เสียงนกหวีดดังกลางป่า “ทุกคนนั่งรวมกันหน้ากองไฟ!” น้ำเสียงจริงจังแต่ขลุกขลักดังขึ้น ปอม หนุ่มใส่แว่นหน้าเป๊ะจัดเสื้อโปโล ควรจะเป็นผู้ฟังแต่กลับยืนถือโฟลเดอร์วิ่งวุ่น ตูน เพื่อนซี้ผมฟู คิ้วกระดกสูงทำหน้าตางุนงง ดูเหมือนหลุดมาได้จากวังวนความซุ่มซ่าม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เอ้า ปอม เรานี่ก็นั่งเหอะ เค้าเรียกรวม!” ตูนดึงแขนเพื่อน พลางก้มไปเก็บสมุดโน้ตที่ตกอยู่เมื่อครู่
ปอมส่ายหน้า “เดี๋ยว! สมุดนี่ของใคร… ทำไมในนี้เขียนว่าวางแผนภารกิจ? ใครรับผิดชอบ?”
ทันใด ประธานค่ายเดินมาจับมือปอม “หัวหน้าทีมจิตอาสา! ช่วยรวบรวมคนเข้าสู่ฐานแรกด้วยครับ!”
ตูนมองไปยังใบหน้าสับสนของปอม “นายไม่ได้สมัครหัวหน้าทีมนี่นา”
ปอมทำปากจู๋ “แล้วสมุดนี่มันอะไร… ไม่ใช่ของเราแต่ชื่อเรารับผิดชอบ ทำไงเนี่ย”
“เอาเป็นว่า ไปดูก่อนว่าฐานแรกอะไร คงแค่แจกของ ชิลๆมั้ง” ตูนพยายามปลอบ มีแต่ความปั่นป่วนฉายแววในแววตา
ฉากถัดมา ทุกคนทยอยนั่งลงรอบวง ปอมจับไม้จับมือทุกคนเริ่มแจกงานในฐาน “ของเล่นรีไซเคิลนะครับทุกคน ตามลิสต์…”
เสียงแว่วของเพื่อนทีมอีกกลุ่มแซว “แก๊งเป๊ะชนกับสายชิล วางแผนแต่ลิสต์หายไปแล้วหรือเปล่า”
ตูนกระซิบข้างปอม “แจกให้ผิดคนแน่เลย ดูคนข้างซ้ายนายสิตะลึงตั้งแต่สวนครูถึงตอนนี้”
ภายในสิบนาที วงกิจกรรมกลายเป็นเวทีรบย่อม ๆ ลิสต์กิจกรรมหายไปไหน ใครควรได้ของเล่นอะไร ต่างตะโกนใส่กัน ส่วนปอมหน้าเสียเพราะจำไม่ได้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ยังต้องทำเป็นมั่นใจเกินเหตุ “ค… ของเล่นกลุ่มนี้ของกลุ่ม B ใช่ไหมครับ… หรือกลุ่ม A วะเนี่ย”
มีการปะทะคารมขำขันระหว่างปอมกับตูนตลอดชั่วโมงแรก “นายเลอะเทอะมาก กล่องนี้ไม่ใช่กระดาษสี นั่นมันปลอกหมอน!”
ตูนตอบช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเนิบเนิบ “ปลอกหมอนก็เอามาทำว่าวได้ปะ… ใครจะรู้ล่ะ”
กลางงานจู่ ๆ มีเสียงลือว่าลุงผู้ดูแลค่ายโกรธทีมอาสาเพราะแจกของผิด ทุกคนตื่นตกใจ ปอมเหงื่อตกแต่ยังพยายามรักษามาด “เราต้องแกร่ง นายช่วยไปหาทางคืนของให้แต่ละกลุ่มด้วย เดี๋ยวเราจะปลอบลุงเอง”
ตูนแอบเม้มปาก เกือบกลั้นขำไม่ไหว แล้วเดินไปพูดกับกลุ่มอื่นอย่างเคอะเขินเพราะไม่รู้อะไรอยู่ในถุงไหน จนยิ่งสับสนสิ่งของมากขึ้นกว่าเก่า
ถึงเวลาทำอาหารกลางวัน ปอมแจ้งทุกคนไว้อย่างมั่นใจ “บ้านเราเมนูไข่เจียวแน่นอน สุดว้าว!” ทุกคนเฮฮา ไปหยิบไข่แต่พบไข่ดิบถูกเทรวมถุงเดียวจนแยกไม่ออก เป็นของของค่ายรึของใคร ปอมกับตูนต้องถกกันว่าไข่ไหนใช้ได้ สุดท้ายเลือกผิด เอาไข่ดิบหมดอายุใส่ลงกระทะทั้งที่คิดว่าคือไข่สด
“อืม… กลิ่นแปลกๆมั้ยปะปอม” ตูนถามเงียบ ๆ
ปอมตีหน้ายิ้มฝืน “ต้องกลิ่นธรรมชาติของไข่ไทยมั้ง… เดี๋ยวเราชิมดูก่อนแล้วกัน”
ทุกคนมุงดูปอมกลืนไข่เจียวทำหน้าเก๊ก แต่รสชาติแปลกจึงฝืนกลืนเงียบอาย ๆ
หลังอาหารช่วงกิจกรรมเดินป่า ตูนกับปอมเป็นคนนำทาง กลับพากลุ่มหลงทางไปวนลานจอดรถเก่าแทน คิดว่าเป็นจุดพักแรม หนึ่งในสมาชิกกลุ่มถาม “นายแน่ใจเหรอว่ามาถูก”
ปอมรีบตอบ “แผนที่เราชัวร์ เดี๋ยวๆ… หรือเมื่อกี้นับต้นไม้น้อยไปต้นนึงวะ”
ทุกคนโดนยุงกัดแต่ต้องแกล้งทำใจดีสู้เสีย เพราะมั่นใจในผู้นำจำเป็นอย่างปอมกับตูน
ณ หัวค่ำ เวลาประชุมสรุปค่าย ตูนสารภาพกับปอม “เอาจริงๆนะ นายไม่ต้องแกล้งเก่งกับเราหรอก ทุกคนก็รู้ว่านายหัวหมอแต่อาจไม่ได้เก่งแผนที่ หรือการแจกงานมากเท่าไหร่”
ปอมพยักหน้า “งั้นนายก็หยุดแกล้งเนิบ ๆ ได้แล้ว โอเคป่ะ เรามาลองร่วมมือกันแบบจริงจังดีกว่า”
แต่แล้วเสียงลุงผู้ดูแลก็ดังโพล่งขึ้นมา “น้องสองคนนั่นแหล่ะที่ทำค่ายวุ่นมาตั้งแต่เช้าน่ะ!” ปอมกับตูนยืนอ้ำอึ้ง กลายเป็นจุดสนใจแบบขำ ๆ
ทุกคนหัวเราะกับความวุ่นวายของสองคนตลอดวัน แต่ท้ายสุดขยับมาให้กำลังใจ ปอมยิ้ม “ค่ายนี้ป่วนแค่ไหนก็มีนายเคียงข้าง ขอบใจว่ะตูน”
ตูนหาวตุ้ย ๆ “แค่วันแรกผ่านไป เตรียมตัวป่วนจริงพรุ่งนี้เถอะ…”
เสียงหัวเราะซ้อนจากเพื่อนบ้าง ลุงบ้าง กลายเป็นบรรยากาศอบอุ่นปิดฉากคืนแรกไปอย่างเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเรื่องเล่าสารพันความเข้าใจผิดแบบฉบับเพื่อนซี้ไม่ซ้ำใคร
