เสียงดังระงมของแผ่นฟิล์มกระเบื้องโยกไปมาเหนือศีรษะ “กรวิน” ที่ยืนถือถังน้ำพลาสติกสีน้ำเงิน เกิดขึ้นพร้อมสายฝนลื่นทะลักเข้าใต้หลังคาหอชายเก่าของมหาลัย กรวินหันซ้ายขวารีบขนถังวางตรงจุดที่น้ำหยดเป๊ะ ๆ พลางตะโกน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อาทิตย์! ถังนี้เติมน้ำรอบที่สามแล้ว!”
“ใช่สิวะ คิดว่าไหลฟรีเหรอ!” อาทิตย์ตอบลั่นจากข้างห้อง ขณะพยายามดัดท่อพัดลมให้เป่าฝุ่นไม่เข้าห้องซ้ำ
กรวินเบนตาขำ ๆ แต่ในใจรุมเร้าด้วยความเป็นห่วงสภาพหอ เขาหยิบโทรศัพท์มาแชตหาน้ำมนต์สาวเป๊ะโลกส่วนตัวสูง เพื่อนสุดขี้ระแวงผู้คอยบ่นเรื่องความสกปรกเสมอ กรวินพิมพ์ในแชทกลุ่มว่า “เสนอไอเดียระดมทุนซ่อมหอหน่อย มีใครว่างคุยเย็นนี้?”
เย็นนั้น กรวิน อาทิตย์ น้ำมนต์ และอนันต์—หนุ่มหอผู้มองโลกแง่ดีจนน่าหมั่นไส้—มานั่งล้อมวงกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในล็อบบี้ กรวินลุกขึ้นด้วยท่าทีหนักแน่น “พวกเราต้องช่วยกันซ่อมหอ ไม่งั้นสังคมชายจะอยู่ยังไง”
น้ำมนต์ถอนหายใจ “ถ้าห้องสะอาด ปลอดแตน ฝนไม่รั่ว มันก็คงโอเคขึ้นเยอะนะ”
อาทิตย์ยกมือ “ถ้าเอาง่าย ๆ เราตั้งตลาดขายของหรือไลฟ์ขายขนมหอไหม ช่วงนี้คนดูเยอะ”
อนันต์เสนอแหวกแนว “หรือไม่ก็จัดประกวดร้องเพลง เอาเงินรางวัลมาซ่อมหอไง”
กรวินฟังแล้วเอามือลูบคาง ท่ามกลางเสียงสบถกลั้วหัวเราะและความงงเบา ๆ ที่ว่าความเห็นใครจริงจังสุด ระหว่างวางแผน พี่ชมพู่—ผู้จัดการหอ—เดินผ่านมาพร้อมแฟ้มชีท “พูดอะไรกันวุ่น ๆ หอจะพังเหรอจ๊ะ?”
“พี่ยังไม่เห็นอะไรหรอกครับ รอเจอกั้นน้ำบล็อกสปีด!” กรวินว่าพลางไอเดียแวบขึ้นมา “ทุกคน เราน่าจะจัด ‘เทศกาลของหอ’ เลยดีมั้ย เชิญทุกหอมาร่วมงานคนละไอเดีย เก็บบัตรเข้างานได้เลย!”
อาทิตย์ยิ้มตาเป็นประกาย แต่น้ำมนต์หน้าเครียด “แล้วถ้ามันแป้ก งานล่ม คนไม่มา เสียชื่อหมด จะแก้ไง”
“ไม่มีทางล่ม งานใหญ่แบบนี้ ใครจะไม่อยากโชว์ของดีหอเรา!” กรวินมั่นใจเต็มร้อย ส่วนอนันต์พยักหน้ารัว ๆ มองโลกทางบวกตามเคย
หลังประชุมจบ อาทิตย์กับน้ำมนต์ขัดแย้งเรื่องการจัดการ ทั้งคู่ต่างรวบรวมรายชื่อเพื่อนในหอที่คิดว่าพร้อมช่วย ขณะที่กรวินเริ่มออกแบบโปสเตอร์อย่างขยันขันแข็ง บรรยากาศวุ่นวายก่อคลื่นความอึดอัดนิด ๆ เพราะต่างคนต่างไม่อยากให้แผนตัวเองตกขอบ
กรวินตั้งกลุ่มเฟซบุ๊ก “ซ่อมหอเรา เอาดี ๆ” พร้อมบรรยายงานยิ่งใหญ่อลังการริมสระ ตั้งแต่วาดภาพ อวดของรัก ไปถึงเกมหาแฟนให้เพื่อนที่โสด แต่เมื่อเปิดกลุ่ม ทุกคนที่ร่วมวงคลางแคลงใจเรื่องธีม มีแต่อนันต์ที่ตอบ “ทุกอย่างเยี่ยม! กรวิน นายคือแรงบันดาลใจของฉัน!”
