เสียงมือถือสั่นเป็นพายุกลางดึก ปรินซ์สะดุ้งสุดตัว มือไม้ควานหามือถือบนเตียงสองชั้นที่เหลือแต่เสียงกรนเบา ๆ ของตี้ เพื่อนร่วมห้องตัวเล็กแต่เสียงดังกว่าเครื่องขุดถนน ปรินซ์เหลียวมองผ้าม่านลายการ์ตูนลอกลายแค่ครึ่ง ทันใดนั้น เสียงข้อความจากเลขารุ่นส่งมาสั้น ๆ “เฮ้ย! วิชาเศรษฐ์ อาจารย์นัดปรับเกรดใหม่! รายชื่อจะหลุดพรุ่งนี้!” หัวใจปรินซ์หล่นไปอยู่ตรงตาตุ่มทันที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เขากวาดสายตามองตี้ที่ยังกรนต่อไม่รู้เรื่อง ก่อนตัดสินใจเคาะเตียงบนให้ราฟ เพื่อนห้องข้าง ๆ ที่ยังนั่งเล่นเกมใส่หูฟังเสียงดังลั่นแม้เป็นตีสอง ราฟมองลงมาด้วยหน้าทะเล้น “อะไรวะ มิดไนท์ไอติมฟรีเหรอ?”
“เฮ้ยจริงจังดิ รู้มั้ย อาจารย์จะประกาศชื่อคนที่เกรดตกพรุ่งนี้! ตายแน่ ดีไม่ดีทั้งหอซวยแน่นอน!” ปรินซ์เสียงขึ้นจมูก ราฟหัวเราะ พลางเดินลงจากเตียงตบไหล่ “ไหนๆก็ไหนๆ เราต้องหาทางพิสูจน์! เอาไงดี?”
เสียงปึงปังจากห้องน้ำดังขัดจังหวะการวางแผน พอเปิดออกมาเป็นต้วม เพื่อนปีหนึ่งสายเหงาตลอดกาล ต้วมสวมเสื้อยืดกางเกงนอนลายกบน้ำเงินเดินออกมาหน้าตากังวล “เมื่อกี้ฝันว่าฉันหล่นเกรด แต่ใจมันเต้นจริง ๆ นะ เฮ้ คนอื่น ๆ รู้ยัง?”
“รู้มากกว่าคนอื่นแล้วด้วย!” ปรินซ์ลนลานลุกขึ้นยืน พร้อมชูมือถือให้ดูข้อความ ราฟกับตี้หัวเราะ แต่อาการเดินวนเป็นวงกลมของปรินซ์ เริ่มติดเชื้อไปถึงต้วม ยิ่งพูดยิ่งเครียด
“มีข่าวลือว่าอาจารย์จะมาตรวจหอด้วย ถ้าเราทำอะไรผิดไว้ อาจารย์ต้องรู้แน่ ๆ” ปรินซ์ปั้นหน้าซีด
“แค่คืนเดียว หอเราจะรอดมั้ยเนี่ย?” ตี้พูดขำ ๆ พลางบิดตัว แต่ปรินซ์สีหน้าเคร่งเครียด “ถ้าชื่อเราหลุด จะจบยังไง พ่อแม่รู้หัวใจวายแน่!”
ก๊วนทั้งกลุ่มเงียบไปชั่วครู่ ก่อนราฟพูดเสียงดัง “งั้นคืนนี้ วางแผนใหญ่! เราต้องหาข้อพิสูจน์ ถามตรง ๆ ก็ไม่ได้ เดี๋ยวโดนจับโป๊ะ ต้องใช้วิธีลับสุดยอด!”
แผนแรก: สอดแนมหน้าห้องอาจารย์ ราวกับการเดินลาดตระเวนของเจ้าหน้าที่รัฐ แต่กลายเป็นการชนเข้าใส่พี่บาสอารมณ์ร้อน ผู้ช่วยหอที่ตื่นมาเตะน่องบนบันไดเสียเอง ต้วมลนลานวิ่งหลบ ขณะที่ปรินซ์ทำเป็นเดินผ่านแบบ “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด” กระเป๋ายัดแผนที่หลุดพรึบออกมา พี่บาสขมวดคิ้ว “จะไปล่าสมบัติยามตีสามมั้ง?”
ราฟรีบเลี่ยงมุม เดินไปยังตู้น้ำหน้าหอ ปีกซ้ายมีชาวหออีกสองคนยืนคุยกันเรื่องฟุตบอลอย่างเมามัน ไม่มีใครสนใจการวางแผนลับที่กำลังจะล้มไม่เป็นท่า
เสียงวี๊ดวิ่งปัดเป่าสิ่งไร้มารยาทขึ้นมา ปรินซ์กับตี้เถียงกันเสียงเบา “ถ้าอาจารย์เจอชื่อที่เราซ่อนในสมุดนั่นล่ะ?” ตี้ชูสมุดบันทึกลายแปลกขึ้นมา “โอ๊ย ใครจะซ่อนชื่อไว้ในสมุดบันทึก? นายเนี่ย มองโลกในแง่ร้ายซะไม่มี!”
