เสียงกระจกแตกดังก้องขึ้นในคืนที่ฟากฟ้าสว่างด้วยดวงไฟเกลียวลอย คาอิยะกระโดดตกจากชานริมระเบียงของร้านนาฬิกาแล้วหมุนตัวทิ้งลมหายใจ เขามองไปทางทิศเหนือซึ่งเกาะกระจกบางแห่งสั่นไหวเป็นเสี้ยวแสง เห็นแสงในบ่อน้ำเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นแก้วสาดขึ้นเป็นลำสีฟ้าจางก่อนจะหายไปเหมือนปลาจากทะเล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!คาอิยะไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้มาก่อน เสียงเหมือนเงื่อนงำของเรื่องราวที่ถูกทั้งเมืองพยายามเก็บไว้ เงามืดของระเบียงยกขึ้นจนมือเรียวน้ำมันของเขาพร่าไหว เขารวบผมไว้ด้วยผ้าสีเทา เดินฝ่าเม็ดฝนกระจกที่ร่วงลงมาราวกับดอกไอวอรี่ บันไดตีบที่นำไปสู่ทางขึ้นบนชั้นยกของเมืองมีคนหัวเราะบางอย่าง ชาวบ้านเปิดไฟ ก่อนที่หัวใจของเขาจะตีกระทันหันเมื่อเสียงเด็กคนหนึ่งร้องเรียกชื่อเขาจากลานกว้างด้านล่าง
“คาอิ! มาดูสิ!” เสียงของเลียนดังชัดจากแสงโคมจิ๋ว
คาอิยะลดลงสู่ถนนแก้ว พลางเห็นเลียนยืนอยู่ข้างซากของโครงแก้วเล็ก ๆ ที่เพิ่งตกลงมาจากท้องฟ้า มันเป็นชิ้นส่วนจาก ‘แนวสะพานกระจก’ ที่เชื่อมเกาะชั้นล่างกับชั้นบน—ชิ้นหนึ่งจากหลายร้อยชิ้นที่เชื่อมผู้คนและความทรงจำเข้าด้วยกัน
“มันวาวมาก” เลียนยื่นมือ แต่มือของเขาสะท้อนภาพฝ่ามือของคาอิยะมาเป็นการตอบ
คาอิยะโน้มตัวเก็บเศษกระจก เศษหนึ่งดูเหมือนมีภาพเล็กๆ อยู่ข้างใน—ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยิ้มและยกมือทักทาย เศษนั้นอุ่นราวกับเพิ่งถูกจับมาก่อน
เมื่อคาอิยะแตะมัน เสียงเกิดขึ้น—เหมือนลมหายใจของคนที่ตื่นขึ้นกลางความฝัน รูปนั้นขยับปาก พูดช้าๆ ด้วยเสียงที่คุ้นหู
“อย่าให้เขาลบ…อย่าให้เขเอาเราไป…”
คาอิยะสะดุ้ง เขาดึงมือกลับ หวนนึกถึงคำสอนของมารอส ผู้ชำนาญนาฬิกาที่สอนให้เขาแยกแยะเสียงและความทรงจำ “ความทรงจำเป็นเหมือนเฟืองนาฬิกา ขยับผิดจังหวะ โลกก็หยุดลง” มารอสเคยพูดเสมอ
กลางคืนได้เปลี่ยนเป็นเช้าด้วยแสงสีส้มของไฟแก้วค่อยๆ คลี่ออกเป็นแผ่น เมฆไฟไหลระหว่างเกาะ กระแสน้ำอากาศอ่อนโยนแม้ว่าหัวใจของคาอิยะจะเต้นแรง เขาเอาเศษแก้วนั้นไปซ่อนไว้ใต้ผ้ากันเปื้อน ทำงานด้วยมือสั่นแต่เก็บความเงียบเอาไว้
ร้านนาฬิกาของมารอสตั้งอยู่ในมุมของเกาะแก้วชั้นล่าง เป็นร้านที่ดูเหมือนจะหยุดเวลา กำแพงเต็มไปด้วยเฟืองหลากขนาดและนาฬิกาที่มีหน้าปัดทำจากชิ้นแก้วเล็กๆ แต่ละชิ้นซุกซ่อนภาพเล็กน้อยของเจ้าของนาฬิกาไว้—ความทรงจำบรรจุในวัสดุแก้วถูกฝังไว้เช่นนั้นมาแต่อดีต
มารอสชายวัยกลางคนที่นิ่งและสายตาเป็นประกาย เหมือนมองเห็นเส้นด้ายที่โยงกันระหว่างเวลาและคน เขาบอกเสมอว่า “เราไม่ได้เก็บเวลา เราเก็บทางกลับ” ตอนนี้เขาเดินมาหาคาอิยะ มือหนึ่งถือกล่องไม้เก่า
“เริ่มเถอะ” มารอสพูดก่อนจะวางกล่องลง คาอิยะเห็นว่าในกล่องมีเครื่องมือเล็กๆ ที่ไม่ได้ใช้แค่งานนาฬิกาทั่วไป—บางชิ้นเป็นเข็มบางเหมือนไฟเบอร์ บางชิ้นเป็นชิ้นแก้วรูปไข่
“เมื่อคืน…” คาอิยะเริ่มเล่า ชี้ไปที่ชิ้นแก้วที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ากันเปื้อน
มารอสรับเศษแก้ว พลางนิ่วหน้า “เศษจากแนวสะพานหรือ?” เขาถอนหายใจลึก “นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มีใครกำลังคัดเลือกชิ้นความทรงจำอยู่”
“คัดเลือก?” คาอิยะถามอย่างลืมตัว
“ใช่ บ่อน้ำแห่งความจำ” มารอสพูดเสียงต่ำจนเกือบกระซิบ “มันถูกออกแบบให้คอยเก็บความทรงจำของชาวเกาะเอาไว้ แล้วเมื่อจำเป็น เราจะดึงขึ้นมาเป็นแสงให้คนได้ทบทวน บางครั้งก็ปิดบางความทรงจำเพื่อป้องกันภัย แต่ถ้าคนอื่นไปลบหรือเลือก แผนผังของชุมชนจะถูกแก้ไข” เขาวางมือบนหน้าผากของเศษแก้ว “นี่เป็นการเตือน เราต้องหาแหล่งรั่วไหล”
