เสียงปึงปังของกระเป๋าลากกระทบขอบประตูห้องดังลั่นหอพัก “คิม! เปิดดิ! ห้องของเราแล้ว!” โป้งตะโกนด้วยน้ำเสียงมั่นใจมากๆ ตาลุกวาวเหมือนเพิ่งถูกหวยร้อยล้าน คิมที่ยืนตะลึงในชุดเสื้อฟุตบอลเก่าๆ ก้มดูป้ายห้องอีกที “โป้ง เอ็งแน่ใจนะ ห้องนี้อ่ะ?”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เออ! ห้อง 2/1455! เห็นมั้ย!” โป้งยัดกระดาษลงในหน้าคิม พลางล้วงหากุญแจ พลางโบกมือไล่ “จะยืนซึมเป็นผีเฝ้าหอทำไม ฮะ?”
คิมยังลังเลแต่โป้งก็ลากคิมเข้าไปข้างใน วางกระเป๋า เป่าฝุ่น มองรอบห้องอย่างภูมิใจ “เลิศ! ตั้งแต่นี้ไป หอแห่งนี้คือฐานบัญชาการเรา!”
ขณะนั้นเอง มีเสียงเปิดประตูอีกฝั่ง “เฮ้ย เดี๋ยวใครอนุญาตให้เข้า?” เสียงติ๊ก นิสิตยูนิฟอร์มห้องตรงข้ามที่เพิ่งโผล่มาด้วยสายตาเฉยชา “พวกเอ็ง… ใครอ่ะ?”
โป้งไม่สะทกสะท้าน เดินเข้าไปแนะนำตัว “ข้าชื่อโป้ง นักบัญชีปีหนึ่ง คนนี้คิม เพื่อนซี้ คนจริง ไม่มีแดกมุก!”
“แต่ห้องนี้มันของกุญแจของเรา…” เสียงเด็กปี 4 คนหนึ่งเดินเข้ามา รู้ทันทีว่าเป็นขาใหญ่หน้าหอ “ขอโทษนะ นี่ห้องของพี่ชายชั้น พี่ต่าย ให้ขนของมารอ”
โป้งชูใบแจ้งยืนยัน “นี่ของจริง!” คิมเริ่มสั่นๆ เมื่อเห็นชุด ‘พี่ต่าย’ วางทับกระเป๋าตัวเอง “โป้ง เอ็ง… นี่มันเลขห้อง 2/1445 ไม่ใช่เหรอวะ?”
โป้งชะงัก หันตัวอย่างไว อ่านเลขอีกที แล้วกลอกตา “ซวยแล้ว…”
ความปั่นป่วนเกิดทันที ติ๊กเดินเข้ามาดูพลางขำ “ของใครแน่เนี่ย?”
แต่โป้งยังไม่ยอมแพ้ กระซิบคิม “แกล้งทำเนียนไว้ เดี๋ยวค่อยแก้!”
โป้งแถต่อ “พอดีของชั้นเยอะ เลยอยากขอแบ่งพื้นที่ อีกสองวันจะเคลียร์ออกให้หมด!”
คิมมองโป้งอย่างสิ้นหวัง แต่ก็ทำตามเพื่อนด้วยการลากกระเป๋าเข้าไปมุมห้อง ราวกับนักเดินทางที่ลี้ภัย ติ๊กแอบยิ้มซ่อนๆ เดินหายเข้าห้องข้างๆ
ช่วงบ่าย โป้งกับคิมพยายามทำตัวกลมกลืนปลอมเป็นเจ้าของห้อง วิทยายุทธโกหกเริ่มบรรเลง “คิม เอ็งต้องเนียน…จงเป็นส่วนหนึ่งของเฟอร์นิเจอร์!”
ขณะที่ทั้งสองจัดของอย่างเอิกเกริก ประตูถูกเคาะ “ขอโทษครับ ขอวางของนิด…” เป็นลูกชายพี่ต่ายหอบปลาทองในถุงใส มองสองคนด้วยความสงสัย “เอ๊ะ…ทำไมมีคนอยู่?”