อาทิตย์ซุ่มจัดหาคอนเนคชั่น เปิดคอมฯ ค้นหาร้านอาหารที่จะมาออกบูธ น้ำมนต์เริ่มเตรียมทำความสะอาดหอครั้งใหญ่ หัวเสียกับขยะที่ซ่อนอยู่มานาน ขณะเดียวกันอาทิตย์เข้าใจผิดว่ากรวินอยากจัดงานสไตล์ย้อนยุค จึงไปโพสต์โฆษณางานในกลุ่มเฟซบุ๊กอีกกลุ่ม ทำให้คนที่สนใจเข้าใจว่างาน “ตลาดนัดรถคลาสสิก” มากกว่างานช่วยซ่อมหอจริง ๆ
คืนนั้นเสียงเอะอะหน้าหอประดัง อาทิตย์เดินออกไปหน้าห้องเห็นกลุ่มเด็กจับกลุ่มกันพร้อมจักรยานคันละหลายหมื่น “เฮ้ย กรวิน มอเตอร์โชว์อ่ะ?”
“ไม่ใช่! ผมจัดงานหอ ไม่ใช่โชว์รถ!” กรวินมึนโลกทันที น้ำมนต์เดินมาดุ “แบบนี้ต้องจัดใหม่หมดมั้ย? คนไปรอกันแน่นสนาม”
อนันต์กลับดีใจ “ชอบเลย นายทำให้หอมีชีวิตชีวา!” แต่สีหน้ากรวินซีด ตัวสั่นด้วยความกังวล ความสับสนเริ่มลามถึงทุกคน เพราะข้อมูลในแต่ละกลุ่มแชทไม่ตรงกันเลย
กรวินตัดสินใจจะอธิบายใหม่แต่ข้อความในไลน์กลุ่ม ทั้งเพื่อนชายและเพื่อนหญิงเริ่มถกเถียงกันว่าจริง ๆ แล้วต้องเอาเงินซ่อมหอหรือจะเอาไปจัดอีเวนต์โชว์ของ เฟรนชิพระหว่างกลุ่มแตกเป็นสองทีมโดยไม่ตั้งใจ
ขณะที่ความแตกแยกในกลุ่มเดือดขึ้น พี่ชมพู่สงสัยว่าทุกคนทำไมเสียงดัง เลยมาคุยตรงล็อบบี้ กรวินรีบแจ้งแผน แต่พูดสับสนจนพี่ชมพู่เข้าใจว่าเด็ก ๆ จะย้ายหอไปทุนเรียนต่อรวมกลุ่มกัน!
น้ำมนต์เดือดร้อน รีบแถลงขอโทษผ่านเสียงตามสาย “ขอโทษค่ะ ไม่มีใครจะยึดหอย้ายที่นะคะ แค่จะซ่อมหอค่ะ” แต่เพื่อนจากอีกหอเข้าใจผิดรีบมาช่วยเชียร์ให้ย้ายหอ จะได้หาพื้นที่ใหม่!
สถานการณ์กลายเป็นว่ามีคณะใหญ่เดินสายขนอุปกรณ์จะไปช่วยย้ายของ ทั้งที่เป้าหมายคือซ่อมหอ ความวุ่นวายลามไปถึงกลุ่มนิสิตในคณะอื่น ข่าวลือว่ามี “ขบวนย้ายหอลับ” ทำให้คนที่กำลังจะย้ายมาใหม่ไม่กล้าย้ายเข้า กรวินเริ่มกุมขมับ
อาทิตย์พูดขึ้นขำ ๆ “นี่ผมว่าพรุ่งนี้ต้องมีกองถ่ายมาถ่ายสารคดี ‘การย้ายหอลวงโลก’ แล้วล่ะ” กรวินยิ้มกลืนไม่ลง “แค่ซ่อมหอ ยังกลายเป็นย้ายหอได้ไงก็ไม่รู้”
หลังอภิปรายกันวุ่นมากว่าคนเข้าใจผิด จะเอาคืนอย่างไรดี กรวินยืนยันจะแก้ข่าวเด็ดขาด แต่ดันโพสต์คลิปแถลงผิดกลุ่ม กลายเป็นว่าคนในหอหลายร้อยคนยิ่งเข้าใจผิดว่าเป็น “รีวิวจุดเด่นหอ” เพื่อขายหอร่วมทุนเสียอีก
น้ำมนต์หมดคำอธิบาย “นาย… เอาไงต่อ กรวิน!”
