ไฟล์งานโปรเจกต์ถูกดึงขึ้นมาบนจอคอมฯ เวลาเกือบห้าทุ่ม เสียงเคาะประตูห้องดังพร้อมกันกับเสียงกรีดร้องเบา ๆ ของอดัม “ใครมาเวลานี้วะ อาร์ท!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อาร์ทที่กำลังวิดพื้น (เพื่อความเชื่อส่วนตัวว่าทำแล้วคิดออกข้อสอบ) ลุกขึ้นมาปัดเหงื่อ คนมาเยือนคือฟ้าใส เพื่อนข้างห้องสาวสายติวที่มาพร้อมข่าวล่าสุด “เฮ้ย อดัม ข้อสอบเปลี่ยนเป็นแบบใหม่หมดเลยนะ เห็นว่ามีข่าวลือข้อสอบหลุดเป็นแค่ข่าวปลอม จริงปะวะ?”
อดัมกินขนมปังปิ้งมือสั่น หน้าซีด เขาเป็นคนคิดมากโดยสัญชาตญาณ “แบบใหม่ยังไง! ห้องธุรการทำงานช่วงนี้ยัง?”
ฟ้าใสตอบแบบมีจังหวะหยอก “ก็แบบ…อาจารย์เปลี่ยนแนวล้วน ๆ อ่ะ เค้าว่าข้อสอบมีแต่โจทย์เปิด สอบอย่างนี้ใครจะไปรอดหว่า”
อาร์ทสบตาเพื่อนซี้ พลางยืดอก “ไม่มีอะไรต้องกลัวว่ะ แผนสำรองของเรามี ไม่จริงหรือจริงมันก็เรื่องเล็ก เดี๋ยวจัดให้เอง!”
ฟ้าใสหัวเราะในลำคอ “ขอให้รอดจริง ๆ เถอะอาร์ท ฉันขอตัวนะ ดึกแล้ว”
ประตูปิด ความเงียบเข้ามาแทนที่ อดัมถอนหายใจยาว “นายจะจัดอะไร จะสอบพรุ่งนี้ ฉันยังไม่ได้อ่านเลย!”
อาร์ทหยิบมือถือโทรจิ๋วขึ้นมาควานหาเบอร์ “ฟังนะ เพื่อความมั่นใจ ฉันจะโทรหาไผ่ ไผ่ได้ข่าววงในเกี่ยวกับข้อสอบทุกปี!”
อดัมกัดเล็บ “ปีที่แล้วก็บอกข้อสอบจะยาก สุดท้ายง่ายสุดในรุ่น…ปีนี้จะเชื่อดีมั้ยเนี่ย”
ขณะที่โทรศัพท์รอสาย เพลงรอสายเป็นเพลงคลาสสิกอะไรสักอย่างที่ดูห่างไกลกับชีวิตหอพัก อาร์ทขมวดคิ้ว พลางกระซิบกับอดัม “โอเค ๆ ทำใจดี ๆ เดี๋ยวทุกอย่างจะจบด้วยดี”
โทรติด ไผ่พูดแบบเบื่อโลก “อะไรอาร์ท เดี๋ยวจะนอน อ่านยังไม่ถึงสามหน้าเลย แกมีธุระอะไร”
อาร์ทถามตรง “ข้อสอบเปลี่ยนแนวจริงมั้ยวะ?”
ไผ่กรอกเสียงถอนใจมา “ฟังแล้วนะ เป็นแค่ข่าวโคมลอยอ่ะ แต่ว่า…เทอมนี้อาจารย์เขียนข้อสอบเอง แค่เตรียมตัวกับพวกสไตล์ใหม่ ก็โอเคแล้วมั้ง”
อดัมกับอาร์ทสบตากัน อาร์ทตอบเพื่อนในสาย “โอเควะ ไผ่ ขอบใจ เออ ฝากจองโต๊ะในห้องอ่านหนังสือให้ด้วย!”
หลังวางสาย อดัมลุกขึ้นทันที “เราต้องอ่านคืนนี้ นายฟังมั้ย! อาร์ท ฉันไม่อยากไม่ผ่าน!”
อาร์ทถือหนังสือขึ้นสูงราวกับเป็นคฑาเวทมนตร์ “เราจะเริ่มด้วยแผนตาเปล่า คืออ่านแบบไม่เน้นเนื้อหา แต่เน้นจำปกหนังสือก่อน!”
แผนของอาร์ทคืออะไรที่ไม่เคยใช้ได้จริง อดัมเบะปากแต่ก็ยอม “โอเค นับเป็นวิธีที่มั่นใจตัวเองมาก…”
ถึงจะอ่านไม่เข้าหัว แต่ทั้งคู่ก็พยายามนั่งอ่านจนตาแทบปิด อดัมมักจะขัดจังหวะด้วยคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ “เฮ้ นายว่าข้อสอบจะมีรูปภาพแบบฝึกคิดหรือเปล่า”
อาร์ทตอบขำ ๆ “ถ้ามี ฉันก็วาดรูปแทนตอบไปเลย!”
ในขณะที่กำลังต่างคนต่างเครียด เสียงโทรศัพท์ฟ้าใสดังขึ้นมาอีกครั้ง “พวกนาย ได้ข่าวล่าสุดยัง ว่ามีคนเห็นอาจารย์เดินเข้าโรงอาหารกับแฟลชไดรฟ์ อาจจะเป็นข้อสอบ!”
ทันใดนั้น แผนการใหม่ก็ผุดในหัวของอาร์ท “เฮ้ อดัม—เดินสำรวจหน่อยมั้ย จะได้รู้ความจริง!”
