เสียงปังของประตูห้อง 406 ดังขึ้นทันทีที่โอ๊ตพุ่งเข้ามา “เติ้ล เกมโอเวอร์!” โอ๊ต หนุ่มปีสองใบหน้าจริงจังจนเกร็ง มักคิดว่าทุกปัญหาคือภัยระดับชาติ โยนเป้ลงพื้นแล้วซุ่มมองตรงช่องประตูราวกับคอยสอดแนมสงครามเย็น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เติ้ลกำลังนั่งแกะปลาแห้งบนโต๊ะ เจอเพื่อนปรี่เข้ามารบกวน “เป็นเอามากป่ะวะ มึงแค่สอบวิชาเดียว เดี๋ยวก็ตกยันปี 4 อยู่ดี เห็นใจป้าหอหน่อย เดี๋ยวประตูพังก่อนใคร” เติ้ล หนุ่มอารมณ์ดีสายกวน ชอบคิดสั้นแต่ทำเรื่องยาว ไม่เคยรีบ เว้นซะแต่ตอนส่งรายงานวินาทีสุดท้าย
โอ๊ตไม่ตอบ แต่ออกคำสั่ง “เติ้ล ซ่อนมัน!” เขาจัดแจงหยิบกล่องลายการ์ตูน พร้อมเสียงกุกกักในกล่อง
“เอ็งจะให้ซ่อนอะไร อย่าบอกนะว่าไปขโมยอะไรจากห้องพี่น้ำอ้อยอีก…” เติ้ลหยุดคิด เลิกคิ้วสลับกัน
โอ๊ตถลึงตา “ไม่ใช่! นี่มันฉุกเฉินของจริง ไอ้โมจิออกมา!” พร้อมง้างฝา กล่องมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดเล็ก ๆ พอเปิดมีลูกหนูสีขาวโผล่
เติ้ลกระพริบตา “โอ้โห มึงแอบเลี้ยงหนูในหอ? เอาไงจะสงสารหรือกลัวดี ป้าหอเห็นนี่เดือด…”
เสียงรองเท้าแตะเดินลากผ่านหน้าห้อง คนดูแลหอพัก โผ่ลเสียงห้วน ๆ “เด็ก 406 อย่าทำเสียงดังนะ!” ทั้งคู่หยุดหายใจไปสามวินาที
โอ๊ตกระซิบกระซาบ “กฎห้ามเลี้ยงสัตว์ ถ้าโดนจับได้ มึงกับกูโดนไล่แน่ ๆ”
เติ้ลเริ่มร้อนตัว แต่ยังอดขำไม่ได้ “ตลกดี ดันแอบเลี้ยงสัตว์ซะเอง”
โอ๊ตตาวาว “เพื่อนฝากมา! กูแค่รับฝากคืนเดียว”
เติ้ลถอนหายใจ “คืนนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้สินะ”
ฉากต่อมา ยุทธ เพื่อนข้างห้อง โผล่หัวมาจากประตูแง้ม “เฮ้ย กินหมูกระทะคืนนี้ไหม หรือชวนจ้องแมวให้สะใจเล่น?”
ทันใดนั้น เสียงตุ๊บของโมจิกลิ้งออกจากกล่อง วิ่งตะเกียกตะกายเข้าหลังตู้ เติ้ลโดดจากเก้าอี้ลุกพรวด “มึง! เดี๋ยว ๆ เหยียบหนูพัง”
โอ๊ตหน้าซีด “อย่าให้มันหลุดออกนอกห้องนะ!”
ทันใดนั้นโทรศัพท์ดังขึ้น พีช สาวข้างห้อง โทรมาเสียงตื่น “ขอโทษนะ ห้องพวกนายได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ มั้ย เจี๊ยบ ๆ อะ เหมือนเสียงร้อง…”
เติ้ลตอบเสียงเนียน “เสียงทีวีจ้า! เราดูหนังชีวิตสัตว์โลก”
โอ๊ตหยิบผ้าคลุมกองบนพื้น “ปิดรู ปิดทางบันได! โดนจับได้คือซวยตลอดปี”
โมจิวิ่งวนใต้เตียง โอ๊ตก้มลงจะจับ กลับไปโดนกล่องหล่นใส่หัว เติ้ลหลุดขำ “สงสัยดวงหนูจะพัง”
โอ๊ตโอดครวญ “ถ้าพังคืนนี้จบแน่!”