“ถ้าอาจารย์กำลังย่องมาตรวจของหอคืนนี้จริง เราต้องลบหลักฐาน!” ปรินซ์เสียงจริงจังจนตี้กับราฟเบ้ปาก “หลักฐานอะไร นายเคยก็แค่เล่นเกมข้ามคืน ขี้ลืมส่งรายงาน ไม่ได้เปลี่ยนยางล็อกประตูห้อง” ตัวตี้ตกใจนิดหน่อย “เออ แต่เมื่อคืน ลืมล็อกประตูจริง ๆ ว่ะ”
แผนต่อมาเริ่มด้วยการปิดไฟให้มืดสุดขีดในห้อง พรางตัวราวกับภารกิจสายลับ ต้วมถูกจัดให้เป็นคนดูต้นทาง ด้วยความขี้กลัวเลยเอาหมอนไปนั่งบังประตู แต่หมอนดันไปขวางให้ เจ้าหน้าที่ดูแลเดินสะดุดตกใจกลางหอ เสียงตกโต๊ะดังลั่นจนราฟรีบออกไปดู ตี้บ่นแผ่ว “นี่สิ ช่วยกันสุด ๆ”
จู่ ๆ มีเสียงเคาะประตูห้องแรงจนน่าตกใจ ปรินซ์กลืนน้ำลาย “หรือว่าอาจารย์มาแล้ว?” เสียงจากประตูเป็นเสียงป้าใจดี แม่บ้านประจำหอ แค่จะเอาซักรีดมาส่งให้ รายงานบ่นตามสายว่า “คนเยอะนะค่ำนี้ นึกว่าเด็กจะเงียบ เงียบซะที่ไหน…”
หลังป้ากลับ ทุกคนหายใจออกตู้มเดียวเหมือนกัน ปรินซ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เกือบตาย…” ตี้บ่นว่า “ดราม่ามากป่ะนาย?” ต้วมเบาใจ เดินไปเปิดม่าน ดันเห็นกลุ่มเด็กปีสองกำลังรวมตัวกันคุยเสียงดังท่ามกลางทางเดิน “เค้าเม้าท์อะไรกันนักกันหนาเนี่ย?”
กลางความลุ้น ปรินซ์เสนอว่า “เราต้องฟังให้รู้ตรง ๆ ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น!” ราฟหัวเราะ “นายเนี่ย ระแวงมากกว่าอาจารย์อีก ฟังแล้วหาเรื่องเครียดใส่ตัวป่าวๆ”
แต่ปรินซ์ไม่ฟังใคร ยังเดินไปดักฟังผนังห้องข้างข้าง กลายเป็นโดนเพื่อนปลายห้องทัก “นายมาทำอะไรแถวนี้ ดักผีเหรอ?” ปรินซ์แก้กลบเกลื่อน “แค่หายใจเล่น ๆ” ตี้มาเติม “เดี๋ยวนะ นี่หอบ้านักศึกษาหรือศูนย์สืบสวนวะ?”
คืนตีสี่ผ่านไปด้วยการเดินวนไปวนมา เปิดแผนลับซ้อนแผนลับแต่ยังไม่ได้ข้อมูลสักที ต้วมจะง่วงหลับกลิ้งใต้โต๊ะอยู่แล้ว ราฟเสนอ “ปิดจ๊อบ กินบะหมี่ดีกว่า อย่าเครียดเลย” แต่ปรินซ์ยังยืนยัน “ไม่ เราต้องรู้ให้ได้! มันต้องมีเบาะแส!”
ทันใดนั้น เสียงไลน์กลุ่มหอแจ้งเตือนไฟลั่น “พรุ่งนี้อาจารย์จะเดินตรวจหอไหว้ครู เช็กชื่อรับของฝาก ไม่เกี่ยวกับวิชาไหน” ตี้กับราฟหัวเราะ พร้อมกัน “เอ้า ที่ครึกโครมทั้งคืนเพราะพิธีรับไหว้ครูเนี่ยนะ?” ปรินซ์หน้าเสีย มองหน้าตัวเองในกระจกเบา ๆ “โอ๊ยยยยย…”
เช้าตรู่ ทุกคนหลับไม่รู้เรื่อง ปรินซ์โดนพี่บาสเขย่าปลุก “โดดเรียนเหรอไอ้น้อง?” ตี้แกล้งพูด “เมื่อคืนฝันว่าเกรดหลุด เลยจะโดดไปรับใบราออก” พี่บาสยิ้มกว้าง “รับของฝากอะไรเอ็งจะเอามะม่วงหรือขนมใส่ไส้?”
ปรินซ์กัดฟัน ลุกขี้เกียจ ต้วมยังนอนฟุบ พอได้ยินเรื่องแมลงสาบก็กลิ้งตกเตียง “ไหว้ครูนี่มีของกินใช่มั้ย?”
ราฟปิดท้ายด้วยเสียงหัวเราะพรืด “อีกสิบปี เราจะเล่าเรื่องนี้กันจนลูกเบื่อแน่!” ทุกคนอมยิ้มเงียบ ๆ ท่ามกลางแสงเช้า ผ่านเหตุการณ์วุ่นวายเพราะความเข้าใจผิดด้วยกันอย่างเหนื่อยแต่มีความสุข
เสียงออดเช้าในหอพักดังขึ้น ตี้บ่น “ทีหลังนายอย่าคิดมากนักนะ อย่าให้ฉันต้องสวมหมวกนักสืบจอมซวยอีกรอบ” ปรินซ์ยิ้มเจื่อน “อืม นายก็อย่าเล่นเกมยันเช้า เดี๋ยวโดนจริงจะยุ่ง” ตัวตี้หัวเราะเบา ๆ ก่อนทุกคนแยกย้าย เดินไปเริ่มวันใหม่พร้อมความขำในใจ