คาอิยะรู้สึกเหมือนบางสิ่งในอกของเขาหลุดออกจากกัน เศษแก้วที่เขามีอาจเป็นเสียงของคนที่ถูกลบ หรือเป็นสัญญาณว่าคนกำลังพยายามเอาความทรงจำออกไปจากบ่อน้ำ
“ใครจะทำเรื่องแบบนั้นได้?” เลียนถาม เขาเกาะชายปีกของเสื้อคาอิยะอย่างไม่สบายใจ
มารอสส่ายหน้า “อำนาจบางอย่างชอบความเป็นระเบียบ มันกลัวความทรงจำที่ไม่จำเป็น เมื่อความทรงจำถูกรวบรวมและถูกกลั่นเช่นน้ำบริสุทธิ์ มันสามารถจัดเรียงผู้คนได้—ทำให้บางคนไม่รู้เรื่องบางเรื่องอีกต่อไป”
“หรือทำให้เราเชื่อในสิ่งที่เขาอยากให้เชื่อ” คาอิยะเติม
พวกเขาตัดสินใจว่าในเช้าวันนั้น คาอิยะกับเลียนจะไปตรวจที่แนวสะพานกระจก แนวสะพานเป็นระบบเชื่อมโยงที่คนใช้เดินจากหนึ่งเกาะไปอีกเกาะ แต่ลึกลงไปใต้พื้นกระจกคือช่องเล็กๆ ที่เป็นทางส่งความทรงจำ กระจกบางชิ้นทำหน้าที่เหมือนหน้าต่าง ในอดีตผู้คนมักวางความทรงจำสำคัญไว้ในนั้นเพื่อให้ลูกหลานจดจำ
เมื่อเดินมาถึงแนวสะพาน พวกเขาพบว่าเศษแก้วที่ตกลงมามากกว่าหนึ่งชิ้น แต่สิ่งที่ทำให้คาอิยะขนลุกคือเสียง—เสียงคล้ายกระซิบแผ่วๆ ที่ดูเหมือนออกมาจากรอยแตก
“ฟังสิ” เลียนพูด คว้าหูของเขาไว้
คาอิยะค่อยๆ วางเศษแก้วบนพื้นแก้ว มันสั่นเป็นท่วงทำนองที่ไม่เป็นจังหวะ ภาพคลี่ออกช้าๆ เป็นแผ่นภาพซ้อนภาพ—ภาพเหตุการณ์ทางการเมืองในเมืองครั้งหนึ่ง คนในชุดผ้าคลุมและรอยยิ้มฝืนแก้ปัญหา ความแตกแยกระหว่างชั้นที่เคยถูกปกปิด
คนที่ปรากฏในภาพพูดชัดขึ้น “ลงมือนะ อย่าไว้ความทรงจำให้วุ่นวาย” เสียงทุ้มของบุคคลที่ไม่ได้อยู่ในตลาดนี้ดังขึ้นในหัวคาอิยะ
คาอิยะพยายามปิดหูแต่เสียงยังคงไหลผ่านฟันของเขา มันเหมือนเศษแก้วกำลังบอกอะไรบางอย่างที่ถูกเก็บไว้เป็นความลับ เขาหัวเราะเบาๆ อยู่คนเดียวเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมมันทำให้เขาเจ็บปวด
พวกเขารีบกลับมาหามารอส แต่บนทางกลับ เหตุการณ์ก็พลิกผัน คนสวมชุดคลุมเงียบๆ ภายใต้หน้ากากมาถึงหน้าร้านของมารอสก่อน
“เราได้ยินว่ามีเศษบางชิ้นหายไป” ผู้เป็นตัวแทนของคณะสภาพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ขอมอบหมายให้คุณส่งเศษกลับเข้าบ่อน้ำเพื่อความสงบของชุมชน” เขายื่นมือออกมารับเศษแก้ว
มารอสตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ไม่อ่อนหวาน “ข้ออ้างว่าความสงบเป็นเหตุผลจะทำให้เราไม่สงสัยเหรอ เราไม่ให้คุณตรวจ…” เขาไม่ทันได้พูดจบ ผู้ชายในหน้ากากปลายปืนสั่น
คาอิยะยืนอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะกระแทกอก เขาไม่กล้าที่จะทำอะไร แต่ก็คงไม่ปล่อยให้มารอสรับหน้าเดียว หลังจากนั้นการปะทะเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ เท่าที่การปะทะใต้แสงแก้วจะเป็นไปได้
เลียนใช้คอร์ดยางที่มีกลไกสลักทำเป็นตาข่ายผิวบาง ขว้างสลับกับคาอิยะที่ใช้เข็มแก้วปลายบางปักพื้นเพื่อเร่งแรงสั่นสะเทือนของเศษแก้ว มารอสล้วงชิ้นส่วนของเครื่องกลเก่าๆ ออกมาป้องกันโชคชะตา
สุดท้ายคนในชุดคลุมหนีไปพร้อมกับคำขู่ว่า “คุณจะไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งต่อไป” แต่ก่อนหน้านั้น พวกเขาได้วางเครื่องส่งคลื่นไว้ใต้พื้นกระจก—เครื่องมือชั่วร้ายที่สามารถดูดกลืนความทรงจำชั่วขณะเดียวแล้วส่งขึ้นไปยังหอควบคุมของสภา
“มันเริ่มแล้ว” มารอสพึมพำ เมื่อเขาตรวจผิวแก้วอย่างแน่วแน่ “ถ้าเราปล่อยให้มันทำงาน ต่อไปจะเป็นการคัดเลือกความทรงจำอย่างเป็นระบบ”
คาอิยะอารมณ์พลุ่งพล่าน แต่เขาไม่รู้วิธีหยุดมันได้เลย เขารู้แค่ว่ามีเสียงหนึ่งในหัวที่ขอร้องให้เขา “อย่าให้เขาลบ” เขาจับมือเศษแก้วแน่นกว่าเดิม
