เสียงโทรศัพท์แจ้งเตือนแชท “K45A Squad” ดังขึ้นในเช้าวันศุกร์แบบที่ใครๆ คิดว่าวันนี้จะสงบ จันทร์เจ้า เลขาชั้นปีสุดมั่นใจที่นิยมลิสต์แผนล่วงหน้าเด็ดขาด ส่งข้อความยาวจนนิ้วร้อน “คืนนี้เจอกันห้อง 312 สามทุ่มตรง พลาดไม่ได้! เรื่องลับสุดยอดนะทุกคน กำชับว่าห้ามบอกใคร!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แมน นักกิจกรรมตัวป่วนที่ส่วนใหญ่ถูกเรียกไปแก้งานซะมากกว่า เด้งขึ้นมาตอบ “จันทร์เจ้า คำว่า ‘ลับสุดยอด’ ของเธอทำให้กลัวทุกที”
ไอซ์ เด็กเรียนเงียบๆ ที่รักความปลอดภัยและความแน่นอนสุดชีวิต ส่งสติ๊กเกอร์เหงื่อแตกแบบเงียบๆ แต่ในใจแอบตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
ก้อย สาวแก่นเปรี้ยวแฟชั่นประจำกลุ่ม ทักมาช้าเพราะมัวเลือกสีผมเหมือนพระอาทิตย์ตก “ขออย่าให้ต้องปีนกำแพงอีกนะ ครั้งที่แล้วเกือบร่วง”
สามทุ่มตรงเป๊ะ จันทร์เจ้ายืนจังก้า หน้าไวท์บอร์ด วาดแผนด้วยปากกาแดงเข้ม “เราจะเซอร์ไพรส์วันเกิดรุ่นพี่ภาค” ทุกคนจ้องหน้า
แมนถาม “ปีที่แล้วใครทำเค้กยางลบ?” จันทร์เจ้าตอบ “คราวนี้ฉันทำเอง รับประกัน กินได้แน่” ไอซ์เสริมเบาๆ “แต่ระวังไข่หมดอายุอีกนะ”
ก้อยถาม “แล้วเซอร์ไพรส์อะไร ชอบแบบไหน” จันทร์เจ้ามั่นหน้า “พี่ภาคชอบของขวัญตั้งแต่สามทุ่มยันห้าทุ่ม เราจะลอบเข้าไปเซตห้องประชุมให้เต็ม”
แมนยกมืออย่างมีจริต “เราไม่มีบัตรเปิดห้องนะ แล้วไฟก็ต้องมีคนดูแล” จันทร์เจ้าตอบเบา”เดี๋ยวแฟรงค์ พี่เซ็คคณะเปิดให้”
ห้านาทีต่อมา กลุ่มเด็กปีสองห้าคนต้องอ้อมคณะเพราะเจออาจารย์เวรพอดี ทั้งกลุ่มเลยต้องเดินหลังห้องสมุด ไอซ์กระซิบ “ใครรู้ว่าแฟรงค์จะช่วยจริงๆ ไหม?”
แมนหายใจลึก “แฟรงค์กำลังสอบซ่อมคณิต ฉันไม่ได้มั่นใจนะว่าเขาจะออกมา…ตอนนี้ยังติดที่ห้องสอบมั้ย?”
จันทร์เจ้าหัวเราะเบา ๆ “แผนทุกอย่างมีสำรองเสมอ ถ้าแฟรงค์ไม่ได้ เราก็… ดันประตูเอาเอง” ก้อยเบิกตาโต “พูดเหมือนง่าย”
เมื่อถึงหน้าห้องประชุมก็ยังไม่มีวี่แววแฟรงค์ หรือรุ่นพี่สักคน ทุกคนหมอบย่อง ๆ มุดตามพุ่มพฤกษา “แต่อยากให้รู้ว่าพุ่มไม้มีรังมดแดง” ไอซ์พึมพำ สองนาทีต่อมาแมนร้องเงียบเสียง “กัดแล้ว!”