หลายชั่วโมงถัดมา แผนการล่าหนูเข้าดูเป็นปฏิบัติการลับ ทั้งคู่เอาแผ่นซีดีมาเรียงขวาง สุ่มกับปี๊บและกล่องผงซักฟอก
เสียงหล่นของมีดจากข้างห้องร้องดังขึ้น โอ๊ตหน้าซีด เติ้ลหันไปพูด “คงไม่ใช่หนูปีนไปแทะสายกล้องวงจรใช่ไหม?”
โอ๊ตหยุดคิด “อย่าเพิ่งพูดสยองดิ!”
เสียงเคาะดังตรงประตู “ขอโทษนะ ห้อง 406 มีแผ่นซีดีของใครหล่นหน้าห้องป่ะ” เสียงป้าหอพักมาปิดจังหวะ
เติ้ลรีบเดินไปรับอย่างเนียน ยิ้มกลบเกลื่อน “แหม เมื่อเช้าผมปัดกวาดเลยปลิวอะครับ ไม่ใช่อะไร”
โอ๊ตกำลังจะพูดซ้อน ทันใดนั้น มีเสียงฝีเท้าขึ้นบันไดหลายคน “คืนนี้จะมีตรวจหอเฉพาะกิจนะ!”
เติ้ลเงียบกริบ คิดในใจ “ถ้าโดนป้าหอจับได้ หนูกับชีวิตเฉาตั้งแต่ต้นเทอม”
โอ๊ตกังวลหนัก “คืนนี้คือสงครามหมาแมว”
ทันใดนั้น ยุทธโผล่หัวมาอีก “จะให้ช่วยอะไรไหมวะ เดี๋ยวแกล้งเป็นไข้ อาจจะไม่มีใครกล้าเข้าห้องก็ได้”
เติ้ลหรี่ตาใส่ “นี่มึงวางแผนกลบเกลื่อนหรือสร้างเรื่องใหญ่กว่าเดิม?”
โอ๊ตเริ่มมั่นใจ “แผนเติ้ลมันบ้าก็จริง… แต่มันคือสิ่งที่เหลืออยู่”
น้ำเสียงโมจิที่วิ่งวนใต้ตู้ ส่งเสียงติ๊ดๆ บดขยี้อารมณ์ประสาทโอ๊ต
โทรศัพท์โอ๊ตแจ้งเตือน “ฝากหนูไว้ถึงพรุ่งนี้นะ ขอร้อง ยังไงก็อย่าให้ป้าหอรู้” ข้อความเพื่อนบ้านที่ฝากหนูมา
โอ๊ตตัดสินใจ “ถ้าซ่อนในกระถางต้นไม้?”
เติ้ลประชด “แล้วจะให้หนูปลอมเป็นไผ่เหรอ?”
ยุทธตอบกลับ “เอาหนูฝังกลบหิมะน้ำแข็งในตู้เย็นเลยมั้ย จะได้กลายเป็นหนูแช่แข็ง”
พีชแอบส่งข้อความมา “เฮ้ย มีหนูแว้บผ่านหน้าห้องจริง ๆ ใช่มะ?”
โอ๊ตตอบแบบไม่คิด “หนูปลอม! ของประดับฮาโลวีน!”
เติ้ลหันมา “มึงจะโกหกอีกกี่รอบวะ”
ป้าหอเดินเข้าใกล้ชึ้นกับบรรยากาศเงียบช็อก เติ้ลรีบคว้ากระเป๋า “โอ๊ต เรียนรู้เลยนะ วิกฤตแบบนี้ เฉพาะคนใจถึงเท่านั้นรอด”
โอ๊ตขบคิด ฟังเสียงหนูในกล่อง “ใจถึงพอ แต่เสียงดังนี้จะพังทั้งหอไหม?”