พวกเขารู้ว่าต้องไปที่บ่อน้ำแห่งความจำ บ่อน้ำไม่ได้เป็นน้ำแต่เป็นลำแสงที่เก็บความทรงจำเหมือนหยดฝนลอยในถังแก้วใต้เมือง บ่อน้ำถูกปกป้องด้วยชั้นของสิ่งก่อสร้างแก้วและกลไกนาฬิกาที่มีมารอสเป็นหนึ่งในผู้ดูแลตลอดเวลา หากสภาควบคุมได้หอส่งสัญญาณ พวกเขาสามารถเลือกดึงขึ้นมาเฉพาะความทรงจำที่ทำให้เกิดประโยชน์แก่ตน
ตลอดทางไปบ่อน้ำ คาอิยะเริ่มได้ยินเสียงมากขึ้น เสียงที่เรียกชื่อของคนที่เขารัก เสียงที่เป็นคำสั่งแอบแฝง มันทำให้เขาต้องหยุดเดินหลายครั้ง
กลางทาง พวกเขาพบกับซูมิ เด็กสาวตัวเล็กที่ผมเผ้ายุ่งและดวงตาสีมรกตเข้ม เธอกำลังนั่งจ้องหน้าจอแก้วที่บ่งบอกความทรงจำของผู้คนรอบตัว เธอไม่พูด แต่ยื่นมือให้คาอิยะ มีแผ่นแก้วเล็ก ๆ อยู่ในฝ่ามือ—ภาพของบ้านเก่าๆ ภายในมีคุณย่ากำลังเย็บผ้า
“เราเก็บไว้ให้คุณ” ซูมิเสียงแผ่ว “เขามาหาเราเมื่อคืน พอเขาหันไปเขาทำให้ฉันลืมชื่อของแม่” เธอก้มลงและกอด膝ตัวเอง
“เขา?” คาอิยะถาม
“คนใส่หน้ากาก ผู้ที่ไม่อยากให้เราจำบางอย่าง” เธอตอบเสียงเบา “แต่ฉันยังจำได้ว่ามีเสียงหัวเราะในบ่อน้ำเมื่อก่อน” เธอชี้ไปที่ท้องฟ้า “เสียงนั้นเป็นของทุกคน”
คาอิยะรู้สึกเหมือนบางอย่างในตัวเขาผ่อนคลาย การได้เห็นความเรียบง่ายของซูมิช่วยตอกย้ำความแน่วแน่ของเขา การเห็นแผ่นแก้วในมือเด็กน้อยเป็นเหมือนขวัญกำลัง
เมื่อไปถึงบ่อน้ำ พวกเขาพบว่าประตูทางเข้าถูกล็อกด้วยกลไกซับซ้อนและเครื่องส่งสัญญาณก็กำลังปล่อยคลื่นออกมาเป็นจังหวะ เกิดเสียงเหมือนหัวใจเต้นที่รับรู้ได้ทั่วทั้งโครงสร้าง
“เราต้องปิดมันจากภายใน” มารอสพูด เขายื่นมือไปที่แผงควบคุมซึ่งเต็มไปด้วยเข็มและลูกบิด รอยยิ้มของเขาหนักแน่น ‘‘ฉันจะเบี่ยงคลื่นให้เธอเข้าไปได้ คาอิยะ” เขาหันไปมองเขา “แต่ถ้าคุณเข้าไป คุณต้องแน่ใจว่าคุณจะไม่ถูกกลืนไปกับความทรงจำที่ไม่ใช่ของคุณ”
“ผม…” คาอิยะรู้สึกเหมือนเขาจะย้อนกลับไปได้ตลอดเวลาเมื่อได้ยินความทรงจำของคนอื่น มันเกือบจะเป็นอย่างที่เสียงบอก—มีบางอย่างในหัวของเขาที่ตอบสนองต่อเศษแก้ว เขาไม่แน่ใจว่ามันเป็นพรหรือคำสาป
“บางที” เลียนยุ่งยาก “บางทีนายมีทางเข้า” เลียนก้มมองคาอิยะด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัว
คาอิยะยืนตรงประตูใหญ่ หัวใจเต้นเหมือนกลอง งานนาฬิกาสอนให้เขาคำนวณจังหวะสัดส่วนของแรง กระบวนการที่จะเข้าไปในบ่อน้ำต้องการการเข้าจังหวะ—หนึ่งคนทำหน้าที่เป็นตัวประคองความจริง หนึ่งคนเป็นผู้ปรับจูน และหนึ่งคนเป็นตัวป้องกันด้านนอก
มารอสสวมหน้ากากเล็กๆ ที่ทำจากฟันกรามนาฬิกา “ฟังเสียงของมัน” เขาพูด พลางกดมือที่กล่องเล็ก พวกเขาเริ่มการสลับจังหวะ ผู้ส่งสัญญาณที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นถอยจังหวะอย่างช้าๆ มารอสใช้เครื่องมือดึงคลื่นกลับให้เป็นระเบียบมากขึ้น
คาอิยะผลักประตูเข้าไป ความรู้สึกแรกคือความหนาวเย็นและแสงสว่างที่ชัดจนตาแทบพร่า เขาเห็นหยดแสงลอยอยู่ราวกับฟองสบู่ ภาพในฟองแต่ละอันเป็นชิ้นความทรงจำ—บางชิ้นเป็นรอยยิ้ม บ้างเป็นความเจ็บปวด บางชิ้นแผ่กระจายเป็นเสียง
เขายื่นมือไปจับหนึ่งหยด มันอบอุ่นและมีซากคำพูดแวบเข้ามา “หนีไป…อย่าไว้ใจ…” เขารู้สึกว่ามีกระแสไฟบางอย่างผ่านจากฟองสู่ตัวเขา มันไม่ใช่แค่การดูภาพ แต่การได้ยินและได้รู้สึกเหมือนเคยมีชีวิตอยู่ภายในนั้น
คาอิยะเริ่มสูญสติเล็กๆ เหมือนถูกดึงเข้าไปในตอนนั้น—ภาพชายคนหนึ่งคุกเข่าเสียใจ หยาดน้ำตาเป็นประกายกระทบแสงแก้ว เขาหาจังหวะหายใจไม่ออก เขาเห็นมือของตนเองในภาพนั้นหยิบรองเท้าเด็กขึ้นมาด้วยความเศร้า
