เสียงฝนโปรยปรายลงบนหลังคาตึกร้างข้างคณะถาปัตย์ อิฐนั่งเท้าคางบนโต๊ะไม้เก่า ภาพดินสอวาดเส้นครึ่งๆ กลางสมุดสเก็ตช์ละสายตาไปมองนอกหน้าต่าง ม่านฝนทำโลกด้านนอกพร่ามัว เหลือแต่ตัวเขาและความเหงาคลอเคลียบรรยากาศ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ขณะที่เขากำลังว่ารูปมือ เหมือนชะตากรรมเล่นตลก พลอยจันทร์ เดินเข้ามา ลมหายใจขาดห้วงเล็กน้อย เธอคือเพื่อนสนิทตั้งแต่ปีหนึ่ง แม้เรียนต่างคณะ แต่เข้าใจกันมากกว่าที่ใครคิด พลอยจันทร์ชอบเดินเข้ามาพูดเรื่องไร้สาระเวลาฝนตก และวันนี้ก็เช่นกัน
“ฝนมันเหมือนเดิมทุกปีเนอะ” เธอพูดเบาๆ แถมมีรอยยิ้มปนคิดมาก “แต่ใจคนไม่เคยเหมือนเดิม”
อิฐเงียบ หัวใจเขาตีกันวุ่น เขาพูดไม่ออกได้แต่สบตากับเสียงฝน
“พลอย… เดี๋ยวจะเรียนจบแล้ว มีฝันจะไปต่อที่ไหนมั้ย”
“อยากไปแลกเปลี่ยนที่ยุโรป อยากลองใช้ชีวิตใหม่ๆ” เธอหัวเราะกลบความลังเล “แล้วอิฐล่ะ?”
เขาอึกอัก “…คงอยู่ที่นี่ต่อ”
“อื้ม” บทสนทนาเงียบขาด เธอหันไปมองสายฝน อิฐมองเส้นผมพลอยจันทร์ที่เปียกฝนบางส่วน กลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้โลกแคบลงเหลือแค่ความรู้สึกจากใจเขา
หลังจากวันนั้น อิฐกับพลอยจันทร์นัดเจอกันน้อยลง ต่างคนต่างจมในงานสุดท้ายก่อนขึ้นปีสี่ ทุกครั้งที่พลอยจันทร์ทักข้อความใหม่ ปลายนิ้วอิฐจะแตะคีย์บอร์ดอยู่นาน กดลบซ้ำเพราะไม่กล้าตอบอะไรที่แสดงใจออกไป
ค่ำวันหนึ่ง พลอยจันทร์โทรมาหา น้ำเสียงตื่นตระหนก “อิฐ เราช่วยงานเยอะไปหมด… ไม่ทันส่งโปรเจกต์แน่”
อิฐลังเลก่อนพูด “ให้เราช่วยมั้ย เดี๋ยวคืนนี้เราไปหา”
เงียบอยู่ครู่ “…ขอบใจนะ อิฐ”
เขาไปบ้านเธอ เพื่อนๆ ในกลุ่มเตรียมของกิน ทันทีที่สายตาอิฐสบกับพลอยจันทร์ ทั้งสองมีรอยยิ้มเขินๆ แต่ซ่อนบางสิ่งไว้ข้างใน ตลอดค่ำคืนนั้น อิฐช่วยตรวจทานงาน เธอหัวเราะเบาๆ กับมุกแปลกประหลาดของเขา บางครั้งมองหน้ากันนิ่งๆ จนมีคนล้อ ก็รีบตีเนียน
บรรยากาศคืนฝนตกในระเบียงบ้านพลอยจันทร์ อิฐยืนพิงราว รับลม พลอยจันทร์เดินออกมาหลังช่วยงานเสร็จ เธอมองท้องฟ้ามืดไร้ดาว “เคยกลัวความเหงาไหม?”
“ทุกคืนที่ต้องทำงานคนเดียว กลัวมาก…” อิฐตอบช้าๆ “แต่ถ้ามีเพื่อนแบบพลอย มันก็ไม่เหงานะ”
เธอหัวเราะงงๆ “พูดอะไรเนี่ย” แล้วเงียบไป ก่อนเปลี่ยนเรื่องคุยเรื่องเรียนต่อ
ปลายเทอมต่างคนต่างยิ่งยุ่ง อิฐรู้สึกไกลจากพลอยจันทร์ขึ้นทุกวัน เขาเห็นเธอถ่ายรูปกับเพื่อนชายจากคณะศิลป์ ในนั้นมีคนหนึ่งชื่อปอย ใจอิฐกระวนกระวายเมื่อเห็นชื่อปอยขึ้นบนโทรศัพท์พลอยจันทร์เวลาส่งไลน์ถึง
กลางงานประกวดผลงานศิลป์ของมหาวิทยาลัย อิฐเดินผ่านบรรยากาศคึกคัก เสียงหัวเราะเพื่อนผู้หญิงและเพลงเบาๆ พลอยจันทร์อยู่ตรงมุมหนึ่งกำลังยืนคุยกับปอยอย่างสนิท ใจอิฐหายวาบ เขาปล่อยให้เธออยู่กับเพื่อน ต่อยตัวเองให้เฉยชาแล้วเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่กล่าวคำทักทาย
หลังงานจบ อิฐโดนพลอยจันทร์ทัก “เมื่อกี้เดินผ่านทำไมไม่เรียก?”