อาทิตย์กับอนันต์ยังพยายามดันกิจกรรมยิบย่อยกันจนกระทั่งเรื่องบานปลายไปถึงอาจารย์หัวหน้าภาคที่ควบคุมหอพัก เข้าใจผิดหนักกว่าคนอื่นว่าพวกนี้กำลังเปิดรับนักลงทุนสร้างหอใหม่!
วงประชุมลับเกิดขึ้นในวันต่อมา ทุกฝ่ายรวมกันโดยไม่มีใครรู้ใครเข้าใจอะไรจริง ด้านหนึ่งอาทิตย์หันไปกระซิบกรวิน “แผนใครจะไปไกลขนาดนี้ ใครมั่นใจให้นายคิดตั้งแต่แรกบ้าง?”
กรวินถอนหายใจ “ผมแค่ไม่อยากให้น้ำรั่ว ก็เลย…ซวย!”
ช่วงกลางเรื่องหลังทุกคนเริ่มท้อแท้กับผลกระทบที่ตัวเองสร้าง ทั้งแผนขนของคลุมเครือ งานโชว์ของแป้ก แถมเด็กหอใหม่ปฏิเสธเข้าหอเพราะข่าวลือการย้ายหอ สโมสรนิสิตโทรมากล่าวโทษว่าทำให้ชื่อเสียงหอเสีย กรวินเริ่มรู้สึกผิดจริงจัง
น้ำมนต์เริ่มคิดเสียงดัง “ถ้าทุกคนหยุดปั่นป่วน แล้วคุยกันจริง ๆ ก่อนจะแก้ไข บางทีก็ไม่เลว”
อาทิตย์ขมวดคิ้ว “ตอนนี้แผนทั้งหมดคือซื้อน้ำซ่อมหอก่อนใช่มั้ย? ไม่เอาย้าย ไม่เอาโชว์รถ ไม่จัดรีวิวขายหอ”
อนันต์เสริมด้วยรอยยิ้ม “เราต้องระดมพลัง ทำเรื่องให้เล็กลงแล้วดึงทุกกลุ่มเข้าด้วยกันสิ!”
ทุกคนเว้นวรรค เหล่ากันเงียบทันที ก่อนน้ำมนต์พูด “ขอให้วุ่นแค่หอก็พอเถอะ ฉันป่วยใจกับเฟสบุ๊ก!”
กรวินเปลี่ยนแผนใหม่ นัดคุยกลุ่มใหญ่ชี้แจงกลางหอโดยตรง เขารีบย้ำเป้าหมาย “จริง ๆ เราไม่ย้าย ไม่เปิดโชว์รถ ไม่ขายหอ แค่อยากรวมเงินซ่อมหอเฉย ๆ!”
การเคลียร์ใจครั้งนี้ทำให้ความเข้าใจเริ่มตรงกัน ครั้งแรกในรอบสัปดาห์ที่หอชายกลับมาเงียบสงบ แม้จะมีเสียงหัวเราะปลายประโยคอยู่บ้าง เพราะใคร ๆ ก็อดขำไม่ได้กับเคราะห์กรรมหมู่นี้
ในที่สุด พี่ชมพู่จัดตั้งกลุ่มหลัก ลงความเห็นให้นำเงินไปซ่อมหลังคาและท่อน้ำตามแผน กรวินหน้าแดงเพราะเขาเองถูกแซวว่า “แค่แผนน้ำรั่ว กลับทำให้หอมีเพื่อนใหม่ทั่วมหาวิทยาลัย”
คืนนั้นทุกคนมานั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยกันอีกครั้ง สนทนาแบบเกรงใจน้อยลง น้ำมนต์พูดขึ้นลอย ๆ ว่า “รอบหน้า ถ้าจะซ่อมหอ…นัดประชุมตัวต่อตัวจะดีกว่าปะ?” อาทิตย์รีบสวน “ถ้างั้นนายต้องซื้อบะหมี่สองลังนะกรวิน!”
กรวินหัวเราะรับ สายตายิ้มขอบคุณเพื่อน ๆ ที่อยู่ข้างกันแม้อะไรจะพัง ความอบอุ่นของกลุ่มยังหลงเหลือในอากาศ ในขณะที่ฝนอีกระลอกหนึ่งเริ่มตกลงมา เสียงน้ำหยดเป๊าะ ๆ ลงในถังสีน้ำเงิน ตลกจากชีวิตจริงยังไม่จบง่าย ๆ
อนันต์เอ่ยด้วยโปรยขัน “ซ่อมหอรอบนี้จบ รอบหน้าซ่อมน้ำใจเพื่อนแล้วกันเนอะ!” ทุกคนหัวเราะพรืดส่งท้าย จบวันวุ่นวายที่พายเรือ(พัง)กลางใจเพื่อนอย่างไม่ต้องซ่อมอะไรอีก…สักพัก