“ตื่น!” เสียงมารอสดังขึ้นในหูของเขา มือของมารอสจับที่ข้อศอกของเขาและเขย่าแรงจนคาอิยะสะดุ้ง กะพรุนแสงรอบตัวสั่นไหวและภาพที่กำลังพันธนาการเขาก็ปล่อยออก
“นายต้องเป็นผู้ควบคุม” มารอสพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อย “ทำให้ฉันได้ดูแลด้านนอกให้ นายเข้าไปและล็อกเอาเครื่องส่ง ถ้านายสามารถลงไปดูแผงควบคุมชั้นล่างได้ นายอาจจะปิดมัน”
คาอิยะพยักหน้า เขารู้สึกเหมือนมีสายบางอย่างผูกตามจิตใจของเขาเข้าไปในน้ำแห่งนั้น สายไฟแห่งความทรงจำดึงเขาไป เขาเลื่อนลงไปยังชั้นล่าง—ที่นั่นมีหุ่นแก้วยืนเรียงเป็นวงหมุน หุ่นแต่ละตัวมีสายไส้เปลือยเชื่อมต่อไปยังฟองความทรงจำ
เมื่อเขาเดินผ่าน หุ่นเหล่านั้นเปิดปาก พูดคำที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่มีอำนาจที่ทำให้เขาพูดซ้ำได้โดยไม่ตั้งใจ พวกมันพูดถึงวันแรกของเมือง การลงนามในสัญญา ความรู้สึกผิดเป็นสิ่งที่ถูกสะสม
เขาเห็นว่ามีแผงควบคุมที่ถูกเข้ารหัส แผ่นเหล็กเล็กๆ ซึ่งก่อตัวเป็นสวิตช์ที่สามารถเลือกกลางคืนความทรงจำออกบางส่วนได้ เขาต้องถอดชิ้นส่วนอย่างชำนาญ เขาหายใจเข้าออก จรดปลายเข็มแก้วเติมเข้าไปในช่องเล็กๆ
ขณะที่เขาถอดชิ้นส่วน เขารู้สึกเหมือนใครบางคนมองเขาอยู่จากด้านหลัง เขาหันไปเห็นเงาร่างยืนอยู่ในแสง—คนที่ใส่หน้ากากจากสภา ยืนเฉยๆ ไม่สบสายตา
“คิดหรือว่านายคนเดียวจะมาหยุดเราได้?” เสียงอยู่ข้างหลังเขา เยือกเย็นและมั่นคง
คาอิยะไม่ลังเล เขาหันการกระทำของเขาไปที่แผงควบคุม ทันใดนั้นเครื่องส่งทำงานเร็วกว่าที่ควรจะเป็น คลื่นความทรงจำถูกรวบรวมเข้ามากดทับทั้งห้องฟองแตกเป็นประกาย
ในวินาทีนั้น คาอิยะเห็นภาพความทรงจำที่ไม่เคยเป็นของเขา—ภาพที่ชายคนหนึ่งยืนเหนือเวที กล่าวประกาศให้คนลืมเหตุการณ์หนึ่งไป เขารู้สึกว่าคนในเมืองกำลังถูกลบสิทธิ์นั้นออก เขาได้เห็นชื่อของคนที่ถูกปิดบัง—ชื่อผู้หญิงในเศษแก้วที่เขาเก็บไว้เมื่อคืน
เขารู้แล้วว่าผู้ที่พูดในเศษแก้วนั้นคือใคร—เธอคือผู้ก่อตั้งกลุ่มคนที่คัดค้านการควบคุมความทรงจำ เธอพยายามจะปกป้องความจริง แต่ถูกกดขี่จนเป็นเพียงภาพเศษหนึ่งในกระจก
คาอิยะตัดสินใจข้ามความกลัว เขาทำการเชื่อมต่อเข็มเล็กๆ เข้ากับแผงและเบี่ยงคลื่นเพื่อให้พวกฟองความทรงจำที่กระจัดกระจายกลับเป็นหมวดหมู่เหมือนเดิม แต่กระบวนการนี้ต้องการการประสานจิต—ใครต้องเข้าไปสัมผัสและชี้ทิศทาง
โดยสัญชาตญาณ คาอิยะเอามือวางบนแผงโลหะ พลังบางอย่างในตัวเขาเริ่มตอบสนอง เขารู้สึกถึงเส้นใยแห่งความทรงจำเลื่อนผ่านมือของเขา คำพูด เสียงหัวเราะ ความเจ็บปวด ทุกสิ่งย้ำกันเป็นพัลส์
“เธอมีสายการเชื่อมต่อ” หน้ากากที่ยืนอยู่กล่าว “นั่นอันตรายสำหรับเธอ สำหรับความทรงจำที่จะรับไว้ทั้งหมด”
คาอิยะไม่ตอบ เขาทำงานต่อ เสียงของมารอสเกาะอยู่ที่ประตู มันเป็นจังหวะเล็กๆ ของนาฬิกาที่จะคอยเตือนว่าเวลาไม่ได้หมายความถึงการรักษาแต่หมายถึงการต่อสู้
และแล้วมันก็เกิดขึ้น—เมื่อคาอิยะเบี่ยงคลื่น ความทรงจำที่ถูกบิดเบือนเริ่มดึงตัวเองออกมา เศษภาพที่เป็นเท็จหยอดลงเป็นหยดน้ำใส แต่ทันใดนั้น ฟองหนึ่งแตกแล้วเป็นความจริงที่แผ่เข้ามาเป็นคลื่น มันเป็นความจริงที่ล่วงรู้ว่าผู้มีอำนาจใช้บ่อน้ำเพื่อทำให้ชาวเมืองลืมเหตุการณ์การขโมยที่ดินและการขับไล่ผู้คนจากเกาะชั้นล่าง
คาอิยะเห็นภาพเหล่านั้นชัด ความโกรธและความรู้สึกช็อกแผ่ไปทั่วตัวเขา เขาสะดุ้งเมื่อมือหนึ่งจับไหล่เขา “ต้องพาความจริงออกไป” มารอสพูดเสียงแผ่ว
แต่ก่อนที่พวกเขาจะทำอะไร เสียงร้องไห้กึกก้องจากด้านบน ประตูทางเข้าเปิดโดยที่มีกำลังมาเป็นกองกลาง—สภาส่งเจ้าหน้าที่พร้อมกองกำลังเพื่อยึดหอ