ยุทธแซว “ถ้าหนูร้องโวยวาย ก็นึกว่าห้องนี้มีคอนเสิร์ตสัตว์โลก”
พีชแอบดูผ่านรอยประตู “ข้างในซ่อนอะไรกันแน่วะ ผู้ชายพวกนี้น่าสงสัยชะมัด”
โอ๊ตเก็บหนูใส่หมวกกันน็อค ส่วนเติ้ลทำเป็นกรรไกรตัดต่อสายไฟหน้าเตียงทั้งที่ไม่ได้ต่ออะไรจริง
ทันใดนั้น มีเสียงปึ้กเหมือนอะไรตกหล่นจากห้องชั้นบน ป้าหอชะงัก หันมาตะโกน “เด็ก ๆ ห้อง 406 เอาอะไรแปลก ๆ เข้าหอเปล่า?”
โอ๊ตตอบเร็วกลบเกลื่อน “ไม่มีครับ ผมดูแลห้องสะอาดตามระเบียบครับผม!”
เติ้ลรีบเสริม “ถ้ามีสัตว์เลี้ยงขอให้เป็นตุ๊กตายางเงียบ ๆ”
ป้าหอยังไม่เชื่อ “งั้นขอตรวจห้อง!”
ทุกคนผวา โอ๊ตกับเติ้ลปารองเท้าไปซ่อนไว้มุมห้อง เติ้ลเอาม่านห่มหัวโอ๊ต “แกล้งทำเป็นป่วย!”
ป้าหอเปิดประตูเข้ามาเห็นโอ๊ตโผล่หัวออกมาจากมุมเงียบกริบ เติ้ลยิ้มเจื่อน ๆ “พอดีโอ๊ตเป็นภูมิแพ้อย่างแรง ต้องปิดห้องสนิท”
ป้าหอมองรอบห้อง เจอหมวกกันน็อควางบนโต๊ะ “นี่อะไร?”
โอ๊ตตอบ “พร็อพเล่นละครเวทีครับ”
ป้าหอไม่ค่อยเชื่อ แต่รีบขยับจากไปเพราะยุทธโผล่หน้ามาพร้อมผ้าปิดปาก “ผมเป็นไข้ ขอยกเลิกตรวจกะทันหัน”
ป้าหอหน้าม้าน ถอนหายใจ “โอเค ๆ ก็ได้ ครั้งหน้าอย่าเล่นอะไรกันเยอะ!”
โอ๊ต ทิ้งตัวลงกับเตียง หัวเราะพรืด “มึงรอดตาย เพราะไอ้โมจิ!”
เติ้ลดีดหน้าโอ๊ตเบา ๆ “จริง ๆ ถ้ามึงนิ่ง ๆ สักรอบ เรื่องบานก็ไม่เกิด แต่นี่มันชีวิตมึงเนาะ”
ยุทธมายืนขำด้วย “พวกเอ็งนี่…ความคิดสร้างสรรค์เยอะเกินมนุษย์”
โอ๊ตยิ้มเขิน ๆ “ชีวิตหอ ไม่มีเรื่องซวยก็ไม่สนุก!”
เสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง เจ้าของหนูตัวจริงส่งข้อความ “ขอบใจนะ ดูแลโมจิรอดทั้งคืนสุดยอด!”
เติ้ลโอบไหล่โอ๊ต “รู้ยังว่าเดี๋ยวนี้เพื่อนแท้คือใคร”
โอ๊ตหันไปบ่นเล็ก ๆ “เออ แต่สุดสัปดาห์หน้า จะไม่รับฝากสัตว์เด็ดขาด!”
ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน เสียงโมจิร้องแหลม ๆ “จี๊ด” ขึ้นจบฉาก