อิฐเบือนหน้าหลบ “ไม่เห็น” เสียงแหบพร่า “เห็นยุ่งอยู่”
เธอนิ่ง เงียบนาน “เราหวังอะไรจากเราไหม อิฐ”
เขากระตุก รู้สึกใจสั่น แต่เลือกตอบ “ก็… หวังให้พลอยมีความสุข”
พลอยจันทร์จ้องตาเขานาน “เราไม่รู้จะเชื่อใจใครได้เลยในช่วงนี้…” แล้วเปลี่ยนเรื่องทันที บทสนทนาเหมือนมีบางอย่างกั้นกลางไว้
หลายวันต่อมา อิฐไม่ได้รับข้อความพลอยจันทร์อีก เขาเอาแต่ใจมากขึ้น นั่งบนดาดฟ้าหอพัก มองรูปเก่าๆ ของทั้งคู่ในโทรศัพท์ ขณะเดียวกันได้รับข้อความจากปอย “ขอเบอร์อิฐให้พลอยจันทร์หน่อย เขาอยากคุยด้วย”
แต่สุดท้าย เธอก็ไม่โทรมา อิฐเฝ้ารอ บางคืนแค่ได้กลิ่นฝน ก็ใจหาย เขานั่งซ้อมกีต้าร์เก่าๆ พลางขยี้สมุดร่างภาพที่วาดใบหน้าพลอยจันทร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
วันฝนซา อิฐตัดสินใจเดินไปหอสมุด ที่ซึ่งเคยใช้เวลาร่วมกัน เขาเจอพลอยจันทร์นั่งเงียบๆ อยู่คนเดียว บนโต๊ะนั้นมีซองจดหมายสีฟ้า
“พลอย…” อิฐเรียกเบาๆ เสียงฝีเท้าดังบนพื้นไม้
“อิฐ” เธอยิ้มจางๆ “เรากำลังจะขอทุนแลกเปลี่ยน… คงอีกนานกว่าจะได้กลับมา”
อิฐพยักหน้า ทุกถ้อยคำเหมือนติดอยู่ในลำคอ
“ทำไมเงียบไป…” พลอยจันทร์หลบตา
“กลัวว่า จะพูดผิด แล้วทุกอย่างจะเปลี่ยน” อิฐตอบ ทุกถ้อยคำเหมือนถ่วงใจเขา
สักพักพลอยจันทร์ชวนเดินเล่นรอบสนามหญ้าหน้ามหาวิทยาลัย กลิ่นดินหลังฝนใหม่ๆ ทำให้ทุกอย่างดูสดชื่นแต่ในใจก็ปนเศร้า
“ในใจอิฐเคยอยากพูดอะไรมากที่สุดไหม” เธอหยุดเดิน มองแอ่งน้ำข้างสนาม
“เคย… อยากบอกว่า เรา…” เขาเว้นช่วงยาว “เราเคยไม่กล้าฝัน เพราะกลัวจะไม่ได้มีพลอยอยู่ในชีวิต”
พลอยจันทร์นิ่งยาว “เราเองก็กลัวอิฐจะเดินจากไปก่อน”
ทั้งคู่เดินเงียบๆ ไปจนสุดทาง แล้วแยกย้ายโดยไม่มีใครกล้าหันกลับไปมอง
วันรับปริญญา อิฐเดินในฝูงคน เจอพลอยจันทร์ถ่ายรูปกับครอบครัว ใจเขารู้ว่าต้องปล่อยเธอไป แต่ก็ยังเดินเข้าไปขอถ่ายรูปคู่ เธอยิ้มทั้งที่ตาแดง ระหว่างนั้น หนุ่มจากบ้านเกิดของพลอยจันทร์ก็เข้ามาทักทาย ทุกอย่างหมุนเวียนเร็วมากจนหัวใจอิฐหล่นวูบ
ค่ำวันนั้น กลุ่มเพื่อนไปงานเลี้ยงส่งพลอยจันทร์ มืออิฐสั่นขณะยื่นแก้วอวยพร “ขอให้พลอยได้ทุกอย่างที่ฝันไว้”
พลอยจันทร์ยิ้มกลบน้ำตา “ขอให้อิฐไม่หยุดวาดรูปสวยๆ ให้โลกนี้มีรอยยิ้ม”
เดือนถัดมา อิฐทำได้แค่ส่งข้อความ “อย่าลืมหัวใจตัวเองไปที่ไหนนะพลอย” ข้อความนั้นค้างอยู่ในช่องแชทอย่างไม่มีวันได้เห็นเครื่องหมายอ่าน
คืนหนึ่งในฤดูร้อน อิฐเดินริมแม่น้ำเจ้าพระยา ท่ามกลางแสงไฟจากโป๊ะเรือ เงาสะท้อนน้ำพาใจเขานึกถึงวันเก่า เสียงข้อความเข้า ทำให้ใจเต้นรัว
“ถ้าพลอยยังได้เลือก จะขอเดินกลับมาหาอิฐอีกครั้ง”
อิฐนั่งลงริมแม่น้ำ ความเงียบค่อยๆ ละลายไปกับเสียงระฆังเรือลากจูงผ่านฟากฟ้า เขายิ้ม ดวงตาเขาแวววาวเมื่ออ่านข้อความจากคนที่รอคอย แล้วพิมพ์ตอบแค่สั้นๆ
“ก็ยังรอตรงนี้เสมอ”
ฤดูฝนใหม่เริ่มขึ้น โลกเหมือนเดิม แต่หัวใจก็เปลี่ยนไปแล้ว เม็ดฝนโปรยปรายอุ่นกว่าทุกครั้ง เพราะมันคือฤดูของการรอ… และการกลับมาอย่างเข้าใจหัวใจตัวเองทั้งสองคน