“อย่าขัดขวางการเปลี่ยนแปลง” ผู้นำหน้ากากกล่าว เขามองคาอิยะอย่างนิ่งๆ “คุณไม่รู้หรอกว่าสังคมต้องใช้การลืมเพื่ออยู่ร่วมกัน”
คาอิยะสบตากับซูมิที่กำลังยืนข้างมารอส เด็กสาวตะโกนคำหนึ่งออกมา “การลืมไม่ได้แก้ไขอดีต แต่ทำให้คนที่ถูกทำให้ลืมไร้เสียง!” เสียงของเธอกังวานในห้องจนทุกคนต้องชะงัก
การปะทะครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้น ผู้คนต่างดึงแผงควบคุมข้างๆ ออกเพื่อปิดคลื่น แต่สภาได้ตั้งอุปกรณ์เสริมที่สามารถบรรจุความทรงจำชั่วคราวแล้วส่งไปยังหอควบคุมกลางได้ พวกเขาไม่ต้องการให้คนทั่วไปเห็นความจริง
คาอิยะรู้ว่ามีทางเดียวที่ทำให้คนเห็นความจริงทั้งหมด—ต้องส่งคลื่นที่เป็นความทรงจำเดียวกันให้ฟุ้งกระจายกลับสู่ท้องฟ้าเพื่อให้ทุกคนได้ยิน ได้เห็น และจำได้พร้อมกัน
“ผมจะทำมัน” คาอิยะบอกเสียงหนัก เขาเข้าไปข้างในแผง ค่อย ๆ ปรับพลังให้เพิ่มขึ้น เขารู้สึกว่าเส้นใยแห่งความทรงจำเริ่มพันเข้ากับสายเลือดของเขา
มารอสตะโกน “ถ้านายส่งมันออกมา นายอาจจะต้องแลกกับบางอย่าง—บางสิ่งที่สำคัญที่สุดของนาย”
คาอิยะไม่ลังเลอีกต่อไป เขาพาดมือทั้งสองบนแผงและปล่อยให้ทุกหยดความทรงจำที่เขาจัดหมวดหมู่ไหลออกจากบ่อน้ำ มันยกตัวขึ้นเป็นลำแสงยาวสู่ฟากฟ้า ท้องฟ้ากระจกสว่างขึ้นกับภาพของสิ่งที่ถูกปกปิด—ใบเสร็จ ข้อตกลง ภาพการขับไล่ที่เคยถูกปิดบัง
ผู้คนหยุดเดินและเงยหน้าขึ้น แต่ในขณะที่ภาพกว้างไกลออกไปตามเกาะ ความลึกของการเชื่อมต่อที่คาอิยะต้องแบกรับกลับเริ่มทำงานกัดกร่อนตัวเขา
ภาพและเสียงไม่เพียงแต่ผ่านออกไป แต่ก็เริ่มซึมเข้ามาในตัวเขาด้วย ความทรงจำหลายชีวิตผสมผสานจนเขาแทบจำไม่ออกว่าอะไรเป็นของตนเอง
“คาอิยะ หยุด!” มารอสตะโกน แต่คำเตือนมาถึงช้า เพราะตาข่ายความทรงจำได้เกิดเป็นกระแสที่ไม่มีใครหยุดได้อีกแล้ว
ในทันใด ความทรงจำของเมืองทั้งหมดทะลักเข้าไปในหัวของคาอิยะ เขารู้สึกเหมือนถูกฉีกขาดเป็นกลีบๆ ของเวลา เขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดมานานแต่รู้สึกทุกความเจ็บปวดและความสุขของคนหลายร้อยชีวิต เขาได้เห็นหน้าคนที่ไม่เคยพบมาก่อนและรู้สึกผูกพันกับพวกเขาราวกับว่าเขาเป็นญาติ
และในหลายภาพนั้นมีภาพของผู้หญิงคนนั้น—ภาพเธอยืนบนหลังคาเกาะชั้นบน เสียงของเธอกระซิบว่า “อย่าให้เขาเอาเราไป” แล้วภาพจางหายเข้าไปในที่มืด
คาอิยะทรุดเข่าลง เขาพยายามจะดึงความทรงจำออกจากหัว แต่ยิ่งเขาพยายาม ยิ่งมันพันธนาการเขาแน่นกว่าเดิม เขารู้สึกเสมือนถูกดึงให้กลายเป็นบ่อน้ำสำรองแทนของทุกคน
มีเสียงหนึ่งพูดขึ้นในใจของเขา—ไม่ใช่เสียงจากฟอง ไม่ใช่เสียงจากใครในห้อง แต่เหมือนเสียงภายในตัวเขาเอง “เราจะช่วยคุณ…แต่ต้องแลก…”
คาอิยะรู้สึกถึงการหดตัวของความทรงจำที่เป็นส่วนสำคัญของเขาเอง ภาพความทรงจำจากวัยเด็กเริ่มจางหาย ชื่อคนที่เขารักเคยพูด เขาจำหน้าของแม่ได้แค่ริบหรี่
เมื่อภาพสุดท้ายที่ยึดเขาไว้เริ่มเลือนหาย คาอิยะพยายามร้องออกไป แต่เสียงของเขาแหบพร่า เขาเห็นมารอสวิ่งมาทางเขา ตาเต็มไปด้วยน้ำตา “ไม่! ไม่! นายจะไม่ต้องเป็นบ่อน้ำเพื่อพวกเรา”
“มันช้าแล้ว” คาอิยะพูดเสียงเปียก “ฉัน…ฉันทำให้ทุกคนจำได้แล้ว” เขายิ้มแห้งๆ แต่ในรอยยิ้มนั้นมีความเปลี่ยนแปลง—บางอย่างในตัวเขาได้หายไป
เมื่อภาพและแสงค่อยๆ เลือนลง ผู้คนบนเกาะตะโกนด้วยความตกใจและบ้างก็ร้องไห้ สภาพยายามจัดการกับเหตุการณ์ใหม่โดยทันที แต่เสียงของคนที่ถูกเปิดเผยไม่อาจถูกห้ามได้อีกแล้ว บ้านบางหลังกลับคืนที่ดิน บางคนได้รับการชดเชย
คาอิยะฟื้นขึ้นมาที่พื้นของหอความทรงจำ เขามองไปรอบๆ ร่างเล็กๆ ของซูมิจับมือมารอสแน่น “นายทำได้” เธอพูดได้เท่านั้น
แต่เมื่อคาอิยะพยายามจำเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป—หน้าใครสักคนที่สำคัญ เขากลับพบว่าตัวเองจำไม่ได้ชื่อของตัวเองได้ชัด
“ชื่อของฉันคือ…” เขาพูดเสียงเล็ก แต่คำตอบไม่มา เขาจับคิ้วตัวเอง หวังว่าจะมีบทกลอนหรือสัญลักษณ์ที่บอก แต่ความว่างเปล่ากลับเต็มไปทุกที่ในหัว
มารอสโอบไหล่เขา “นายทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ แต่ราคาแพง” เขาพูดเสียงแผ่ว “บางคนบอกว่าเขากล้าที่จะลืมเพื่อจำคนอื่นไว้ แต่สำหรับนาย มันเป็นการแลก—นายให้ความทรงจำส่วนตัวของตัวเองเพื่อที่จะคืนให้คนอื่น”
คาอิยะพยายามหัวเราะ แต่เสียงตัดในคอ “ผมจำได้ว่า…ผมจำได้แต่…” เขาไม่สามารถจดจำได้ว่าอะไรหลงเหลือ
วันที่อ้างว่าชัยชนะเริ่มมีผล—ผู้คนกลับสู่ฐานะที่จริงขึ้น บางครอบครัวหวนคืนสู่บ้านของตนเอง บ้างก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย แต่ในขณะเดียวกัน คาอิยะเดินผ่านถนนแล้วคนมองเขาด้วยความขอบคุณ แต่เขาไม่รับรู้ความสัมพันธ์เหล่านั้นอีกต่อไป
เขาเริ่มไปที่เขตชั้นล่าง คิดว่าจะพบอะไรบางอย่างที่เป็นตัวตนให้จำได้ แต่กลับเจอเพียงภาพสะสมของคนอื่น เขาพบว่าเขาสามารถถอดแผ่นแก้วเล็ก ๆ ที่มีภาพผู้คนและวางมันลง แต่เมื่อเขาจับมัน เขาได้ยินเสียงของคนอื่นไม่ใช่เสียงของเขาเอง
คืนหนึ่ง เขาหลับบนหลังคาร้านนาฬิกา เมืองปิดไฟ ความสงบเยือกมาถึง แต่เขาฝันถึงภาพที่หายไป—ภาพของผู้หญิงคนนั้นที่ยืนยิ้ม เขาพยายามจับดวงตาของเธอ เธอเอื้อมมือเข้ามาจับมือเขาแน่น แต่ก่อนที่ปากของเธอจะพูดชื่อ เขาถูกดึงออกจากฝัน
เช้าวันต่อมา ซูมิมาหาคาอิยะ เธอยื่นชิ้นแก้วเล็ก ๆ ให้เขา “ฉันหาเจอในซอกของบ้าน ฉันคิดว่ามันจะช่วย” เธอพูดด้วยแววตาเต็มไปด้วยความตั้งใจ
คาอิยะเปิดมันดู ภาพภายในเป็นภาพของชายคนหนึ่งนั่งอยู่กับเด็กผู้หญิง หัวเราะเสียงดัง ภาพนั้นสดชัดกว่าที่เขาเคยเห็น แต่ชื่อและความเชื่อมโยงกลับไม่มาพร้อมภาพ เขาหลับตาและพยายามเรียกความรู้สึก แต่เห็นเพียงไฟระยิบระยับ
“บางที” มารอสพูดขัดขึ้น “บางอย่างในใจของนายยังไม่ตายทั้งหมด ความทรงจำมันเหมือนจักรกล หากบางเฟืองหายไป มันยังสามารถทำงานได้ถ้าพวกเรารวมชิ้นที่ยังเหลือ”
มารอสเริ่มพาเขาทำงานช้าๆ เข้าไปเรียนรู้สิ่งที่เรียกว่า ‘การเย็บความทรงจำ’—การนำภาพเล็ก ๆ มาต่อกันเป็นเรื่องราว พวกเขาเริ่มหยิบชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากร้านและจากพื้นถนน ค่อยๆ ประกอบภาพของตัวคาอิยะเอง
ชิ้นที่เลียนให้มาเป็นของเล่นไม้ชิ้นหนึ่งที่เขาเคยแกะสลักด้วยมือ เมื่อนึกถึงการแกะไม้ ความรู้สึกของมือที่ทำงานมีตอนนั้นลื่นไหลขึ้นมาชัดเจน—แต่ชื่อเจ้าของมือยังไม่ปรากฏ
ซูมิมักตามเขาไปทุกที่ เธอเอาชิ้นส่วนเก่า ๆ มาวางให้เขาดูเหมือนนำลูกปัดมาร้อยเป็นสร้อย ทั้งวันเธอเล่าเรื่องราวของเมืองให้เขาฟัง เป็นการเติมเสียงให้หัวใจที่นิ่งมากของเขา
คาอิยะเริ่มรู้สึกว่าถ้าเขารวมชิ้นส่วนของความทรงจำทั้งหมดที่เขาต้องการให้เป็นเขาขึ้นมาเอง เขาอาจจะได้พบชื่อหรือบางสิ่งที่จะทำให้เขากลับมาเป็นหนึ่งคนอีกครั้ง
พวกเขาออกตามหาเศษแก้วที่ยังคงมีภาพของเหตุการณ์สำคัญ—ภาพการแขวนประกาศครั้งแรก ภาพชายคนหนึ่งใส่แหวนจนกลายเป็นภาพเก็บความทรงจำที่เขาใส่สุดท้ายในวัยเด็ก ทุกชิ้นตอนแรกสะดื้อ แต่เมื่อคาอิยะค่อยๆ เชื่อมต่อเส้นเรื่องหนึ่งหลังอีก มันทำให้บางความรู้สึกกลับมา—ความอุ่นเมื่อมีคนหัวเราะเป็นอันหนึ่งอันเดียว ความอึดอัดที่เขาเคยมีเมื่อเห็นบางคนในตลาด