โป้งกลับเปลี่ยนเสียง “เราเป็นกรรมการหอ มาตรวจสอบมาตรฐานห้อง!” คิมยิ้มแห้งๆ ช่วยเสริม “ใช่ครับ ตรวจว่าปลาในห้องปลอดภัย…”
เด็กมองเลิ่กลั่ก เหมือนจะเชื่อ
หลังจากเหตุการณ์นั้น โป้งกับคิมมีแขกไม่หยุด ทั้งเพื่อนขาใหญ่ เพื่อนประหลาดจากห้องใกล้ๆ ที่เข้ามาลองของ บางคนถามหากุญแจ สำรวจเครื่องกรองน้ำ บางคนขอปลั๊กไฟ ทำให้สองเพื่อนซี้เริ่มเหนื่อยใจและกังวล
คิมถอนหายใจ “ถ้าโดนจับได้แย่แน่…”
โป้งกลับหัวเราะ “เรื่องเล็กน่า! ไว้ค่อยแก้ทีเดียว”
ตกเย็น พี่ต่ายตัวจริงเดินมา พร้อมเสียงประกาศ “ใครอยู่นี่…! เอาของผมออกเดี๋ยวนี้!” โป้งหน้าตายิ่งกว่าไก่โดนฟ้าผ่า กลบเกลื่อนทันที “อย่าเสียงดังครับ ผู้ดูแลเด็กหลับอยู่!”
พี่ต่ายเหลือบตามอง ทั้งงุนงงและโมโห ติ๊กและเพื่อนในหอก็เริ่มมุงดู “เกิดไรขึ้นวะ?” “ใครแย่งห้อง?” บรรยากาศตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ
คิมเริ่มจะรับภาระไม่ไหว คร่ำครวญกับโป้ง “เอ็ง พอเหอะไหม?”
โป้งเหมือนไม่ยอมแพ้ ปั้นเรื่องใหม่กลางอากาศ “เอาจริงๆ ห้องนี้มีตำนาน…คืนก่อนเห็นเงาดำเดินวนรอบเตียง พวกเอ็งกล้านอนมั้ย?”
ทันทีที่สิ้นคำพูด เพื่อนบางคนเริ่มกังวล คิดกันไปเอง บางคนเท้าคาง บางคนอึ้ง เล่าต่อปากต่อคำ หอทั้งหลังเหมือนได้เรื่องเล่าผีดิบเรื่องใหม่
แต่ยังไม่ทันไรก็เกิดความวุ่นวายครั้งใหม่ มีการประกาศให้ทุกคนมาติดต่อผู้ดูแลหอ เพราะ “มีการใช้ห้องผิดจุดประสงค์” ทุกคนเริ่มหวั่น เดานั่นเดานี่เป็นสิบทิศว่าใครเป็นตัวต้นเหตุ โป้งและคิมถูกลากไปพบผู้ดูแลที่ขึงขังแบบทางการ
ผู้ดูแลถามเสียงเรียบนิ่ง “ที่นี่ห้องใคร?”
โป้งอึกอัก คิมเหงื่อซึม มือปัดเข่า “คือ… เอ่อ เราคือ…”
โป้งตัดสินใจพูดความจริงเกือบหมด “คือ…ตั้งแต่เช้ามีเรื่องวุ่นวาย เลขห้องมัน…เลยผิดพลาดไปนิดนึง…”
ผู้ดูแลหอเอียงคอ “เลขห้อง ‘ผิดนิดนึง’ คือเอาของทั้งหมดลงห้องผิด รื้อผ้าปู ติดสติ๊กเกอร์ชื่อ…? แล้วนี่ใครเอาปลาทองมาตั้ง?”
โป้งกับคิมสบตากัน โกหกไม่ออก คิมสารภาพเบาๆ “เรากะจะขนออกอยู่แล้วครับ พอดีไม่กล้าบอก…”
พี่ต่ายที่นั่งฟัง ปาดเหงื่อ ถอนใจ “เอางี้ ใครแกล้งมันบ้างก็สารภาพมา!” บรรยากาศเงียบกริบ สักพักตลกเจ้าถิ่นเสริม “ตั้งแต่มันเข้ามา หอเหมือนสวนสัตว์เลย” ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะ
ท้ายที่สุด โป้งกับคิมต้องย้ายของออกแบบเงียบๆ ด้วยความอาย คิมพึมพำ “คราวหน้าขอไม่มั่นใจเกินไปนะ…” โป้งหัวเราะขมๆ “เออ…แต่ตอนนี้ค่อยโล่ง!”
ขณะลากกระเป๋าเดินผ่าน ติ๊กหยอก “รอบหน้าจะมาเป็นเจ้าของห้องไหนอีกวะ?”
โป้งตอบสวนชง “ไม่เอาแล้ว! ขอเป็นแขกแทน…แต่ถ้าอยากให้เล่าเรื่องผี แจ้งได้นะ!”
เสียงหัวเราะไล่หลังสองเพื่อนซี้ ขณะที่แสงแดดยามเย็นทาบจางๆ บนทางเดินหอ โป้งกับคิมเดินจากไป ในใจโล่งและอบอุ่นจากคืนวันที่วุ่นวายที่สุดวันหนึ่งในชีวิตมหาวิทยาลัย—และในหอพักนี้ด้วย