ทันใดนั้นประตูเปิด เฟิร์น ประธานชั้นปี 4 เดินสวนออกมา จันทร์เจ้าตัดสินใจเดินเข้าไปแบบมั่นหน้า “พี่เฟิร์น!” คาดว่าจะโดนยิ้มรับ แต่เฟิร์นชะงัก “พวกน้องมาทำอะไรแถวนี้?” ไอซ์รีบตอบแทน “หลงทางค่ะ!” แมนเหล่ตา “คณะเราเดินวนอยู่นี่เอง”
เฟิร์นทิ้งท้ายด้วยความสงสัย ว่าแต่ละคนทำหน้าตาลนลานเกินเหตุ แต่ไม่ถามต่อ
เมื่อหมดสิ้นความอึดอัด เหล่ากลุ่ม K45A เริ่มตกลงขั้นสุดท้าย เค้กหนึ่งปอนด์พร้อมเทียน 21 เล่ม แม้ว่าไม่มีใครยืนยันว่าอายุพี่ภาคคือ 21 ก็ตาม “ถ้าไม่ตรงวันเกิด เขาจะโกรธไหม?” ไอซ์ถามเบา ๆ จันทร์เจ้าตอบด้วยความมั่นใจ “ดีกว่าไม่มีเซอร์ไพรส์นะ!”
พอถึงห้าทุ่ม ทุกคนกำลังต่อแถวหน้าห้องประชุมพร้อมเค้กที่สั่นระริก ก้อยชี้ไปที่ไฟ “ยังไม่เปิดห้อง แต่ไฟติดทำไม” พอผลักประตูเข้าไป… กลุ่มรุ่นพี่ปี 4 ทั้งหมดและอาจารย์ที่ปรึกษานั่งประชุมด่วนเรื่องทุนการศึกษา ทุกคนหันมามอง เค้กในมือสั่นเทา เทียนหล่นดับกลางวง
จันทร์เจ้าพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ “เซอร์ไพรส์วันเกิด… เอ่อ… พี่ภาคครับ?” อาจารย์เลิกคิ้ว “ที่พี่ภาคเกิดวันนี้เหรอ?” พี่ภาคมองหน้าเพื่อน โบกมือเงียบ “ของผมจริงๆ เดือนหน้า…”
ทั้งห้องเงียบแบบได้ยินเสียงเข็มตก ก่อนที่แมนจะพูดเสียงเบา “กินเค้กปลอบใจไปก่อนมั้ยครับ?” ก้อยกระซิบ “ถือว่าเราเอาใจใส่…ย้อนหลังก็ได้!”
ไอซ์แอบหงุดหงิด “เราเข้าใจผิดหมดเลย?” จันทร์เจ้านิ่งงัน “อย่างน้อยก็สร้างความประทับใจ…” ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ
ประชุมจบลงด้วยการหัวเราะของพี่ ๆ และอาจารย์ที่รับเค้กไป พร้อมกับข้อเสนอให้ทั้งกลุ่มมาช่วยงานคณะเป็นการชดเชยการ “บุกรุกห้องประชุม”
วันต่อมาทั้งกลุ่มโดนเรียกปรึกษาที่อาคารกิจการนักศึกษา อาจารย์ปิ่นพูดเสียงเรียบ “พวกเธอโชคดีที่แค่มาเซอร์ไพรส์นะ ถ้าเอาระเบิดมาจะยังงี้กันไหม!” ทุกคนพยายามแก้ตัวแต่ละคนพูดไม่ตรงกันเลย จันทร์เจ้ามั่นใจ “เราต้องแสดงน้ำใจต่อพี่ ๆ ไงคะอาจารย์” แมนเสริม “ใช้โอกาสผิดแค่นิดหน่อย…”
อาจารย์ถอนใจ “ครั้งหน้าขอให้เช็ควันเกิดกับเจ้าตัวก่อน” ก้อยกระซิบไอซ์ “ต่อไปต้องเช็คทะเบียนราษฎร์ทุกคนแน่”
พอพ้นห้องกิจการนักศึกษา ทุกคนหัวเราะกับความพัง ที่กลายเป็นเรื่องราวขำขันในรุ่น
แมนเสนอ “รอบหน้าเราสร้างกลุ่มแชทใหม่ไว้โกหกจันทร์เจ้าดีกว่า!”
จันทร์เจ้าทำหน้าเหนือ “ฉันก็รู้แผนเธอหมดแหละ” ไอซ์พูดเบา “แผนที่เขียนเองยังพังเลย”
ในที่สุด เรื่องบานปลายก็กลายเป็นเรื่องในตำนาน จบด้วยมุกของอาจารย์ปิ่น “แค่เค้กหนึ่งก้อน จะทำทั้งคณะขำได้ขนาดนี้ เก่งจริง ๆ”
ทั้งกลุ่มยักไหล่ เดินออกจากตึกมหาวิทยาลัยไปพร้อมรอยยิ้ม เริ่มคุยถึงโปรเจกต์ใหม่ “เธอว่าเซอร์ไพรส์วันพักผ่อนอาจารย์จะพังขนาดไหน?” ความวุ่นวายใหม่รออยู่แล้วแน่นอน