วันหนึ่ง ในซอกเล็ก ๆ ของหุบเขาแก้ว คาอิยะเจอแผ่นแก้วที่มีภาพผู้หญิงคนนั้น—แต่รอบนี้เธอไม่ใช่แค่ภาพ ในภาพมีคำจารึกเล็กๆ เขาไม่ได้รู้ทันทีว่ามันพูดว่าอะไร แต่บางส่วนในใจของเขาก็บอกว่าเขาควรแปลมัน
คาอิยะขอให้มารอสช่วย เขากางแผ่นกระดาษเก่า ๆ และเริ่มถอดรหัส ภาษาในนั้นเป็นภาษาท้องถิ่นโบราณ—ไม่ใช่คำที่ใช้ทั่วไป แต่เป็นคำที่ผู้คนใช้เมื่อมีความตั้งใจจะผูกสัญญา
เมื่อแปลออกมาได้บรรทัดหนึ่ง หัวใจของคาอิยะกระตุก—มันคือคำว่า: “ถ้าความทรงจำจะเป็นของเรา ให้จงเก็บรอยยิ้มนั้นไป” และท้ายบรรทัดเล็ก ๆ เขียนชื่อหนึ่งชื่อ
คาอิยะอ่านชื่อด้วยมือสั่น ชื่อที่เหมือนจะจางแต่กลับคมชัดในหัวของเขา—’ไอลา’
น้ำตาไหลลงมาจากตาเขาอย่างไม่มีเสียง เขาจำได้จริงๆ ว่าเขาเคยรู้จักชื่อไอลา แต่เขาไม่รู้สึกว่าจำอะไรได้มากไปกว่านั้น เขาเพียงรู้ว่าชื่อไอลานั้นเป็นหัวใจของภาพทั้งหมด เขาจับแผ่นแก้วแน่นและท่องชื่อเธอ
จากจุดนั้น คาอิยะเริ่มตามหาไอลา เขาไม่มีความทรงจำตรงๆ ว่าเธอเป็นใคร แต่ภาพจากแผ่นแก้วและชิ้นส่วนของเรื่องเล่าบอกว่าเธอเคยเป็นผู้หญิงที่เดินทางระหว่างเกาะ กระจายเมล็ดพันธุ์ของความทรงจำให้ชาวบ้าน เธออาจจะเป็นผู้ก่อตั้งเครือข่ายเล็ก ๆ ที่ต่อต้านการจัดการความทรงจำ
การตามหาไอลาทำให้พวกเขาพบความจริงอีกชั้นหนึ่ง—การลึกลงไปถึงเครือข่ายโบราณที่เชื่อมต่อระหว่างชั้นของเมือง ที่ซ่อนหลังแผ่นกระจกมีห้องบันทึกรายชื่อของผู้คนที่ไอลาเคยเขียนถึง เรื่องเล่าถูกเก็บไว้ในรูปแบบของเสียงและภาพรายวัน
เมื่อพวกเขาตามไปถึงห้องหนึ่งที่ถูกซ่อนอยู่ใต้แสงเทียน คาอิยะได้ยินเสียงเล็ก ๆ ที่ฟังดูคุ้นเคย คล้ายกับเสียงที่เขาเคยได้ยินตอนแรก เสียงนั้นดังขึ้นชัดขึ้นจนเขาจำได้ว่าเป็นเสียงของไอลา—เธอพูดคำหนึ่งก่อนจะเงียบไปในกลางเทปบันทึก
“อย่าทอดทิ้งความจำของเด็ก” เธอกระซิบ “เพราะอนาคตของเมืองต้องมาจากอดีตของเขา”
คาอิยะยืนตัวสั่น เขารู้สึกเหมือนมีแสงบางอย่างจุดประกายในอกของเขา เขาเสียงเรียกชื่อไอลาอีกครั้งจนสุดแรง
การตามหาไม่ง่าย ไอลาไม่ปรากฏตัวแบบชัดๆ แต่เงื่อนงำเล็กๆ พาให้พวกเขาไปถึงบ้านเก่า เลียนพบทาบแผ่นไม้ที่โคนต้นมะเฟืองซึ่งมีข้อความจารึกน้อยๆ ว่า “สำหรับผู้ที่ยังจำ”
ในที่สุดวันหนึ่ง ขณะที่คาอิยะเดินคนเดียวในตลาดชั้นล่าง เขาเห็นหญิงคนหนึ่งนั่งเย็บผ้าบนม้านั่งหน้าโรงงานน้ำแก้ว เธอมีผมสีดอกฝุ่นและลักษณะท่าทางที่คุ้นตา เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาและยิ้ม
“คุณหาใช่เสียงของเด็กคนนั้นหรือ?” เธอถามโดยที่ไม่ต้องให้เขาพูด
คาอิยะยืนตะลึง เธอเป็นไอลา—แต่เธอดูแก่กว่าที่ภาพในแก้วแสดง แนวสายตาของเธอมีความเหนื่อยแต่ไม่เคยหมดหวัง
“ผม—ผมไม่แน่ใจว่าตอนนี้ผมจำได้…” คาอิยะพยายามพูด แต่คำมันติดที่คอ เขาเดินเข้าไปใกล้
ไอลาเอื้อมมือมาจับมือเขาเบาๆ “ถ้าความทรงจำของเธอเป็นเช่นผ้าบางๆ เราจะเย็บมันใหม่ด้วยกัน” เธอพูด พลางยิ้มอย่างอ่อนโยน
การพูดคุยกับไอลาทำให้บางเศษความทรงจำในตัวเขากลับคืนมา—รอยยิ้มของเด็กที่เล่นรอบนาฬิกา กลิ่นน้ำตาลปั้นในตลาดเสียงหัวเราะในครัว แต่ไม่ได้ทุกอย่าง เธอเล่าถึงความพยายามที่ยาวนานในการส่งต่อความทรงจำให้คนรุ่นต่อมาและการปะทะกับผู้มีอำนาจ
“พวกเขากลัวการเล่าเรื่องที่ติดอยู่ในหัว” ไอลาพูด “เพราะถ้าคนรู้ ว่าที่ผ่านมาบางคนถูกขับออก พวกเขาอาจจะกลับมาเรียกร้อง”
คาอิยะเรียนรู้จากเธอว่าการทำงานต่อไปไม่ใช่เพียงเรื่องการกู้คืนความทรงจำของคนหมู่มาก แต่เป็นการยืนยันตัวตนของคนหายไปนั้นด้วย
ชีวิตกลับมามีจังหวะอีกครั้ง แต่สำหรับคาอิยะการค้นหานั้นเป็นทั้งการรักษาและการสูญเสีย เขาเริ่มเข้าใจว่าความทรงจำไม่เพียงเป็นสิ่งที่เก็บ แต่ยังเป็นการรับไม้ต่อระหว่างคน—ถ้าคนหนึ่งยอมลืมเพื่อคนอื่น อีกคนจะต้องยอมรับภาระ