อดัมลังเลแต่กลัวตกข่าว “ไปก็ไป…”
ทั้งคู่เลื้อยออกจากห้องพัก ไปแอบส่องที่โรงอาหาร คิดว่าความลับโลกแตกอยู่แค่เอื้อม พลางกระซิบกันเสียงเบาในความมืด “นายคิดว่าข้อสอบจะอยู่ในแกงส้มมั้ย”
พอเข้าไปใกล้ ๆ พบว่าอาจารย์กับภารโรงกำลังคุยกันเรื่องราคาตลาดผัก ไม่มีแฟลชไดรฟ์ ไม่มีข้อสอบ มีแต่ข้าวเหนียวไก่ทอด อดัมถอนหายใจ “เราคิดมากเกินไปใช่มั้ย…”
อาร์ทยักไหล่ “แต่เราน่าสงสัยถึงกับต้องเดินวนตีสี่นี่แหละ!”
เดินกลับห้อง ฝนดันตกหนักเปียกโชกทั้งคู่ โชคดีเจอเพื่อนข้างห้องที่ยื่นผ้าเช็ดตัวให้แบบงง ๆ “ไปทำอะไรกันมา กลิ่นไก่ทอดติดตัวหมด”
ในห้อง อดัมเริ่มกังวล “ฉันกลัวหลับแล้วฝันร้ายว่าตื่นไปสอบ ไม่ได้เข้าห้องน้ำ”
อาร์ทย้อน “ถ้าเป็นฉัน ฝันว่าทบทวนผิดวิชาแน่ นายเปิดหนังสือดูดี ๆ นะ เอารุ่นพี่มาติวให้มั้ย?”
อดัมถอนใจ “ขอแค่เงียบ ๆ สักพักให้ใจเย็น…”
ทันใดนั้น เสียงไลน์เด้งเข้ามาในกลุ่ม “ข่าวด่วน คืนนี้จะมีสุนัขหลงเข้าไปในเขตหอพัก ใครเจอช่วยแจ้ง ผอ.”
อาร์ทตาลุก “ถ้าเราช่วยจับหมา เราอาจได้คะแนนความดี แล้วอาจารย์จะเมตตาตอนตรวจข้อสอบ!”
อดัมเงียบไปสี่วินาที “เราอ่านหนังสือก่อนดีกว่ามั้ย…”
แผนกลับตาลปัตร ทั้งคู่ออกไปหาเจ้าหมา เจอสุนัขพันธุ์ไทยนั่งเกาหูชมจันทร์หน้าอาคารเรียน อาร์ทพยายามหลอกล่อด้วยขนมปัง เหยียบเปลือกกล้วยลื่นเองแบบเงียบๆ พร้อมเสียงฮึดที่อดัมว่า “จำไว้อาร์ท ความหวังจะอยู่กับคนที่ไม่ยอมแพ้!”
ผลคือหมาไม่สนใจ กลับเดินไปคาบรองเท้าอดัมเข้าป่า อดัมร้องยาว “ชีวิตฉัน…”
ดึกตีหนึ่งครึ่ง อดัมยอมแพ้ อาร์ทยอมแพ้ แต่ทั้งคู่ยังงอแงอยู่หน้าห้อง อดัมบ่น “อ่านอะไรก็ไม่เข้าใจแล้ว สมองตื้อ นายอ่านออกเรอะ?”
อาร์ทโยนหนังสือขึ้นชั้น “จำหน้าปกไปสอบก็พอจริง ๆ!”
จนแล้วจนรอด ตีสาม ฟ้าใสมาตะโกนข้ามล็อค “ขอร้อง แกทั้งสองหยุดเดินวนได้ไหม จะสอบอยู่แล้ว!”
ทั้งสองหัวเราะกลบเกลื่อน “ขอโทษที…เราเครียด!”
เช้าสอบจริงมาถึง ไฟดับทั้งอาคารเพราะช่างซ่อมเดินขาต่อไฟพลาด นักศึกษาทุกคนแตกตื่น อดัมกัดปลายปากกา “ฉันลืมทุกอย่าง!”
อาร์ทหน้าแทบซีดแต่อยู่ดีๆ มั่นใจขึ้นมา “ไม่เป็นไร แก๊งเราไม่เคยรอดแต่ก็ไม่เคยตาย!”
ข้อสอบมาเป็นข้อเขียนแบบบูรณาการ อดัมใจหายใจคว่ำ ตอนส่งออกจากห้องสอบ เขียนชื่อผิดช่อง!
พลิกกระดาษไปมาอธิษฐานในใจให้รอด อาร์ทแซะด้วยเสียงเบา “ถ้านายสอบร่วง ฉันรับผิดชอบพาไปเลี้ยงข้าวเผื่อแก้เคล็ดเอง!”
หลังสอบเสร็จ อาร์ท อดัม และฟ้าใสไปนั่งร้านกาแฟใต้หอพัก อารมณ์เหมือนผ่านสนามรบ อดัมหัวเราะ “สุดท้าย อ่านปกหนังสืออย่างเดียวได้คะแนนความฮามั้ง”
ฟ้าใสยิ้ม “พรุ่งนี้จะสอบใหม่ แกจะวางแผนอะไรอีก?”
อาร์ทหันไปล้อเบา ๆ “แผนต่อไป…หลับเลย!”
ทั้งสามคนสลับหยอกล้อกัน เสียงหัวเราะก้องในร้าน บางทีการสอบก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่ากับมิตรภาพ (และความเปิ่น) ระหว่างพวกเขาเอง
