอาเถอะ!”
อังกูรพึมพำ “ถ้าจนมุม กูจะสลับไข่กับไข่ปลอม!”
จืดชูไข่ปลอมที่ใช้ซ้อม (เป็นลูกปิงปองทาสีเหลือง) “ไม่มีใครรู้หรอก”
แต่โอ๊ตไม่ไว้ใจ “ถ้าปั้นรู้ กูว่าวุ่นแน่!”
จังหวะนั้นเสียงวิ่งตุบตับคล้ายเด็กวิ่งมาจากทางเดิน ทั้งสี่เงียบกริบ กระซิบกระซาบดูเหมือนสายลับสมัครเล่นขโมยวัตถุโบราณล้ำค่า
—
ระหว่างวางแผนจะเอาไข่กลับ ปรากฏว่าไข่ที่ถืออยู่ในผ้าขี้ริ้วกลิ้งหลุดมือไป แล้ว… โครม! ไข่ตกพื้นแตกเผยให้เห็น… กระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างใน
นิทานเปิดกระดาษ พบว่าเป็นข้อความจากปั้น “ไข่เปล่านี้ถ้าคิดจะลักขโมย ขอให้โชคร้ายไปสามวัน – ปั้น”
โอ๊ตหัวเราะแง่น “ปั้นแม่งไม่ธรรมดา!”
จืดส่ายหัว “สรุปนี่เป็นไข่แกล้งกันใช่ไหมวะ?”
อังกูรฮึ่ม “แอบแค้นละนะ!”
แต่ทันใดนั้นประตูครัวเปิดผลัวะ ปั้นยืนหน้าบึ้งแต่ตาหลุกหลิก “มึงรู้ป่ะ ไข่จริงอยู่ในล็อกเกอร์กูหมดแล้ว…”
นิทานเบิกตากว้าง “ที่พวกกูพยายามชิงไข่กันคือลูกโป่งใช่ม่ะเนี่ย?”
ปั้นหัวเราะเบา ๆ ก่อนถอนหายใจ “จริง ๆ กูตั้งใจจะแกล้งพวกมึงพรุ่งนี้ แต่ดันลืมว่าวันนี้พวกมึงหิว…”
อังกูร “มึงหิวมั้ยเนี่ย?”
ปั้นกุมท้อง “ข้าวต้มของกูหมดละ ว่าแต่…มึงเจียวไข่ให้กูกินไหม”
จืดหรี่ตา “แล้วไข่จริงอะ?”
ปั้นหยิบกุญแจล็อกเกอร์ด้วยมือเปื้อนน้ำปลา “ตามมา เดี๋ยวแจกไข่คนละฟอง”
ทุกคนยิ้มร่า แผนขโมยไข่ที่ดูวุ่นวายในตอนแรกกลายเป็นมื้อคืนดึกสุดอบอุ่นแบบไม่ได้ตั้งใจ
โอ๊ตพูด “ถ้ามึงหวงอีก กูจะซื้อไข่ปลอมแกล้งกลับเลย!”
ปั้นยักคิ้ว “งั้นคราวหน้ากูจะเตรียมไข่พลาสติกทั้งถาด”
อังกูรตบบ่า “สรุปคืนนี้ ไข่เจียวสันติภาพ!”
เสียงหัวเราะดังในครัวเล็ก ๆ แห่งหอ 4/8 ก่อนเรื่องราววุ่นวายคืนต่อไปจะรอพวกเขาในอนาคต…