หลายเดือนผ่านไป ไอลา สู่มุมนอกของสังคม และมารอส กับเลียน ทำงานกันอย่างหนัก พวกเขาช่วยกันสร้าง ‘วงเย็บ’—ชุมชนเล็กๆ ที่ช่วยกันต่อชิ้นความทรงจำและเล่าเรื่องกันในวงกว้างเพื่อรักษาเส้นเลือดของความจริง
แล้ววันหนึ่ง สภาประกาศว่าพวกเขาจะใช้กฎหมายกำหนดความทรงจำกลางเพื่อความสงบ คาอิยะรู้สึกกล้ามเนื้อในอกตัวเขาตึงขึ้นอีกครั้ง เขารู้ว่าเป็นการต่อสู้ที่ไม่สิ้นสุด
ในเวลานั้นเอง ไอลาพูดว่า “หากเราจะคงความทรงจำ เธอควรได้รับสิทธิ์ในการเลือกสิ่งที่เธอต้องการจำ” เธอชี้ไปที่คาอิยะ “อย่าทิ้งมันทั้งหมดให้กับคนอื่น”
คาอิยะฟังคำพูดนั้นและตระหนักว่าการค้นคืนตัวเองไม่จำเป็นต้องหมายความว่าเขาจะต้องได้ทุกอย่างกลับคืนมา เขาสามารถเลือกเก็บบางเรื่องไว้ให้ตัวเอง และปล่อยบางสิ่งเป็นเสียงของเมือง
การยอมรับนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เขารู้สึกสูญเสียเมื่อคิดว่าจะไม่มีวันที่จะได้กลับไปเป็นคนเดิมสมบูรณ์ แต่เขาก็เริ่มมีความสงบ—เหมือนเฟืองที่สูญไปถูกแทนที่ด้วยเศษที่เพื่อนร่วมเมืองให้มา
การปะทะเล็กๆ และการทดสอบการอธิบายความจริงต่อสภายังคงดำเนินต่อไป สุดท้ายสภาต้องยอมรับระบบการตรวจสอบใหม่ที่เปิดโอกาสให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ
ในค่ำคืนหนึ่งที่อากาศหนาวและดาวกระจาย คาอิยะยืนอยู่บนระเบียงร้านนาฬิกาหน้าเวทีเดิม เขาจับมือไอลาไว้แนบหน้าอก เขาไม่อาจเรียกชื่อของแม่หรือชื่อเด็กๆ ในภาพได้ทั้งหมด แต่เขารู้สึกถึงลมหายใจของผู้คนในเมือง เขารู้สึกว่าตัวเองคือคนเล่าเรื่องคนหนึ่ง
“ชื่อของฉันคือ…” เขาพูดเบา ๆ คำที่ออกมาพอฟังได้คือชื่อที่เขาจัดต่ามเศษความทรงจำ—”คาอิยะ”
ไอลายิ้ม น้ำตาไหลลงมาช้าๆ เธอกุมมือเขาแน่นขึ้น “ใช่ นั่นคือชื่อเธอ” เธอพูดพลางจิบกาแฟแก้วเล็กๆ ที่เธอชอบ
เมืองไม่ได้กลับเป็นเหมือนเดิมทั้งหมด แต่ความเป็นธรรมบางอย่างได้ผสมผสานเข้ากับชีวิตใหม่ หลายคนยังคงต้องเรียนรู้ที่จะรับมือกับความจริง ขณะที่คนอื่นกลับเฉยๆ ต่อที่เกิดขึ้น แต่ในทุกหัวใจมีเพลงใหม่—เพลงที่สะท้อนการต่อสู้และการเชื่อมต่อ
คาอิยะกลายเป็นหนึ่งในคนที่เดินไปตามเกาะ แจกจ่ายชิ้นแก้วให้เด็ก ๆ ให้คนชรา และสอนว่าความทรงจำควรถูกดูแลไม่ใช่ควบคุม เขามีบางสิ่งหายไป แต่มีบางอย่างเข้ามาแทนที่—ความเข้าใจที่ลึกซึ้งต่อความเจ็บปวดและความรักของคนทั้งเมือง
ท้ายที่สุด ในเช้าหนึ่งที่หมอกลอยต่ำ เขาเดินไปยังแนวสะพานกระจก เด็ก ๆ เล่นอยู่ เขาวางชิ้นแก้วเล็ก ๆ ไว้บนขอบสะพาน เศษแก้วสะท้อนแสงอ่อนๆ และในนั้นมีภาพของเหตุการณ์เล็ก ๆ ที่ไม่สำคัญแต่มีความหมาย—เสียงหัวเราะของเพื่อน ความรู้สึกอุ่นของผ้าห่ม
คาอิยะยิ้มน้อย ๆ และหายใจลึก เขารู้สึกว่าการทำงานของตัวเองยังไม่จบ แต่เขาไม่กลัวอีกต่อไป เขาได้เรียนรู้ว่าความทรงจำไม่ใช่ของคนเดียว แต่เป็นของหลายคน และบางครั้งการจำให้ผู้อื่นไม่ลืมก็เป็นทางออก
เมื่อเขาก้าวขึ้นบนแนวสะพาน กระจกสั่นสะเทือนไปตามจังหวะก้าวของเขา มันไม่ใช่เสียงแตกอีกแล้ว แต่เป็นเสียงเพลงที่ผสานกันเป็นวง – เพลงของเมืองที่กำลังถูกเล่าใหม่อีกครั้ง
และในยุคที่แผงควบคุมและเครื่องส่งสัญญาณยังคงเป็นภัยคุกคาม คาอิยะกับคนรอบข้างเลือกที่จะสู้ด้วยการเล่าเรื่อง แทนที่จะปล่อยให้ใครสักคนจารึกเรื่องราวแต่เพียงผู้เดียว
เรื่องราวของเขา—บางส่วนหายไป แต่บางส่วนยังคงอยู่ เป็นเช่นแสงที่สะท้อนในเศษแก้ว จนกว่าจะถึงวันที่ความทรงจำถูกผสานและเล่าสืบต่อ เป็นบทพิสูจน์ว่าความจริงยังคงเดินทางต่อไป แม้คนบางคนจะต้องแลกอะไรบางอย่างเพียงเพื่อให้มันกลับมา
